[2] เมื่อผมรับลูกสาวเพื่อนมาอยู่ด้วย

— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury

---

เมื่อผมรับลูกสาวเพื่อนมาอยู่ด้วย

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 2 : ระยะที่หายไป

เช้าวันแรกในบ้านหลังใหม่เริ่มต้นด้วยกลิ่นกาแฟคั่วสด เพลงรักตื่นตั้งแต่หกโมงกว่า แม้เมื่อคืนจะนอนหลับได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ความเงียบของบ้านหลังใหญ่ไม่เหมือนบ้านของเธอ บ้านเดิมมักมีเสียงแม่เปิดเพลงคลาสสิกเบาๆ ตอนเช้า มีเสียงพ่อคุยโทรศัพท์เรื่องงานตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมง มีเสียงคนเดินผ่านโถงทางเดินเป็นระยะ แต่ที่นี่เงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาติดผนังจากปลายทางเดิน

หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่งก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงผ้าสีครีม แต่งหน้าเพียงเล็กน้อย เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง แสงแดดยามเช้ากำลังส่องผ่านกระจกบานสูงของห้องอาหาร โต๊ะไม้โอ๊กยาวถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้ว และมีใครบางคนนั่งอยู่ก่อนหน้า

วายุอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้ม แขนเสื้อถูกพับขึ้นเล็กน้อยระหว่างอ่านเอกสารบนแท็บเล็ต กลิ่นกาแฟดำลอยอยู่รอบตัว เพลงรักหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง เป็นภาพที่เธอคุ้นเคยมาหลายปี เพียงแต่เมื่อก่อนเธอเห็นเขาในฐานะแขกที่บ้าน วันนี้เธอกลับเป็นคนที่อาศัยอยู่ในบ้านของเขา ระยะของความสัมพันธ์เปลี่ยนไป แม้จะไม่มีใครพูดถึงมัน

วายุเงยหน้าขึ้นเมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหว "ตื่นเช้า"

"นอนไม่ค่อยหลับค่ะ"

เขาพยักหน้า ไม่ถามต่อ ราวกับเข้าใจอยู่แล้วว่าทำไม แม่บ้านเลื่อนเก้าอี้ออกให้ เพลงรักนั่งลงตรงข้าม โต๊ะอาหารกว้างพอสำหรับสิบคน แต่มีเพียงสองคนที่กำลังรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ความเงียบไม่ได้อึดอัด แต่ก็ไม่ถึงกับสบายใจ คล้ายคนสองคนที่กำลังเรียนรู้พื้นที่ของอีกฝ่าย

"วันนี้มีเรียนไหม" เขาถามหลังจากผ่านไปพักหนึ่ง

"มีบ่ายค่ะ"

"อาให้รถไปส่ง"

เพลงรักยิ้มบางๆ "เพลงไปเองก็ได้"

"อาไม่ได้ถาม"

หญิงสาวหลุดหัวเราะเบาๆ นั่นทำให้วายุละสายตาจากเอกสารขึ้นมามองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับไปสนใจหน้าจออีกครั้ง แต่ปลายนิ้วของเขาหยุดเลื่อนข้อมูลอยู่สองวินาที เธอสังเกตเห็น และเขาไม่รู้ตัว

หลายวันผ่านไป ชีวิตเริ่มมีรูปแบบของมันเอง วายุออกจากบ้านตั้งแต่เช้า กลับมาอีกครั้งช่วงค่ำ บางวันดึกจนเกือบสี่ทุ่ม บางวันเร็วกว่านั้น ส่วนเพลงรักมีเรียน มีรายงาน มีเพื่อน มีชีวิตของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะต่างคนต่างไปไหน สุดท้ายก็กลับมาที่บ้านหลังเดียวกัน กลับมาเจอกันบนโต๊ะอาหาร ในห้องนั่งเล่น หรือบนโถงทางเดินเงียบๆ ยามค่ำคืน

และนั่นทำให้เธอเริ่มสังเกตเขามากขึ้น เขาดื่มกาแฟแก้วเดิมทุกเช้า ไม่ใส่น้ำตาล เขาอ่านเอกสารเองเสมอแม้จะมีผู้ช่วยหลายคน เวลาคิดเรื่องงาน เขาจะเคาะนิ้วชี้เบาๆ บนโต๊ะ เวลาหงุดหงิด เขาจะเงียบกว่าเดิม เวลาพักจริงๆ เขาชอบนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดด้านตะวันตกของบ้าน

เพลงรักเริ่มรู้จักเขาในแบบที่ไม่เคยมีโอกาสรู้จักมาก่อน และยิ่งรู้จัก หัวใจของเธอก็ยิ่งมีปัญหา เพราะคนคนนี้ไม่เคยเลือนหายจากความรู้สึกเดิมเลย ตรงกันข้าม มันกลับชัดขึ้นทุกวัน

