[1] เมื่อผมรับลูกสาวเพื่อนมาอยู่ด้วย

— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury

---

เมื่อผมรับลูกสาวเพื่อนมาอยู่ด้วย

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 1 : กฎของบ้าน

กลิ่นดอกไม้สดในศาลาสวดอภิธรรมหนาแน่นจนเหมือนอากาศข้างในหนักกว่าด้านนอก เพลงรัก โชติธนานนท์ นั่งนิ่งอยู่แถวหน้าสุดของงานมาตั้งแต่ช่วงเย็น ชุดสีดำเรียบหรูที่สวมอยู่ถูกตัดเย็บอย่างประณีตตามฐานะของครอบครัว แต่ในคืนนี้มันไม่ได้ช่วยให้เธอดูเข้มแข็งขึ้นแม้แต่น้อย

เสียงพระสวดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่เบื้องหลัง ผู้คนเดินเข้ามาแสดงความเสียใจไม่ขาดสาย ทั้งญาติ นักธุรกิจ นักการเมือง และคนรู้จักของพ่อและแม่ ทุกคนพูดประโยคคล้ายกัน—เสียใจด้วยนะ เข้มแข็งไว้นะลูก ถ้าต้องการอะไรก็บอก—คำพูดเหล่านั้นผ่านเข้าหูแล้วจางหายไปเหมือนควัน เพราะคนที่เธออยากได้ยินเสียงมากที่สุด ไม่มีวันพูดกับเธออีกแล้ว

มือของเพลงรักกำแน่นอยู่บนตัก ปลายนิ้วเย็นจัด เธอไม่ร้องไห้มาหลายชั่วโมงแล้ว ไม่ใช่เพราะทำใจได้ แต่เพราะน้ำตาถูกใช้จนหมดไปตั้งแต่คืนแรกที่โรงพยาบาลโทรมา

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากทางเดินด้านข้าง เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพบชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา ชุดสูทสีดำเข้ม ไหล่กว้าง ท่วงท่าสงบนิ่ง แม้ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า เขายังคงมีบุคลิกของคนที่ควบคุมทุกอย่างได้อยู่เสมอ

วายุ วรเมธ เพื่อนสนิทที่สุดของพ่อ และเป็นคนที่เธอแอบมองเขามาตั้งแต่อายุเท่าไหร่เธอเองก็ไม่ทราบแน่ชัด

เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงตาสีเข้มมองเธอเงียบๆ ไม่มีคำปลอบใจสวยหรู ไม่มีประโยคปลอมๆ ที่พยายามทำให้ทุกอย่างดูดีขึ้น มีเพียงมือใหญ่ของเขาที่แตะลงบนศีรษะของเธอเบาๆ เพียงครู่เดียว แต่ความอบอุ่นนั้นทำให้ลมหายใจของเพลงรักสะดุด

"เหนื่อยไหม" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

เธอส่ายหน้า แล้วพยักหน้าอีกครั้ง จนตัวเองยังไม่แน่ใจว่าคำตอบคืออะไร วายุมองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนดึงเก้าอี้ข้างๆ ออกแล้วนั่งลง เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่อง ที่เพลงรักรู้สึกว่าเธอไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว

แสงไฟสีทองจากโคมระย้าสะท้อนบนกรอบรูปของพ่อแม่ที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ เธอจ้องภาพนั้น และในที่สุดน้ำตาที่คิดว่าหมดไปแล้วก็ไหลลงมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้รีบเช็ด เพราะมีคนอยู่ข้างๆ คนที่ทำให้เธอไม่ต้องฝืนเข้มแข็งตลอดเวลา

คืนสุดท้ายของงานศพจบลงหลังเที่ยงคืน ผู้คนทยอยกลับจนเกือบหมด เหลือเพียงครอบครัวใกล้ชิดไม่กี่คนกับทนายความประจำตระกูลในห้องรับรองด้านหลังศาลา เอกสารหลายแฟ้มถูกวางอยู่บนโต๊ะไม้สักยาว เสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้ง

ทนายเปิดแฟ้มสีน้ำเงินเข้มออก "ตามพินัยกรรมฉบับล่าสุด ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณเพลงรักจะถูกโอนโดยสมบูรณ์เมื่ออายุครบยี่สิบเอ็ดปี"

หญิงสาวนั่งฟังเงียบๆ เธอไม่สนใจตัวเลข ไม่สนใจหุ้น ไม่สนใจอสังหาริมทรัพย์ สิ่งเหล่านั้นไม่สามารถซื้อพ่อแม่กลับมาได้

ทนายเลื่อนสายตามายังวายุ "และในระหว่างนี้ ผู้ดูแลทรัพย์สินตามกฎหมายคือคุณวายุครับ"

เพลงรักหันไปมองทันที ชายวัยสี่สิบไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจ ราวกับรู้อยู่แล้ว

"มีข้อความแนบท้ายจากคุณธนา" ทนายหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาหลังเอ่ยชื่อพ่อของเธอ ก่อนอ่านช้าๆ "ฝากดูแลลูกสาวของฉันด้วย"

ประโยคสั้นเพียงประโยคเดียว แต่ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง วายุหลุบตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังรับน้ำหนักบางอย่างไว้บนบ่า แล้วจึงตอบเรียบๆ "อาจะดูแลเอง"

เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นพอให้ทุกคนรับรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเพราะมารยาท

หลังจากนั้น ทนายจึงเสนอแนวทางตามกฎหมายเพื่อความปลอดภัยของทรัพย์สินและการจัดการเอกสารต่างๆ เพลงรักควรพักอยู่ในบ้านของวายุชั่วคราวอย่างน้อยหนึ่งปี จนกว่าจะอายุครบยี่สิบเอ็ด

