— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury
คลังนิยายระดับ Luxury
หุ้นหัวใจของ CEO
ตอนที่ 4 : ผู้หญิงคนนั้น
ปลายเดือนพฤศจิกายนมาถึงพร้อมลมเย็นที่พัดผ่านสวนด้านนอกคฤหาสน์ในยามเช้า เวลาผ่านไปเกือบแปดเดือนแล้วนับจากวันที่พิมพ์จันทร์ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ นานพอให้เธอรู้ว่าพนักงานคนไหนชอบดื่มกาแฟแบบไหน นานพอให้เธอจำตารางชีวิตของสิงห์ได้แทบทั้งหมด และนานพอที่จะรู้ว่าภายใต้ความนิ่งสงบของผู้ชายคนนั้น มีเรื่องมากมายที่เขาไม่เคยพูดออกมา
หลายสิ่งเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ แต่ก็ชัดเจน เธอไม่ได้เป็นเด็กสาวที่เดินตามเขาไปทุกที่อีกแล้ว การเรียนรู้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเปลี่ยนเธอไปมากกว่าที่คิด พิมพ์จันทร์เริ่มมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น กล้าตัดสินใจมากขึ้น กล้าพูดในสิ่งที่คิด และบางครั้งถึงขั้นกล้าเถียงสิงห์ต่อหน้า แม้ว่าสุดท้ายจะยังแพ้อยู่ดีเกือบทุกครั้ง
เช้าวันนั้นเธอเดินลงมาที่ห้องอาหารพร้อมแท็บเล็ตในมือ ก่อนจะพบว่าสิงห์กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ น้ำเสียงของเขาเรียบเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างแตกต่างออกไป
"คืนนี้เจอกันตามกำหนด" เขาพูด จากนั้นเงียบฟังอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากขยับเล็กน้อยคล้ายกำลังยิ้ม "ได้"
หัวใจของพิมพ์จันทร์สะดุ้งอย่างมีเหตุผล แต่เธอต้องการหลีกเลี่ยงที่จะยอมรับ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอแทบไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ในชีวิตของสิงห์นานพอจะมีความหมาย เขาทำงาน เดินทาง ประชุม กลับบ้าน แล้วก็เริ่มต้นใหม่อีกวัน ราวกับเรื่องความรักไม่เคยอยู่ในสมการ แต่เช้านี้กลับมีบางอย่างทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
สิงห์วางโทรศัพท์ลง ก่อนเงยหน้าขึ้นมาสบตา "มีอะไร"
"ไม่มีอะไรค่ะ"
"โกหก"
เธอถอนหายใจทันที บางครั้งเธอก็เกลียดที่เขาอ่านสีหน้าเธอออกง่ายเกินไป "อาสิงห์กำลังยิ้ม"
สิงห์เลิกคิ้วน้อยๆ "แล้ว"
"ปกติอาสิงห์ไม่ค่อยยิ้ม"
"ฉันยิ้ม"
"ปีละสองครั้ง"
มุมปากของเขาขยับอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม
"งั้นปีนี้ถือว่าใช้โควตาไปแล้ว"
……
ช่วงค่ำ พิมพ์จันทร์กลับมาถึงคฤหาสน์เพียงลำพัง สิงห์ยังไม่กลับ เธอไม่ได้ใส่ใจนักในตอนแรก จนกระทั่งเกือบสามทุ่ม โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้น เป็นข้อความจากเพื่อนคนหนึ่งพร้อมลิงก์ข่าวบันเทิง หญิงสาวกดเปิดโดยไม่คิดอะไร จากนั้นทุกอย่างก็เงียบลง
ภาพถ่ายปรากฏอยู่บนหน้าจอ สิงห์และผู้หญิงคนหนึ่ง หญิงสาวสวยสง่าในชุดราตรีสีดำ ทั้งคู่กำลังเดินออกจากโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เดินเคียงกันและใกล้กันมากพอจะทำให้สื่อเขียนข่าวได้หลายหน้า พิมพ์จันทร์จ้องภาพนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนเลื่อนลงไปอ่านข้อความด้านล่าง
ข่าวลือ การคาดเดา คำถาม ความเป็นไปได้ มีแต่ความคลุมเครือและนั่นทำให้เธอร้อนใจ
สามวันต่อมา ภาพของผู้หญิงคนนั้นยังปรากฏอยู่ทุกที่ ในข่าว ในบทความ ในงานเลี้ยง แม้แต่พนักงานบางคนยังพูดถึง ชื่อของเธอคือรัญชนา นักธุรกิจรุ่นใหม่ สวย เก่ง เหมาะสม ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบเสียจนพิมพ์จันทร์รู้สึกหงุดหงิด
เย็นวันหนึ่ง เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นสาม ขณะที่สิงห์คุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกล
"ผมจะไปรับคุณเอง"
ประโยคนั้นดังเข้ามาในหู หญิงสาวพยายามบอกตัวเองว่าไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ แต่หัวใจกลับควบคุมได้ยาก
คืนนั้น เธอแทบไม่แตะอาหารเย็น สิงห์สังเกตเห็น เขาเป็นคนสังเกตทุกอย่างเสมอ
