[3] เมื่อผมรับลูกสาวเพื่อนมาอยู่ด้วย

— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury

---

เมื่อผมรับลูกสาวเพื่อนมาอยู่ด้วย

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 3 : เส้นแบ่ง

มีคนเคยบอกว่า ความหึงหวงไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนเราเสียใครไป แต่มันเกิดขึ้นตอนเรารู้ว่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะห้าม วายุเพิ่งเข้าใจความหมายของประโยคนั้นในช่วงต้นฤดูหนาว

เช้าวันนั้นเริ่มต้นเหมือนทุกวัน โต๊ะอาหารเช้าถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย แสงแดดอ่อนส่องผ่านกระจกบานสูง กลิ่นกาแฟดำลอยจางอยู่ในอากาศ เพลงรักกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ขณะรับประทานอาหารแล้วจู่ๆ ก็ยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพที่เธอใช้กับคนทั่วไป แต่เป็นรอยยิ้มจริง รอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

วายุสังเกตเห็นทันที เพราะเขาสังเกตทุกอย่างเสมอ

"มีอะไรน่าดีใจ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย "ไม่มีอะไรค่ะ" แล้วเธอก็กลับไปมองหน้าจออีกครั้ง

วายุก้มมองกาแฟในมือ แต่ไม่ได้อ่านเอกสารต่อ สองนาทีต่อมา โทรศัพท์ของเพลงรักสั่น ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ—คิริน—หญิงสาวรับสายทันที "สวัสดีค่ะ" น้ำเสียงต่างจากตอนคุยกับคนอื่นเล็กน้อย เบาขึ้น สบายขึ้น เป็นธรรมชาติขึ้น

วายุไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่โต๊ะอาหารมีเพียงสองคน การไม่ฟังจึงเป็นเรื่องยาก

"วันนี้เหรอ ได้ค่ะ ส่งโลเคชันมาเลย" หลังวางสาย เพลงรักจึงเก็บโทรศัพท์ก่อนตักผลไม้เข้าปาก

วายุวางแก้วกาแฟลง "เพื่อนมหาวิทยาลัย?"

"เปล่าค่ะ"

"อืม"

เธออมยิ้ม เหมือนจงใจปล่อยให้ความเงียบทำงาน "ทายาทโรงแรมวรากร"

มือของวายุหยุดเพียงครึ่งวินาที สั้นมากแต่เพลงรักเห็น วรากร...โรงแรมคู่แข่งอันดับหนึ่งของเครือเขา ธุรกิจที่แย่งลูกค้ากันมาสิบกว่าปี

"รู้จักไหมคะ"

"รู้จัก"

"เขาชวนไปกินข้าว"

คำพูดนั้นถูกเอ่ยออกมาเหมือนรายงานสภาพอากาศ แต่คนฟังกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้ามาเงียบๆ วายุพยักหน้า "ก็ดี"

เพลงรักมองเขา รอ แต่ไม่มีอะไรต่อ ไม่มีคำถาม ไม่มีการซักต่อ ไม่มีแม้แต่ความสนใจ อย่างน้อยก็ภายนอก

"คุณอาไม่ถามเหรอคะ"

"ถามอะไร"

"ว่าทำไมเขาถึงชวน"

ชายหนุ่มหยิบเอกสารขึ้นมา "อาเดาได้"

หญิงสาวยิ้มออกมาบางๆ ก่อนลุกจากโต๊ะแล้วเดินออกไป แต่หลังจากเธอหันหลัง วายุกลับไม่ได้อ่านเอกสารแม้แต่บรรทัดเดียว

คิริน วรากร อายุยี่สิบเก้า เรียนจบจากอังกฤษ หน้าตาดี ฐานะดี โสด เหมาะสมทุกอย่าง เหมาะสมจนเขาหาเหตุผลสักข้อที่จะคัดค้านไม่ได้ และนั่นทำให้ความรู้สึกภายในยิ่งแย่กว่าเดิม เพราะเขาไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะไม่ชอบ

สองสัปดาห์ต่อมา ชื่อของคิรินเริ่มปรากฏบ่อยขึ้น บางครั้งเป็นช่อดอกไม้ที่ส่งมาที่บ้าน บางครั้งเป็นขนมจากร้านดัง บางครั้งเป็นข้อความที่ทำให้เพลงรักหัวเราะ หญิงสาวไม่ได้ปิดบัง ตรงกันข้าม เธอเล่าให้ฟังอย่างเปิดเผย ราวกับอยากดูปฏิกิริยาของใครบางคน แต่ปฏิกิริยาที่ได้คือความนิ่ง นิ่งจนแทบไร้รอยแตก จนบางครั้งเธอเริ่มโมโห

เย็นวันหนึ่ง เพลงรักเดินเข้ามาในห้องสมุด วายุกำลังอ่านรายงานประจำไตรมาส เธอทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

"วันนี้เพลงไปกินข้าวกับคิรินมา"

"อืม"

"เขาจีบเพลง"

"อืม"

เพลงรักวางหนังสือลงแรงกว่าปกติ "คุณอาไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ"

คราวนี้วายุเงยหน้าขึ้น สายตาสงบนิ่งตามเดิม "อาควรพูดอะไร"

