— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury
คลังนิยายระดับ Luxury
หุ้นหัวใจของ CEO
ตอนที่ 5 : หุ้นที่ไม่มีวันขาดทุน
เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง พิมพ์จันทร์ยังคงยืนอยู่หน้าแนวกระจกสูง มือถือถูกกำแน่นอยู่ในมือ ข้างล่างคือแสงไฟของเมืองที่ทอดยาวสุดสายตา รถยนต์นับร้อยเคลื่อนตัวไปตามถนนเหมือนเส้นสายแห่งชีวิตที่ไม่มีวันหยุด แต่ภายในห้องกลับเงียบสนิท เงียบจนเธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง กริ่งดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ไม่เร่งร้อน ไม่รัว เหมือนคนที่มั่นใจว่าอีกไม่นานประตูก็จะเปิด เหมือนเจ้าของเสียงนั้นเสมอ
พิมพ์จันทร์หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนเดินไปยังประตู เมื่อบานประตูเปิดออก สิงห์ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีบอดี้การ์ด ไม่มีเลขานุการ ไม่มีคนขับรถเดินตาม มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ดูเหมือนรีบออกมาจากบ้านโดยไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน สายตาคมเข้มหยุดอยู่ที่เธอ นิ่ง ลึก และเหนื่อยกว่าที่เธอเคยเห็น
"จะให้ฉันยืนคุยตรงนี้หรือจะให้เข้าไปข้างใน" เสียงทุ้มดังขึ้น
พิมพ์จันทร์เม้มริมฝีปาก ก่อนเดินหลบให้โดยไม่พูดอะไร สิงห์ก้าวเข้ามาภายในห้อง สายตากวาดมองพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว ห้องสวย หรู วิวดี ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ปราศจากความรู้สึกของบ้าน อย่างน้อยก็สำหรับเขา
"หนูโตแล้ว" พิมพ์จันทร์พูดขึ้นก่อน "ถ้าจะย้ายออกมาอยู่คนเดียวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก"
สิงห์หันกลับมามอง "ฉันไม่เคยบอกว่ามันแปลก"
"งั้นอาสิงห์มาทำไม"
คำถามนั้นลอยอยู่กลางอากาศ ไม่มีใครตอบในทันที ความเงียบทอดยาวอยู่หลายวินาที ก่อนที่สิงห์จะเดินไปหยุดตรงหน้ากระจกสูงบานเดียวกับที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ แสงไฟจากเมืองสะท้อนอยู่บนกระจก สะท้อนเงาของคนสองคน และระยะห่างระหว่างกัน
"เพราะเธอหายไป" เขาพูดเรียบๆ
พิมพ์จันทร์หัวเราะเบาๆ "หนูไม่ได้หาย"
"สำหรับฉัน มันเหมือนกัน"
หัวใจของเธอกระตุก แต่ยังไม่พอสำหรับหลายเดือนและหลายปีที่ผ่านมา
"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ" ในที่สุดเธอก็ถามออกไป
สิงห์นิ่ง ราวกับรู้ว่าเรื่องนี้ต้องมาถึง "รัญชนาเป็นผู้ถือหุ้น"
"สื่อไม่ได้คิดแบบนั้น"
"ฉันไม่ได้คบกับสื่อ" คำตอบนั้นทำให้พิมพ์จันทร์เงียบ แต่ความเจ็บยังคงอยู่
"แล้ววันที่อาสิงห์ไปรับเธอ"
"เธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ"
"วันที่อาสิงห์ไปส่งเธอล่ะ"
"เพราะเธอเป็นแขก"
"วันที่อาสิงห์ยิ้มให้เธอ"
คราวนี้สิงห์ถอนหายใจ ก่อนหันมามองเธอตรงๆ