"ไม่สบายหรือเปล่า" ชายวัยสี่สิบถามขึ้น
พิมพ์จันทร์ยยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "เปล่าค่ะ"
"กินไปสองคำ"
"ไม่หิว"
สิงห์วางช้อนลง สายตาคมเข้มมองเธอเงียบๆ นานพอให้รู้สึกอึดอัด
"ใครทำให้เธออารมณ์เสีย"
คำถามนั้นเจาะจงความจริง เพราะคนที่ทำให้เธออารมณ์เสียกำลังนั่งอยู่ตรงหน้า "ไม่มีใครค่ะ"
"พิมพ์จันทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย เป็นสัญญาณเตือนที่เธอรู้จักดี แต่ครั้งนี้เธอต้องการเงียบ ไม่อยากพูด ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร
"หนูเหนื่อย" เธอลุกขึ้นจากโต๊ะ "ขอตัวก่อนนะคะ"
คืนนั้นเธอนอนไม่หลับ ลมเย็นพัดผ่านระเบียง แสงไฟในสวนยังคงสวยเหมือนทุกคืน แต่ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไป โทรศัพท์ถูกวางอยู่บนเตียง หน้าจอยังค้างอยู่ที่ภาพข่าวเดิม ภาพที่เธอควรจะเลื่อนผ่าน ควรจะหัวเราะกับมัน ควรจะไม่สนใจ แต่กลับทำไม่ได้ เพราะปัญหาคือเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อะไรเลยต่างหาก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเอาแต่หวัง เอาแต่รอ เอาแต่เชื่อว่าความเงียบของสิงห์มีความหมาย แต่บางทีเธออาจคิดไปเองทั้งหมด
เช้าวันถัดมา เธอตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน พิมพ์จันทร์เริ่มมองหาคอนโด เธอต้องการเตือนตัวเองว่าโลกไม่ได้หมุนรอบผู้ชายคนเดียว สองวันหลังจากนั้น เธอเซ็นสัญญาเช่าห้องเพนต์เฮาส์แห่งหนึ่งใจกลางเมือง และไม่บอกใคร
จุดแตกหักมาถึงในคืนวันศุกร์ สิงห์กลับบ้านดึกเกือบสี่ทุ่ม และครั้งนี้ไม่ได้กลับมาคนเดียว รถอีกคันจอดตามเข้ามา หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมก้าวลงจากรถ...รัญชนา
พิมพ์จันทร์ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง มองภาพนั้นจากระยะไกล เธอเห็นทั้งคู่พูดคุยกัน เห็นสิงห์เดินไปส่งอีกฝ่ายถึงรถ เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่เขาแทบไม่เคยใช้กับใคร แล้วบางอย่างในอกก็พังลงอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงดัง ไม่มีน้ำตา แต่เจ็บ...เจ็บมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น สิงห์ลงมาที่ห้องอาหารตามปกติ แต่เก้าอี้อีกตัวว่างเปล่า เขาเหลือบมองนาฬิกา เจ็ดโมงสิบห้า เจ็ดโมงครึ่ง แปดโมง ยังไม่มีใครลงมา ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจ ก่อนที่แม่บ้านจะเดินเข้ามาพร้อมซองจดหมายสีขาว
"คุณพิมพ์จันทร์ฝากไว้ค่ะ"
สิงห์รับมาเปิดออก ด้านในมีเพียงกระดาษแผ่นเดียว ลายมือคุ้นเคย
"หนูย้ายออกแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง"
โลกทั้งใบเงียบลงในวินาทีนั้น ชายวัยสี่สิบอ่านซ้ำอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง ราวกับต้องการตรวจสอบข้อความ แต่มันยังคงเหมือนเดิม เขาวางกระดาษลงช้าๆ ก่อนหันไปมองเก้าอี้ว่างตรงข้าม เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ห้องอาหารของคฤหาสน์ดูใหญ่เกินไป และเงียบเกินไป
ค่ำวันเดียวกัน พิมพ์จันทร์ยืนอยู่หน้าแนวกระจกสูงของเพนต์เฮาส์แห่งใหม่ เมืองทั้งเมืองส่องแสงอยู่เบื้องล่าง โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นหลายครั้งแต่เธอไม่รับ ข้อความเข้ามาอีกหลายข้อความเธอไม่อ่าน กระทั่งหน้าจอสว่างขึ้นอีกครั้ง ชื่อเดียวที่ทำให้หัวใจเธอสั่น...สิงห์
หญิงสาวมองอยู่หลายวินาที ก่อนปล่อยให้สายตัดไป จากนั้นไม่นานข้อความใหม่ก็เข้ามา สั้นมากสั้นจนเหมือนเจ้าของข้อความ
"เปิดประตู"
พิมพ์จันทร์แข็งค้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เพราะเธอรู้จักเขาดี และรู้ดีว่าถ้าสิงห์มาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง แปลว่าความเงียบที่เขาใช้มาตลอดหลายปี กำลังจะจบลงแล้ว
© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์
AISOON • ไอศูรย์