หญิงสาวจ้องเขาอยู่หลายวินาที ก่อนลุกเดินออกไปโดยไม่ตอบ เมื่อประตูปิดลง วายุจึงหลับตาแล้วถอนหายใจออกช้าๆ เขารู้ว่าเธอต้องการอะไร รู้ดีเกินไป แต่การพูดออกไปจะเป็นการข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม และเขายังไม่พร้อมทำลายเส้นนั้น

จนกระทั่งคืนงานกาลาดินเนอร์ประจำปีของเครือโรงแรม คืนที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน

ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูริมแม่น้ำสว่างไสวด้วยแสงคริสตัลนับพันดวง แขกจากทั่วเอเชียเดินทางมาร่วมงาน ทั้งนักลงทุน นักธุรกิจ ราชสกุลเก่า และคนดัง เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลออยู่เบื้องหลัง วายุยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน ตอบคำถาม จับมือ พูดคุยเรื่องธุรกิจ ทุกอย่างเหมือนทุกปี จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก และทั้งห้องเงียบลง ไม่มากเพียงชั่วครู่แต่พอให้สังเกตได้

วายุหันตามสายตาของผู้คนแล้วเห็นเธอ เพลงรัก หญิงสาวเดินออกมาช้าๆ ในชุดราตรีสีดำเรียบหรู ผ้าซาตินเนื้อละเอียดโอบรับรูปร่างอย่างพอดี เส้นผมยาวถูกเกล้าเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ต่างหูเพชรเม็ดเล็กสะท้อนแสงระยิบระยับทุกครั้งที่เธอขยับตัว เธอไม่ได้แต่งตัวเกินงาม ไม่ได้พยายามดึงดูดสายตาใคร แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้นยิ่งไม่มีใครละสายตาได้

วายุมองอยู่เงียบๆ ลมหายใจหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมา เด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดนักเรียน เด็กที่เคยนั่งกินไอศกรีมเลอะมุมปาก เด็กที่เคยวิ่งมาฟ้องพ่อเวลาโดนเพื่อนแกล้ง เด็กคนนั้นหายไปแล้ว หายไปนานกว่าที่เขาคิด สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้หญิงเต็มตัว และความจริงข้อนั้นกระแทกเข้ามาจนเขาแทบตั้งตัวไม่ทัน

"สวยใช่ไหมครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างตัว คิริน ชายหนุ่มในชุดทักซิโด้ยืนมองเธออยู่เช่นกัน

วายุไม่ได้ตอบ เพราะไม่ไว้ใจตัวเองพอ คิรินยิ้มบางๆ ก่อนเดินตรงไปหาเพลงรักแล้วเป็นคนแรกที่ยื่นมือให้ เธอรับมือเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า จากระยะไกลภาพนั้นดูเหมาะสมอย่างน่ารำคาญ เหมาะสมจนวายุอยากเดินหนี

ตลอดทั้งงานสายตาของเขาตามหาเธอโดยไม่รู้ตัว ตอนเธอหัวเราะ ตอนเธอคุยกับแขก ตอนเธอเต้นรำกับคิริน แม้เพียงเพลงเดียว กล้ามเนื้อบนกรามของเขาก็ตึงขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ชอบมัน ไม่ชอบตัวเองในตอนนี้ ไม่ชอบความรู้สึกที่ไม่มีเหตุผล แต่ยิ่งพยายามควบคุมมันยิ่งชัด

จนกระทั่งงานเลิก เกือบเที่ยงคืน แขกเริ่มทยอยกลับ เพลงรักเดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยงคนเดียวเพื่อไปยังทางเชื่อมด้านข้างโรงแรม ลมกลางคืนพัดผ่านแม่น้ำ แสนไฟสะท้อนผิวน้ำเป็นริ้วระยับ

เธอเพิ่งก้าวออกมาได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็มีแรงดึงจากด้านหลัง มือใหญ่คว้าข้อมือเธอไว้ แน่น...แน่นกว่าทุกครั้ง เพลงรักหันกลับทันที หัวใจเต้นแรงเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือวายุ แสงไฟสีทองตกกระทบใบหน้าคมคายของเขา ดวงตาคู่เดิมแต่คืนนี้กลับต่างออกไป ต่างจนเธอเผลอกลั้นหายใจ

ไม่มีใครพูด มีเพียงเสียงน้ำกระทบตลิ่งเบาๆ และปลายนิ้วของเขาที่ยังคงจับเธออยู่ไม่ปล่อย เพลงรักก้มมองมือของตัวเองก่อนเงยหน้าขึ้น

"คุณอาวายุ" เสียงเธอเบามากแต่กลับดังชัดในความเงียบ

วายุมองเธออยู่หลายวินาที เหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างภายใน บางอย่างที่สะสมมานานเกินไป ก่อนที่มือของเขาจะคลายออกช้าๆ ช้าเกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญและช้าเกินกว่าจะเรียกว่าไม่รู้สึกอะไร

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่พูดสิ่งที่เธออยากได้ยิน ยังไม่ก้าวข้ามเส้นนั้น ยังไม่ยอมรับความจริง เพียงแต่คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เพลงรักมั่นใจ ว่าคนที่พยายามรักษาระยะห่างมาตลอดกำลังเริ่มหมดแรงแล้ว และเส้นแบ่งที่เขาสร้างขึ้นด้วยตัวเองกำลังร้าวทีละนิดจากด้านใน

---

© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์