[1] กฎของผู้ปกครอง

— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury

---

กฎของผู้ปกครอง

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 1 — ข่าวของเขา

กลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์วัฒนากร แสงเช้าของกรุงเทพฯ ในปลายฤดูฝนทอดผ่านกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานเป็นริ้วสีทองจางๆ บนโต๊ะหินอ่อนสีครีม ทุกอย่างดูสงบ เรียบร้อย และหรูหราเหมือนเช้าวันอื่นของบ้านหลังนี้ หากแต่ปลายนิ้วของเพลงกวีกำลังเย็นเฉียบ หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างอยู่ตรงหน้า เธอไม่ได้แตะต้องอาหารเช้าที่แม่บ้านจัดวางเอาไว้แม้แต่น้อย

ดวงตาคู่สวยจับจ้องภาพเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอรู้จักดีเกินไป ผู้ชายที่เธอเฝ้ามองมาตั้งแต่ยังใส่ชุดนักเรียน... อคิน เวโรจน์ ในภาพ เขากำลังก้าวลงจากรถสีดำคันหรู หน้าโรงแรมระดับหกดาวใจกลางเมือง เสื้อสูทสีเข้มตัดเย็บอย่างประณีตแนบรับกับรูปร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ และข้างกายของเขามีผู้หญิงคนหนึ่ง นักแสดงชื่อดังที่กำลังเป็นข่าวอยู่ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เธอสวย... สวยชนิดที่สื่อชอบ สวยชนิดที่ช่างภาพพร้อมจะวิ่งตาม และในภาพนั้น ปลายนิ้วของผู้หญิงคนนั้นกำลังคล้องอยู่ที่แขนของอคิน

ภาพนิ่งเพียงภาพเดียวแต่สร้างเสียงรบกวนในหัวใจของเพลงกวีมาตั้งแต่ตื่นนอน เธอเลื่อนหน้าจอลงเจออีกภาพ อีกมุม อีกข่าว อีกหัวข้อ นักธุรกิจอันดับต้นของประเทศกับหญิงสาวปริศนา แหล่งข่าวใกล้ชิดยืนยันความสัมพันธ์กำลังพัฒนา เพลงกวีหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความสุขแม้แต่น้อย

"แหล่งข่าวใกล้ชิด..." เธอพึมพำ "ใกล้ชิดแค่ไหนกัน"

ปลายนิ้วของเธอแตะปิดหน้าจอ แต่ภาพนั้นยังไม่หายไปจากหัว เหมือนเศษกระจกชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่ใต้ผิวหนัง มองไม่เห็นแต่เจ็บทุกครั้งที่ขยับ เธอรู้จักอคินมานาน นานเกินกว่าที่นักข่าวพวกนั้นจะรู้จักเขา ผู้ชายคนนั้นไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวง่ายๆ ไม่ชอบงานสังคม ไม่ชอบตอบคำถามส่วนตัว และไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เกินความจำเป็น แต่ถึงอย่างนั้น เพลงกวีก็ยังเกลียดภาพพวกนั้นอยู่ดี เกลียดจนไม่อยากมอง และยิ่งเกลียดตัวเองที่ยังเปิดกลับไปดูซ้ำอีกครั้ง

เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นจากปลายโถง เธอเงยหน้าขึ้น วรุต วัฒนากร เดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ แม้อายุจะล่วงเลยเข้าสู่วัยสี่สิบปลายๆ แล้ว แต่บิดาของเธอยังคงมีบุคลิกของผู้ชายที่ประสบความสำเร็จอยู่เต็มเปี่ยม ทุกย่างก้าวมั่นคง ทุกการเคลื่อนไหวสุขุม เขาหยุดเมื่อเห็นลูกสาวนั่งนิ่งผิดปกติ

"ไม่กินอาหารเช้าเหรอ"

เพลงกวีวางโทรศัพท์ลง "พ่อคะ"

น้ำเสียงนั้นทำให้วรุตเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง เพราะเขารู้จักลูกสาวดี เวลาที่เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ แปลว่ากำลังจะมีเรื่องตามมา