"พิมพ์จันทร์" น้ำเสียงนั้นต่ำลง นุ่มลงจนเธอไม่คุ้นเคย "ถ้าฉันยิ้มให้ใครหนึ่งครั้ง แล้วแปลว่าฉันรักคนคนนั้น โลกนี้คงวุ่นวายมาก"
หญิงสาวหลับตา เพราะเหตุผลฟังดูสมบูรณ์แบบเกินไป และเพราะลึกๆ แล้วเธอรู้ว่าเขาพูดจริง
ปัญหาคือความกลัวของเธอเอง
"แล้วทำไมอาสิงห์ไม่เคยพูดอะไร" เธอถามเบาๆ "ทำไมปล่อยให้หนูคิดอยู่คนเดียว"
คำถามนั้นทำให้สิงห์เงียบไปนานกว่าทุกครั้ง ชายวัยสี่สิบเดินไปยังโซฟาใกล้หน้าต่าง ก่อนนั่งลงช้าๆ เป็นครั้งแรกที่เขาดูเหมือนคนธรรมดา ไม่ใช่เจ้าของอาณาจักรโรงแรม ไม่ใช่นักลงทุนที่ทุกคนเกรงใจ แต่คือผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหาคำตอบยากที่สุดในชีวิต
"เพราะฉันพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง" เขาพูดในที่สุด พิมพ์จันทร์นิ่งฟัง "วันที่พ่อเธอฝากเธอไว้กับฉัน เธออายุสิบเก้า"
"ตอนนี้ก็ยี่สิบ"
"สำหรับเธอหนึ่งปีอาจสั้น" สายตาของเขาสบเข้ากับเธอ "แต่สำหรับฉัน หนึ่งปีนั้นยาวมาก"
ลมเย็นพัดหยาดฝนหลงฤดูมาหล่นบนกระจก ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ปราศจากความอึดอัด
"ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง" เขาพูดต่อ "และฉันก็รู้มาตั้งนานแล้ว"
พิมพ์จันทร์หัวเราะออกมาเบาๆ ปนความขมขื่น "ใช่ค่ะ อาสิงห์รู้"
"เพราะฉะนั้นฉันถึงถอย"
"ถอยเหรอ"
"ทุกวัน" คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก
สิงห์มองออกไปยังแสงไฟของเมือง ก่อนพูดต่อช้าๆ
"เธออาจคิดว่าฉันนิ่ง คิดว่าฉันไม่รู้สึกอะไร คิดว่าฉันใจร้าย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่เธอรู้ไหมว่าฉันต้องคิดกี่ครั้งก่อนเดินเข้าไปในห้องเดียวกับเธอ"
พิมพ์จันทร์นิ่งงัน หัวใจเต้นแรงขึ้นทีละน้อย
"ฉันไม่อยากเป็นคนที่ฉวยโอกาสจากความไว้ใจของพ่อเธอ ไม่อยากเป็นคนที่ใช้ความต่างของอายุหรือประสบการณ์ และไม่อยากให้วันหนึ่งเธอย้อนกลับมาคิดว่าฉันขโมยช่วงเวลาของเธอไป"
ดวงตาของพิมพ์จันทร์เริ่มร้อนขึ้น เพราะนี่คือสิ่งที่เธอไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้ และไม่เคยเข้าใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายวิ่งตาม แต่คนอีกคนกำลังถอยหนีอยู่ตลอดด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป
"แล้วตอนนี้ล่ะ" เธอถามเบาๆ "ตอนนี้อาสิงห์ยังจะถอยอีกไหม"
สิงห์มองเธอ มองอยู่นาน ก่อนส่ายหน้าช้าๆ เป็นครั้งแรก "ไม่"
คำตอบสั้นเพียงคำเดียว แต่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
……
หนึ่งเดือนต่อมา โรงแรมริมทะเลแห่งแรกของสิงห์ถูกปิดรับแขกเป็นการส่วนตัวในช่วงสุดสัปดาห์ สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ใหญ่ที่สุด ไม่ได้หรูที่สุด แต่เป็นสถานที่ที่เขารักที่สุด เพราะทุกอย่างเริ่มต้นจากที่นี่
ช่วงเย็น แสงอาทิตย์กำลังตกลงสู่ขอบฟ้า ทะเลเปลี่ยนเป็นสีทองอ่อน ลมทะเลพัดกลิ่นเกลือจางๆ ผ่านระเบียงไม้