หญิงสาวนั่งนิ่ง ขณะที่หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด หนึ่งปี...อยู่บ้านเดียวกับเขา ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นท่ามกลางช่วงเวลาเช่นนี้ทำให้เธอเม้มริมฝีปากแน่น เพราะแม้จะเพิ่งสูญเสียพ่อแม่ แต่ส่วนลึกของหัวใจกลับสั่นไหวกับอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องที่เธอไม่เคยบอกใคร รวมถึงเจ้าตัวด้วย

สามวันต่อมา รถซีดานสีดำแล่นผ่านประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ทางตอนเหนือของกรุงเทพฯ บ้านของวายุไม่ได้โอ่อ่าแบบคนที่อยากอวดความร่ำรวย ทุกอย่างถูกออกแบบอย่างสุขุม เรียบ แพง และเป็นส่วนตัว ต้นไม้ใหญ่เรียงตัวอยู่สองข้างทาง เงาของใบไม้ทอดลงบนพื้นหินสีอ่อน

เพลงรักมองออกไปนอกหน้าต่าง กลิ่นหนังแท้ภายในรถผสมกับกลิ่นฝนที่เพิ่งตกเมื่อช่วงบ่าย ทำให้ความรู้สึกแปลกแยกค่อยๆ ชัดขึ้น นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ ไม่ใช่ชีวิตเดิมของเธอ

เมื่อรถจอดสนิท วายุลงจากรถก่อน เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เหมือนสุภาพบุรุษที่ถูกฝึกมาอย่างดี แต่ยังคงรักษาระยะห่างไว้พอดี ไม่มีการแตะตัวเกินจำเป็น ไม่มีความใกล้ชิดที่ชวนเข้าใจผิด

"เข้ามาสิ"

เพลงรักพยักหน้า แล้วลากกระเป๋าเดินตามเขาเข้าไป ภายในบ้านเงียบกว่าที่เธอคิด พนักงานประจำบ้านมีไม่กี่คน ทุกคนทำงานเป็นระบบจนแทบไม่ได้ยินเสียงเดิน ห้องพักของเธออยู่ชั้นสอง กว้างกว่าคอนโดหรูหลายแห่งรวมกัน แต่กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่า

เย็นวันนั้น หลังจัดของเสร็จ แม่บ้านจึงมาเชิญเธอลงไปที่ห้องทำงาน

เมื่อผลักประตูเข้าไป เพลงรักพบว่าวายุกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านกระจกสูงจรดพื้น เงาของเขาทาบยาวบนพรมสีเข้ม ชายหนุ่มเลื่อนกระดาษหนึ่งแผ่นมาตรงหน้าเธอ

"อะไรคะ"

"กฎของบ้าน"

เพลงรักก้มมอง 

ข้อหนึ่ง ห้ามพาใครมาค้างคืน, 

ข้อสอง ถ้ากลับหลังสี่ทุ่ม ต้องแจ้ง, 

ข้อสาม ถ้ามีปัญหา บอกอาก่อนคนอื่น, 

ข้อสี่ ห้ามเข้าห้องนอนของอา

หญิงสาวอ่านจนจบ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอประสานกับสายตาของเขา "ถ้าเพลงฝ่าฝืนล่ะคะ"

วายุมองกลับนิ่งๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีทีเล่นทีจริง "อย่าลอง"

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ลมหายใจของเพลงรักเบากว่าปกติ เธอไม่รู้ว่าควรกลัวหรือขำ เพราะคนตรงหน้าเอาจริงกับทุกเรื่องเสมอ แม้แต่เรื่องกฎในบ้าน

"รับทราบค่ะ" เธอเซ็นชื่อท้ายกระดาษ แล้วเลื่อนกลับไปให้ ปลายนิ้วของทั้งคู่เกือบแตะกันบนผิวโต๊ะไม้ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่วายุเป็นฝ่ายชักมือกลับก่อน เร็วเกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ

คืนนั้น บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบ เพลงรักอาบน้ำเสร็จเกือบห้าทุ่ม ไอน้ำอุ่นยังเกาะอยู่บนผิวแก้ม เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีครีมเรียบง่าย ก่อนเปิดประตูห้องออกมา ทางเดินชั้นสองมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมติดผนัง เธอเดินออกมาหยุดตรงโถงกลางแล้วชะงัก เพราะปลายทางเดินอีกฝั่งหนึ่งมีใครบางคนยืนอยู่

วายุเพิ่งออกมาจากห้องทำงานส่วนตัวด้านล่างและกำลังขึ้นบันไดมา เขาหยุดเช่นกัน เหมือนคาดไม่ถึงว่าจะเจอเธอ

สายตาของชายวัยสี่สิบเลื่อนไปตามใบหน้าของหญิงสาวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหยุดนิ่ง แสงไฟสีอุ่นสะท้อนบนเส้นผมยาวของเธอ ผ้าไหมเนื้อนุ่มแนบไปตามรูปร่างอย่างพอดี ไม่ได้เปิดเผย แต่ก็เพียงพอให้ความจริงบางอย่างปรากฏชัด

เด็กผู้หญิงที่เคยวิ่งเล่นรอบโต๊ะอาหารบ้านเพื่อน ไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว

เพลงรักยืนนิ่งอยู่เช่นกัน หัวใจเต้นช้าลง แล้วกลับมาเร็วขึ้นอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และกลิ่นฝนจากสวนด้านนอก

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยังคงอยู่หลายเมตร กว้างพอสำหรับเหตุผล กว้างพอสำหรับความเหมาะสม แต่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนต่างรับรู้ตรงกัน ว่าระยะนั้น ไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว

---

© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์