"ว่าไง"

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนเอ่ยออกมา "หนูจะไปฝึกงาน"

วรุตพยักหน้า "ก็ดี"

"กับอาคิน"

มือของผู้เป็นพ่อหยุดอยู่กลางอากาศ เงียบไปประมาณสองวินาที ก่อนค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ

"ไม่" คำตอบมาเร็วเกินไป

เพลงกวีหรี่ตาลง "พ่อยังไม่ได้ฟังเลย"

"ไม่"

"หนูยังพูดไม่จบ"

"ไม่เหมือนเดิม"

เธอเม้มริมฝีปาก วรุตถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึง "ลูกคิดว่าพ่อไม่รู้หรือ"

"รู้อะไรคะ"

"ว่าลูกชอบมัน"

ความเงียบตกลงมาระหว่างทั้งสอง แม่บ้านที่กำลังเดินเข้ามาพอดีชะงักทันที ก่อนรีบถอยกลับออกไปอย่างรู้หน้าที่ เพลงกวีเอนหลังพิงเก้าอี้ ไม่ได้ปฏิเสธเพราะไม่มีประโยชน์

"แล้วไงคะ"

"แล้วไงเหรอ" วรุตหัวเราะอย่างหมดแรง "มันอายุสี่สิบ"

"หนูรู้"

"มันเป็นเพื่อนพ่อ"

"หนูก็รู้"

"มันเห็นลูกตั้งแต่ลูกยังใส่เหล็กดัดฟัน"

เพลงกวีเปลี่ยนสายตาแล้วเอ่ยขึ้น "อันนั้นไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้"

แม้จะพยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉย แต่ผู้เป็นพ่อก็ยังหลุดยิ้มออกมาเพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนความจริงอีกเรื่องจะย้อนกลับมา รอยยิ้มจึงค่อยๆ จางลง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอก ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ธุรกิจของเขากำลังเผชิญปัญหาบางอย่าง บางเรื่องไม่ใช่ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงิน บางเรื่องเกี่ยวข้องกับผู้คน อำนาจ และผลประโยชน์ เขาไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ลูกสาวฟังทั้งหมด แต่ก็รู้ดีว่าเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองครอบครัวของเขา มากเกินไป และนั่นคือสิ่งที่เขากังวล มากกว่าความดื้อของเพลงกวีเสียอีก

"พ่อ" เสียงของเธอยังคงดังขึ้นอีกครั้ง เบาลงกว่าเดิม "หนูไม่ใช่เด็กแล้ว"

วรุตหลับตาลงชั่วครู่ ประโยคนั้นไม่ได้ทำให้เขาสบายใจขึ้นเลย เพราะปัญหาคือลูกสาวของเขาโตแล้วจริงๆ โตพอจะตัดสินใจเอง โตพอจะดื้อในแบบที่ไม่มีใครหยุดได้ และโตพอที่จะวิ่งเข้าหาผู้ชายที่เธอรักโดยไม่สนเหตุผล ซึ่งผู้ชายคนนั้นชื่ออคิน เวโรจน์ ชายที่อันตรายเกินไปสำหรับหัวใจของใครก็ตาม โดยเฉพาะหัวใจของลูกสาวเขา

วรุตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาในที่สุด เพลงกวีมองการกระทำนั้นอย่างเงียบๆ ปลายนิ้วของพ่อกดหมายเลขหนึ่งที่คุ้นเคย รอสายเพียงไม่นานอีกฝ่ายก็รับ

"ว่าไง"

เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากลำโพง นิ่ง หนักแน่น เหมือนเดิมทุกอย่าง เพียงแค่ได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเพลงกวีก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่ยอมฟังเหตุผล วรุตหลุบตามองลูกสาวที่กำลังแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ก่อนพูดออกไปเรียบๆ

"ลูกสาวฉันกำลังจะสร้างปัญหาให้นาย"

และเป็นครั้งแรกของวัน เพลงกวียิ้มออกมา

---

© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์