พิมพ์จันทร์ยืนอยู่ริมชายหาด ขณะมองคลื่นซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอ เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่สิงห์จะหยุดยืนข้างกัน ไม่มีคำพูดในตอนแรก ทั้งคู่เพียงมองทะเล เหมือนกำลังมองเส้นทางที่ผ่านมา
"รู้ไหม" เขาพูดขึ้น "ฉันสร้างโรงแรมนี้ตอนอายุเท่าเธอ"
หญิงสาวหันมามอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา
"ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้"
"แล้วตอนนี้ล่ะคะ"
"ตอนนี้รู้แล้วว่ามันไม่จริง"
พิมพ์จันทร์หัวเราะ "เพราะหนูเหรอ"
"เพราะเธอ" คราวนี้เขาตอบทันที ไม่มีการหลบเลี่ยง แววตาเปิดเผย และนั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอสวยกว่าพระอาทิตย์ตกเสียอีก
……
หกเดือนหลังจากนั้น เครื่องบินส่วนตัวของบิดาพิมพ์จันทร์แตะรันเวย์ในประเทศไทย หลังจากจัดการงานต่างประเทศเสร็จสิ้น ชายสูงวัยเดินออกมาพร้อมความคิดมากมายในหัว และหนึ่งในนั้นคือความกังวลเกี่ยวกับลูกสาว แต่ความกังวลทั้งหมดหายไปทันทีเมื่อเขาเห็นหญิงสาวที่มายืนรอรับ พิมพ์จันทร์ดูเปลี่ยนไป มั่นใจขึ้น สุขุมขึ้น เติบโตขึ้น ละทิ้งความดื้อรั้นในอดีตไปจนหมด
"คิดถึงพ่อไหม" เขาถาม
"มากค่ะ" ลูกสาวตอบพร้อมกอดเขาแน่น
จากนั้นสายตาของผู้เป็นพ่อก็เลื่อนไปยังชายอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล...สิงห์
ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่ชายวัยสี่สิบปลายๆ จะถอนหายใจออกมายาว เหมือนคนที่รู้อะไรอยู่แล้ว
"สุดท้ายก็เป็นแกจริงๆ"
สิงห์ยิ้ม รอยยิ้มจริงๆ ที่หาได้ยากยิ่ง "ใช่"
ผู้เป็นพ่อส่ายหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู "อย่างน้อยก็ดีกว่าคนอื่น"
……
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบหรูในอีกหลายเดือนต่อมา ไม่มีความฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น มีเพียงผู้คนสำคัญในชีวิตของทั้งสองคน แสงไฟสีทอง เสียงดนตรีอ่อนโยน และรอยยิ้มที่จริงใจ เมื่อพิธีทุกอย่างจบลง พิมพ์จันทร์ยืนอยู่ข้างชายที่เธอรักมานานหลายปี ขณะที่สิงห์มองแหวนบนมือของเธอ ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ
"ตลอดชีวิตฉันอยู่กับการตัดสินใจ หลายครั้งถูก หลายครั้งผิด" เขายิ้มบางๆ แล้วกุมมือเธอไว้แน่น "แต่เรื่องหนึ่งที่ฉันมั่นใจที่สุด"
พิมพ์จันทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งคู่สบกันท่ามกลางแสงไฟอุ่นละมุน
"คือการไม่ปล่อยให้เธอเดินหายไปอีก"
นอกหน้าต่างของโรงแรม ทะเลยามค่ำคืนยังคงทอดยาวสุดสายตา คลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่รู้จบ เหมือนเรื่องราวของคนสองคนที่ใช้เวลานานกว่าจะเดินมาถึงจุดเดียวกัน แต่เมื่อมาถึงแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลใดให้หันหลังกลับอีก
[จบบริบูรณ์]
© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์
AISOON • ไอศูรย์
