— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury
คลังนิยายระดับ Luxury
กฎของผู้ปกครอง
©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 — บ้านของเขา
สายฝนตกลงมาบางเบาเหนือหลังคากระจกของอาคารสูงกลางเมือง แสงสีเงินจากท้องฟ้ายามเย็นสะท้อนผ่านผนังกระจกของชั้นบนสุดจนทั้งห้องทำงานถูกย้อมด้วยเงาสลัวเย็นตา กลิ่นกาแฟดำที่ชงไว้ตั้งแต่ช่วงบ่ายยังคงจางอยู่ในอากาศปะปนกับกลิ่นกระดาษและหนังแท้จากเฟอร์นิเจอร์สีเข้มที่ถูกใช้งานมานานหลายปี อคินวางโทรศัพท์ลงหลังจบบทสนทนากับวรุต ไม่มีใครอยู่ในห้องนอกจากเขาแต่ความเงียบกลับไม่เหมือนเดิม ปลายนิ้วของชายวัยสี่สิบเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อเข้มช้าๆ จังหวะสม่ำเสมอเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรบางอย่างมากกว่าปกติ
เขารู้จักเพลงกวีมานาน... นานจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งแรกที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นวิ่งเข้ามาเรียกเขาว่า "อาคิน" เกิดขึ้นเมื่อไร ภาพในความทรงจำทับซ้อนกันมากเกินไป ทั้งเด็กผู้หญิงผมเปียในชุดนักเรียน เด็กสาวที่เริ่มเถียงเก่งขึ้นทุกปี และหญิงสาววัยยี่สิบที่มองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกันมาตลอดหลายปีหลัง สายตาที่ชัดเจนเกินกว่าจะทำเป็นไม่เข้าใจ เขาเข้าใจ... เข้าใจตั้งแต่แรก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาเลือกถอยห่างเสมอ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผู้ช่วยคนสนิทเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร "คุณอคินครับ รถเตรียมพร้อมแล้ว"
"อืม" ชายหนุ่มรับคำสั้นๆ สายตายังทอดมองวิวเมืองด้านนอก กรุงเทพฯ ในยามฝนพรำดูสวยเป็นพิเศษ แสงไฟจากอาคารนับร้อยดวงเริ่มสว่างขึ้นทีละแห่งเหมือนดาวที่กำลังตื่นจากการหลับใหล แต่คืนนี้เขาไม่ได้สนใจวิว ในหัวของเขามีเพียงประโยคสุดท้ายจากวรุต 'ฉันจะส่งลูกไปอยู่กับนาย' คนอื่นอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็ก แค่เด็กฝึกงานคนหนึ่ง แค่ลูกสาวของเพื่อน แค่การอาศัยอยู่ชั่วคราว แต่เขารู้ดีว่าไม่มีอะไรเรียบง่ายขนาดนั้น โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือเพลงกวี
...