วันหนึ่งหลังเลิกเรียน ฝนตกหนักจนถนนทั้งสายเป็นสีเทา รถของมหาวิทยาลัยติดยาวหลายกิโลเมตร เพลงรักยืนอยู่ใต้ชายคาอาคารเรียน มองม่านฝนที่ตกไม่หยุด ก่อนจะเห็นรถคันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอด ซีดานสีดำของวายุ

หญิงสาวชะงัก คนขับรถลงมาเปิดประตู "คุณวายุให้มารับครับ"

เพลงรักมองรถอยู่ครู่หนึ่งแล้วขึ้นไปนั่ง ภายในห้องโดยสารมีกลิ่นหนังแท้และกลิ่นน้ำฝน เมื่อประตูปิดลง เธอจึงพบว่าคนที่นั่งอยู่ด้านในไม่ใช่คนขับ แต่เป็นเจ้าของรถ วายุกำลังอ่านเอกสารอยู่

"คุณวายุ"

เขาเงยหน้าขึ้น "ฝนตก"

คำตอบสั้นมาก แต่หญิงสาวเข้าใจความหมาย ฝนตก...เขาเลยมารับ เพียงเท่านั้นหัวใจกลับเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล รถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย เพลงรักนั่งมองหยดน้ำที่ไหลบนกระจก ก่อนหันไปหาเขา

"คุณอาประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ"

"เลื่อน"

"เพราะมารับเพลง?"

วายุหันมอง สายตานิ่งจนเธอแทบยิ้มไม่ออก "เพราะเส้นทางผ่าน"

คำตอบนั้นฟังดูสมเหตุสมผล สมเหตุสมผลเกินไปจนเหมือนตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น คืนนั้นเพลงรักยิ้มอยู่คนเดียวในห้องนอน แม้จะรู้ว่าตัวเองกำลังหลอกตัวเองอยู่ก็ตาม

หลังจากนั้นเธอเริ่มรุกมากขึ้น อย่างช้าๆ อย่างแนบเนียน อย่างคนที่มีความอดทนมากพอจะรอ

เช้าวันหนึ่ง โต๊ะอาหารมีที่นั่งอยู่มากมาย แต่เพลงรักเลือกนั่งข้างเขา แทนที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามเหมือนทุกวัน วายุเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ มองเก้าอี้ว่างอีกนับสิบตัว ก่อนมองหญิงสาว

"ตรงนี้แดดไม่ส่องค่ะ" เธออธิบาย ทั้งที่บริเวณนั้นไม่ได้มีแดดสักนิด เขาไม่เถียง แต่เช้าวันนั้นใช้เวลานานกว่าปกติกว่าจะอ่านข่าวจบ

อีกวันหนึ่ง ทั้งคู่กำลังดูแบบโครงการโรงแรมใหม่ในห้องนั่งเล่น เพลงรักนั่งข้างเขาบนโซฟาตัวใหญ่ ระยะห่างระหว่างหัวไหล่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว เมื่อเธอเอนตัวเข้ามาดูเอกสาร ปลายนิ้วของเธอแตะหลังมือของเขา เบามากเพียงเสี้ยววินาที แต่กล้ามเนื้อบนแขนของวายุกลับตึงขึ้นทันที เพลงรักเห็น และเก็บรอยยิ้มเอาไว้ในดวงตา ส่วนคนที่ถูกแตะกลับลุกขึ้นไปหยิบกาแฟ ทั้งที่แก้วยังเหลือครึ่งหนึ่ง

ระยะห่างเริ่มเปลี่ยน แต่คนที่เปลี่ยนมันไม่ใช่ฝ่ายเดียว หลายครั้งที่เพลงรักคิดว่าเขาไม่ได้สนใจ จนกระทั่งเริ่มสังเกตสิ่งเล็กๆ เธอเคยบ่นว่าอากาศในห้องสมุดเย็นเกินไป วันต่อมามีผ้าคลุมไหล่วางอยู่ตรงเก้าอี้ประจำของเธอ เธอเคยบอกว่าไม่ชอบมะเขือเทศ หลังจากนั้นมันหายไปจากเมนูอาหารเช้า เธอเคยอ่านหนังสือจนเผลอหลับบนโซฟา ตื่นขึ้นมาอีกทีมีผ้าห่มคลุมอยู่แล้ว ไม่มีใครบอกว่าใครเป็นคนทำ แต่ในบ้านหลังนี้มีเพียงคนเดียวที่สังเกตทุกอย่าง และชอบทำเหมือนไม่ได้สังเกต

