— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury
คลังนิยายระดับ Luxury
หุ้นหัวใจของ CEO
ตอนที่ 2 : ห้องเรียนของนักล่า
เสียงเคาะประตูดังขึ้นตรงเวลาเจ็ดโมงเช้าไม่ขาดแม้แต่นาทีเดียว พิมพ์จันทร์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความงัวเงีย แสงแดดยามเช้าสีอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหรี่ตามองตัวเลขบนหน้าจอ 07.00 น. ตรงเป๊ะ หญิงสาวซุกหน้าลงกับหมอนอีกครั้ง ครึ่งวินาทีถัดมาเธอก็จำได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่บ้านแล้ว
เมื่อคืนเธอใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเดินสำรวจห้องนอน สำรวจระเบียง และพยายามบอกตัวเองว่าการมาอยู่ที่นี่เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก แน่นอน เธอพบว่าความจริงตรงกันข้าม
"คุณพิมพ์จันทร์คะ" เสียงแม่บ้านดังมาจากด้านนอก "คุณสิงห์รออยู่ที่ห้องอาหารค่ะ"
หญิงสาวหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว วันแรกก็เริ่มด้วยการถูกควบคุมเวลาแล้วสินะ
สี่สิบนาทีต่อมา พิมพ์จันทร์เดินลงบันไดด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย เส้นผมยาวถูกมัดรวบอย่างลวกๆ เพราะเธอรีบเกินไป กลิ่นกาแฟคั่วสดลอยอ่อนๆ อยู่ในอากาศ ห้องอาหารยามเช้าเงียบสงบกว่าที่เธอคุ้นเคย ไม่มีเสียงโทรทัศน์ ไม่มีเสียงคนพูดคุย มีเพียงเสียงหน้ากระดาษที่ถูกเปิดผ่านเป็นครั้งคราว
สิงห์นั่งอยู่หัวโต๊ะ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเล็กน้อย นาฬิกาหรูบนข้อมือสะท้อนแสงแดดบางเบา เขากำลังอ่านเอกสารบางอย่างขณะดื่มกาแฟ ภาพนั้นดูเรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด เสน่ห์ของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ตลอดเวลา
"สาย" เขาพูดโดยไม่เงยหน้า
พิมพ์จันทร์ชะงัก "แค่ห้านาทีเองค่ะ"
"แปดนาที" เธอก้มมองนาฬิกา 08 นาทีจริงๆ หญิงสาวเม้มปากทันที "ใครจะไปนับละเอียดขนาดนั้น"
คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มสบเข้ากับเธอโดยตรง
"คนที่ให้ความสำคัญกับเวลา" น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่มีพื้นที่ให้โต้แย้ง
พิมพ์จันทร์นั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะพบว่าบนโต๊ะมีอาหารเช้าจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างถูกเลือกมาอย่างพอดี ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป เหมือนเจ้าของบ้าน
"วันนี้เริ่มเรียนเลยเหรอคะ"
"ใช่"
"เช้าไปไหม"
"โลกไม่ได้เริ่มหมุนตอนที่เธอตื่น" คำตอบนั้นทำให้เธอเกือบสำลักน้ำผลไม้ ส่วนเจ้าของประโยคกลับยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มอย่างสงบ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา พิมพ์จันทร์ยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่บนชั้นสามของคฤหาสน์ สิงห์แตะคีย์การ์ดลงบนเครื่องอ่าน เสียงล็อกดังขึ้นเบาๆ ประตูเปิดออกช้าๆ สิ่งที่อยู่ด้านในทำให้เธอหยุดเดินทันที ห้องกว้างขนาดเกือบครึ่งชั้นของอาคาร ผนังกระจกสูงทอดยาวมองเห็นแนวต้นไม้และท้องฟ้าด้านนอก โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง จอภาพหลายจอเรียงรายอยู่บนผนังด้านหนึ่ง ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานเต็มไปด้วยหนังสือปกแข็งจากทั่วโลก ทุกอย่างดูสะอาด เป็นระเบียบ และเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ไม่เหมือนห้องทำงาน แต่เหมือนห้องบัญชาการของใครบางคน
"นี่ห้องที่ห้ามเข้าใช่ไหม" เธอถาม
"ใช่"
"แล้วทำไมวันนี้ถึงเข้าได้"
สิงห์เดินผ่านเธอไป ก่อนจะตอบเรียบๆ "เพราะตั้งแต่วันนี้เธอจะใช้เวลาอยู่ที่นี่"
หัวใจของพิมพ์จันทร์เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะห้อง แต่เป็นเพราะความรู้สึกของการได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา
ช่วงเช้าผ่านไปเร็วกว่าที่คิด สิงห์ไม่ได้เริ่มต้นด้วยเรื่องเงิน ไม่ได้เริ่มต้นด้วยตัวเลข เขาเริ่มต้นด้วยคำถามที่ทำให้เธอหงุดหงิดหลายครั้ง เพราะทุกครั้งที่เธอคิดว่าตัวเองตอบถูก เขาจะถามต่ออีกหนึ่งคำถามเสมอ ราวกับกำลังค่อยๆ รื้อวิธีคิดเดิมทั้งหมดออกทีละชิ้น พิมพ์จันทร์เริ่มเข้าใจอย่างรวดเร็วว่า สิ่งที่ยากไม่ใช่เนื้อหา แต่เป็นคนสอน เขาไม่เคยปล่อยผ่านคำตอบครึ่งๆ กลางๆ ไม่เคยชมเพียงเพื่อให้กำลังใจ และไม่เคยช่วยเหลือก่อนที่เธอจะพยายามด้วยตัวเองจนสุดทาง
ตอนเที่ยงเธอเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางถอนหายใจแรง "เหนื่อย"
สิงห์ปิดแฟ้มเอกสารลง "ดี"
เธอมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "หนูบอกว่าเหนื่อย"
"ฉันรู้"
"แล้วทำไมถึงบอกว่าดี"
ชายวัยสี่สิบมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ
"เพราะเธอกำลังเรียนจริงๆ"
พิมพ์จันทร์เงียบไป คำตอบนั้นง่ายมาก แต่กลับทำให้เธอเถียงไม่ออก
ช่วงบ่ายทั้งคู่เดินทางเข้าเมือง รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวผ่านถนนที่เต็มไปด้วยตึกสูงและแสงแดดสีทองของบ่ายแก่ พิมพ์จันทร์นั่งมองวิวด้านนอก ก่อนจะหันกลับมามองชายที่นั่งข้างกัน สิงห์กำลังคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงทุ้มต่ำ สั้น กระชับ ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย ไม่มีอารมณ์เกินจำเป็น แต่ทุกครั้งที่เขาพูด คนปลายสายจะเงียบฟังทันที อำนาจบางอย่างไม่จำเป็นต้องแสดงออก มันปรากฏอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ เหล่านี้เอง
เมื่อวางสายลง เขาหันมาพบว่าเธอกำลังมองอยู่ "มีอะไร"
"เปล่าค่ะ"
"โกหก"
เธอหัวเราะเบาๆ "แค่สงสัย"
"สงสัยอะไร"
"ว่าคุณเหนื่อยบ้างไหม"
คำถามนั้นทำให้สิงห์นิ่งไปชั่วครู่ ไม่มากแต่พอให้เธอสังเกตเห็น จากนั้นเขาจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ทุกคนก็เหนื่อยทั้งนั้น" คำตอบเรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกกว่าเดิม
ค่ำวันนั้น พิมพ์จันทร์นั่งอยู่บนระเบียงห้อง สายลมอ่อนๆ พัดผ่านเส้นผม เบื้องล่างคือสวนที่ถูกจัดแสงไวอย่างสวยงาม บ้านทั้งหลังเงียบสงบ เธอควรมีความสุข ควรตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ แต่ความจริงแล้วเธอกลับกำลังคิดถึงบทสนทนาสั้นๆ ระหว่างวัน คิดถึงสายตาที่นิ่งเกินไป คิดถึงวิธีที่สิงห์มองโลก และคิดถึงวิธีที่เขามองเธอ ไม่ใช่ผู้หญิง ไม่ใช่เด็ก แต่เหมือนปัญหาบางอย่างที่เขายังหาคำตอบไม่ได้
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ พิมพ์จันทร์หันกลับไป เมื่อเปิดประตูเธอก็พบแม่บ้านถือถาดเล็กๆ อยู่
"คุณสิงห์ให้เอามาให้ค่ะ"
บนถาดมีแก้วนมอุ่นหนึ่งแก้ว กับกระดาษโน้ตสั้นๆ ลายมือเรียบคมเหมือนเจ้าของ "พรุ่งนี้หกโมงครึ่ง"
พิมพ์จันทร์มองข้อความนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ถามว่าเธอพร้อมหรือไม่ ไม่ได้ถามว่าสะดวกหรือเปล่า เพียงแค่แจ้งเวลา ราวกับมั่นใจอยู่แล้วว่าเธอจะตื่น หญิงสาวยกแก้วนมขึ้นดื่ม ริมฝีปากค่อยๆ ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ขณะที่อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ ภายในห้องทำงานซึ่งยังเปิดไฟอยู่ สิงห์ยืนอยู่หน้าแนวกระจกสูง สายตาทอดมองสวนด้านนอกที่เงียบสงบ ก่อนจะเลื่อนไปยังหน้าต่างห้องนอนฝั่งตะวันออก ไฟยังเปิดอยู่ เขาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลึกลงไปในความเงียบ ผู้ชายที่ควบคุมทุกอย่างได้เสมอเริ่มตระหนักทีละน้อยว่า การดูแลพิมพ์จันทร์หนึ่งปี อาจไม่ใช่ภารกิจที่ง่ายอย่างที่เขาคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก
© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์
AISOON • ไอศูรย์