คฤหาสน์เวโรจน์ตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาดใหญ่ใจกลางเมืองที่หาได้ยากในยุคนี้ ประตูเหล็กสีดำสูงเปิดออกอย่างเงียบงันเมื่อรถคันหรูแล่นผ่านเข้าไป ภายในบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ได้รับการดูแลอย่างดี แสงไฟสีอุ่นซ่อนตัวอยู่ตามแนวพุ่มไม้และทางเดินหินจนบรรยากาศดูสงบมากกว่าจะโอ่อ่า เพลงกวีมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แม้จะเคยมาที่นี่หลายครั้งในอดีตแต่ความรู้สึกคืนนี้ต่างออกไป ครั้งนี้เธอไม่ได้มาในฐานะแขก ไม่ได้มาในงานเลี้ยงปีใหม่ ไม่ได้มาทานอาหารเย็นกับครอบครัว เธอกำลังจะย้ายเข้ามาอยู่... หัวใจเต้นแรงกว่าที่ควรทั้งที่เธอเป็นคนเสนอเรื่องนี้เอง
"คุณหนูแน่ใจนะครับ" คนขับรถของบ้านถามขึ้นอย่างสุภาพ
เพลงกวีหัวเราะเบาๆ "มาถึงตรงนี้แล้วค่ะ"
รถหยุดสนิทหน้าอาคารหลัก ประตูถูกเปิดออก อากาศเย็นหลังฝนตกแตะผิวแก้มของเธอทันที หญิงสาวก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เสียงล้อกระเป๋าครูดเบาๆ ไปตามพื้นหินเรียบ ก่อนจะหยุดลงเมื่อประตูบ้านเปิดออกและเธอเห็นเขา อคินยืนอยู่ภายในโถงรับแขก เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทถูกถอดออกตั้งแต่กลับจากที่ทำงาน ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันยังคงอยู่บนใบหน้าคมคายของเขา แต่ดวงตาคู่นั้นยังคมเหมือนเดิม มองตรงมา... นิ่งและไม่เร่งร้อน เพลงกวีรู้สึกเหมือนระยะทางหลายเมตรระหว่างพวกเขายาวนานกว่าปกติ
"สวัสดีค่ะ" เธอเป็นฝ่ายพูดก่อน
อคินมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพียงครั้งเดียว ก่อนตอบกลับ "โตขึ้นอีกแล้ว"
ประโยคธรรมดาแต่กลับทำให้หัวใจของเธอสะดุด เพราะน้ำเสียงของเขาต่ำกว่าปกติ นุ่มกว่าปกติเล็กน้อย และอันตรายเกินกว่าจะปล่อยผ่าน เพลงกวีเม้มริมฝีปาก
"หนูโตมาหลายปีแล้วค่ะ"
"ฉันรู้" เขาตอบ สายตาไม่ได้ละจากใบหน้าของเธอ "นั่นแหละปัญหา"
หญิงสาวเกือบหลุดหัวเราะ เหมือนเดิม... ทุกครั้งที่อยู่กับเขาเธอมักไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังถูกดุหรือถูกแกล้ง อคินเดินเข้ามาใกล้และรับกระเป๋าเดินทางจากมือเธอไปเอง การกระทำง่ายๆ นั้นทำให้เพลงกวีชะงัก เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาแทบไม่มีผู้ชายคนไหนมีโอกาสดูแลเธอ ครอบครัวร่ำรวยเกินกว่าจะต้องยกของเอง พนักงานพร้อมทำทุกอย่างแทน แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับลากกระเป๋าใบหนักขึ้นบันไดด้วยตัวเองเหมือนเป็นเรื่องปกติ
"ห้องอยู่ชั้นสาม" เขาพูด "ถ้าขาดอะไรบอกแม่บ้าน"
"ค่ะ"
"และพรุ่งนี้เริ่มงานเจ็ดโมงครึ่ง"
เพลงกวีเลิกคิ้ว "เช้าขนาดนั้น"
"ถ้าคิดจะเป็นผู้ช่วยฉัน" เขาหันกลับมามอง "นั่นคือเวลาเริ่มต้น"
หญิงสาวสบตาเขา ไม่มีใครยอมหลบ ความเงียบช่วงสั้นๆ แทรกตัวอยู่ระหว่างคนทั้งคู่เหมือนด้ายเส้นบางที่ถูกดึงตึงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายอคินเป็นฝ่ายเดินต่อ เพลงกวีจึงเดินตาม
...