ยิ่งเขาดูแล ยิ่งถอยห่าง ยิ่งเงียบ ยิ่งควบคุมตัวเอง เพลงรักก็ยิ่งแน่ใจ ว่าเขากำลังหนีอะไรบางอย่าง

คืนหนึ่ง เกือบสี่ทุ่ม วายุกลับมาจากงานเลี้ยงนักลงทุน เมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้าน เขาพบว่าไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ เพลงรักนอนอ่านหนังสือบนโซฟา ขาเรียวงออยู่ด้านข้าง เส้นผมยาวตกลงมาบนไหล่ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียง

"กลับแล้วเหรอคะ"

"ดึกแล้ว"

"รอคุณอาอยู่"

ประโยคนั้นทำให้เขาชะงัก เพียงเล็กน้อยแต่เพียงพอให้เธอสังเกตเห็น

"รออาทำไม"

"ไม่รู้สิ" เธอปิดหนังสือ ก่อนยิ้มบางๆ "แค่อยากกินข้าวเย็นพร้อมกัน"

ลมหายใจของวายุหนักขึ้นนิดหนึ่ง ความเงียบเข้ามาแทนที่ เขาไม่ใช่คนโง่ ไม่ใช่คนที่อ่านความรู้สึกคนอื่นไม่ออก ยิ่งกับเพลงรัก เด็กที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็ก เด็กที่ตอนนี้ไม่ใช่เด็กอีกแล้ว ยิ่งอ่านออกง่ายเกินไป และนั่นคือปัญหา เพราะเขาเริ่มตอบสนองต่อความรู้สึกนั้นมากขึ้นทุกวันเช่นเดียวกัน

คืนวันศุกร์ปลายเดือน หลังมื้อค่ำเรียบง่าย ทั้งคู่เดินออกมาที่ระเบียงด้านหลังบ้าน ลมกลางคืนพัดกลิ่นดินชื้นจากสวนเข้ามา ไฟจากสระว่ายน้ำสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายสั่นไหว เพลงรักยืนพิงราวระเบียง มองเมืองที่อยู่ไกลออกไป วายุยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ระยะเดิมของเขา ระยะปลอดภัย ระยะที่ควบคุมได้

หญิงสาวหันมอง แสงไฟอ่อนๆ จับอยู่บนสันกรามคมชัดของเขา

"คุณอาวายุ"

"หืม"

"เพลงถามอะไรได้ไหม"

"ได้"

เพลงรักเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ลมหายใจของเธอเบากว่าปกติ ปลายนิ้วกำราวเหล็กของระเบียงแน่นขึ้น ก่อนถามออกมาในที่สุด "คุณอาเคยมองเพลงเป็นผู้หญิงบ้างไหม"

ทุกอย่างเงียบลง แม้แต่เสียงลมเหมือนจะเบาลงไปชั่วขณะ วายุไม่ตอบ เขาเพียงมองเธอ นิ่งเกินไป นิ่งจนเพลงรักรู้สึกถึงแรงกดดันในอก ดวงตาสีเข้มของเขาอ่านไม่ออก ไม่มีความโกรธ ไม่มีความรำคาญ ไม่มีคำปฏิเสธ แต่ก็ไม่มีคำตอบ

ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงละสายตาออก หันกลับไปมองสระว่ายน้ำ แล้วพูดเพียงประโยคเดียว "ดึกแล้ว"

จากนั้นเดินกลับเข้าบ้าน ทิ้งให้เพลงรักยืนอยู่คนเดียว ท่ามกลางลมกลางคืน และหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บ

คืนนั้น หญิงสาวนอนไม่หลับ แต่คนที่นอนไม่หลับยิ่งกว่า คือวายุ

เวลาตีสองสิบเจ็ดนาที ไฟในห้องทำงานยังไม่ดับ เอกสารกองอยู่เต็มโต๊ะ แต่ไม่มีหน้าไหนถูกอ่านจริง เขานั่งอยู่หลังโต๊ะคนเดียว มองความมืดนอกหน้าต่าง คำถามเดิมยังดังอยู่ในหัว—คุณอาเคยมองเพลงเป็นผู้หญิงบ้างไหม

เขาหลับตาลงช้าๆ แล้วพบว่าตัวเองตอบคำถามนั้นไม่ได้ ไม่ใช่เพราะไม่มีคำตอบ แต่เพราะคำตอบชัดเจนเกินไป ชัดเจนจนเขาไม่กล้ายอมรับมัน และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่ชายผู้ควบคุมโรงแรมหลายสิบแห่ง ควบคุมการเจรจามูลค่าหลายหมื่นล้าน ควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้เสมอ กลับไม่สามารถควบคุมความคิดของตัวเองได้ เมื่อภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ยังคงอยู่ในหัวตลอดทั้งคืน

---

© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์