ห้องพักของเธออยู่มุมตะวันออกของตัวบ้าน หน้าต่างสูงเปิดรับวิวสวนทั้งหมดภายนอก แั่งไฟจากสระว่ายน้ำสะท้อนขึ้นบนเพดานเป็นระลอกเงาเคลื่อนไหวช้าๆ สวยเกินกว่าจะเป็นห้องพักชั่วคราว เพลงกวีเดินสำรวจรอบห้องก่อนจะพบกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ลายมือคุ้นตา ตัวอักษรเรียบง่ายและชัดเจน
กฎของบ้าน... ข้อหนึ่ง แจ้งก่อนออกนอกพื้นที่ทุกครั้ง ข้อสอง กลับถึงบ้านก่อนสี่ทุ่ม ข้อสาม ห้ามพาคนนอกเข้ามา ข้อสี่ ถ้ามีปัญหาให้โทรหาฉันก่อนคนอื่น
เพลงกวีอ่านซ้ำอีกครั้ง โดยเฉพาะข้อสุดท้าย ปลายนิ้วของเธอลูบผ่านตัวอักษรช้าๆ ก่อนมุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้น นี่ไม่ใช่กฎของเจ้าของบ้าน อย่างน้อยก็ไม่ทั้งหมด บางส่วนฟังดูเหมือนคำสั่ง บางส่วนฟังดูเหมือนการปกป้อง และความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้อันตรายกว่าที่คนส่วนใหญ่คิด
...
คืนนั้นเธอลงมาหาน้ำดื่มเกือบเที่ยงคืน ทั้งบ้านเงียบสนิทมีเพียงแสงไฟบางดวงที่ยังเปิดทิ้งไว้ เพลงกวีเดินผ่านห้องสมุดและชะลอฝีเท้าลง แสงไฟลอดออกมาจากช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่ เธอมองเข้าไป... อคินยังไม่หลับ เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ หนังสือหลายเล่มเปิดค้างไว้ข้างตัว แว่นตากรอบบางที่เธอแทบไม่เคยเห็นถูกสวมอยู่บนใบหน้าคมคาย ในวินาทีนั้นเขาดูต่างจากภาพบนหน้าสื่อโดยสิ้นเชิง ไม่มีบอดี้การ์ด ไม่มีนักข่าว ไม่มีอำนาจน่ากลัวที่ผู้คนพูดถึง มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังทำงานเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟอุ่นสีทอง
เพลงกวีเผลอมองนานเกินไปจนเจ้าตัวเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่สบกันกลางความเงียบ อคินปิดแฟ้มในมือ
"ยังไม่นอน"
"หิวน้ำค่ะ"
"โกหก" เขาตอบทันที
หญิงสาวหลุดหัวเราะ "ทำไมคิดว่าหนูโกหก"
"เพราะตู้เย็นในห้องเธอมีน้ำครบทุกอย่าง" คำตอบนั้นทำเอาเธอจนมุม
อคินเอนหลังพิงเก้าอี้ มองเธออยู่พักหนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เพลงกวี"
"คะ"
"อยู่ที่นี่ อย่าสร้างปัญหา"
เธอยืนพิงกรอบประตู มองกลับไปเช่นกัน "ถ้าหนูรับปาก"
"อืม"
"คุณอาจะเลิกควงดาราคนนั้นไหม"
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที แม้แต่เสียงฝนด้านนอกก็ดูห่างออกไป อคินมองเธอนิ่งมาก... นิ่งจนหัวใจของเพลงกวีเริ่มเต้นแรง ก่อนมุมปากของเขาจะขยับเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มแต่ใกล้เคียงพอจะทำให้เธอหายใจสะดุด
"นั่นไม่ใช่เรื่องของเด็กฝึกงาน" เขาพูดช้าๆ
"งั้นก็ไม่ใช่เรื่องของคุณอาเหมือนกัน ถ้าหนูจะสร้างปัญหา"
ดวงตาคมของอคินหรี่ลงนิดหนึ่งเหมือนกำลังพิจารณาเธอใหม่อีกครั้ง และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ เพลงกวีรู้สึกได้ว่าเกมบางอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เกมที่ไม่มีใครยอมถอย เกมที่ระยะห่างระหว่างพวกเขากำลังเปลี่ยนไปทีละน้อยโดยไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ สักคำ
© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์
AISOON • ไอศูรย์
