5.
เสียงหายใจของผู้ชายคนหนึ่งดังออกมาจากห้องนอนใหญ่ก่อนที่เธอจะเห็นเขา มันไม่ใช่เสียงถอนหายใจของคนที่นอนหลับสนิท เสียงนั้นหนักและสะดุดเป็นช่วงๆ ราวกับร่างกายกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในความฝัน เอลอร่าหยุดยืนอยู่หน้าประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย แสงจันทร์จากหน้าต่างด้านในตกผ่านช่องประตูเป็นเส้นสีเงินบางบนพื้นหินอ่อน ลมหายใจของเธอชะงักอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นน้ำหอม Diaghilev ของเขาไหลออกมาพร้อมอากาศจากในห้อง กลิ่นหนังนุ่มและมัสก์ลึกที่เธอเริ่มคุ้นเคยตั้งแต่คืนแรกที่มาถึงที่นี่
เอลอร่าผลักประตูเข้าไปช้าๆ เตียง King Size ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าปูสีเข้มยับเล็กน้อยจากการขยับตัวอย่างรุนแรง ร่างของบาเอลนอนตะแคงอยู่ตรงนั้น แผงอกกว้างของเขาขยับขึ้นลงเร็วกว่าเวลาปกติ เขาไม่ได้สวมเสื้อ แสงจันทร์เผยให้เห็นผิวของเขาเป็นเงาเงินจางๆ กล้ามเนื้อใต้ผิวตึงเหมือนสายเคเบิลที่ถูกดึงจนสุด เหงื่อเม็ดเล็กเกาะอยู่ตามสันอกของเขา นิ้วมือของเขากำผ้าปูเตียงแน่นจนเห็นเส้นเลือดบนท่อนแขนเด่นชัด
“ไม่...” เสียงทุ้มพร่าหลุดออกมาจากลำคอของเขา “อย่า...”
เอลอร่าขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว เธอหยุดอยู่ข้างเตียง ลมหายใจของเขาหนักขึ้นอีกครั้งเหมือนคนที่กำลังวิ่งหนีจากอะไรบางอย่างในความฝัน เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือออกไป ปลายนิ้วของเธอแตะไหล่ของเขาเบาๆ
“คุณอาบาเอล... ตื่นเถอะค่ะ คุณอาแค่ฝันร้าย”
ทันทีที่สัมผัสนั้นแตะผิว ดวงตาของเขาเปิดขึ้น เร็ว และคม มือของเขาคว้าข้อมือของเธอทันที แรงนั้นทำให้เธอสูดหายใจเข้าเล็กน้อย สายตาของบาเอลยังไม่โฟกัสในวินาทีแรก เขามองเธอเหมือนกำลังมองผ่านเธอไปยังบางสิ่งที่ไกลออกไป เอลอร่าเห็นความสับสนในดวงตานั้น เห็นความอ่อนล้าที่เขาไม่เคยปล่อยให้ใครเห็น
“เอลอร่า...”
ชื่อของเธอหลุดออกจากริมฝีปากของเขาอย่างแผ่ว มือของเขายังคงจับข้อมือของเธออยู่ ก่อนที่เขาจะขยับตัวขึ้นนั่ง และในจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัว ศีรษะของเขาก็ซบลงกับหน้าท้องของเธอ ลมหายใจของเขาอุ่นผ่านเนื้อผ้าบางของเสื้อเธอ เอลอร่าชะงัก มือของเธอค้างอยู่กลางอากาศ ร่างของผู้ชายที่โลกภายนอกมองว่าเป็นคนที่ควบคุมทุกอย่างได้ กลับนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนคนที่หมดแรง เธอไม่พูดอะไร ปลายนิ้วของเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแตะผมของเขาเบาๆ
จังหวะหายใจของเขาช้าลง แต่เพียงไม่กี่วินาที ร่างของเขาก็แข็งขึ้น บาเอลชะงัก เหมือนคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ศีรษะของเขาเงยขึ้น ดวงตาที่เพิ่งมีเงาความเปราะบางเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนเป็นคมและเข้มเหมือนเดิม
“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา เห็นฉันในสภาพนี้”
เสียงของเขาต่ำลง ก่อนที่เอลอร่าจะตอบ มือของเขาก็จับแขนของเธอ ร่างของเธอเสียหลักลงบนเตียง ฟูกนุ่มยุบลงใต้แผ่นหลังของเธอ ในวินาทีต่อมา ร่างของบาเอลก็ทาบทับลงมา น้ำหนักของเขากดเธอลงกับเตียง มือของเขารวบข้อมือของเธอทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ กลิ่น Diaghilev ของเขาอยู่ใกล้จนเหมือนล้อมรอบเธอ
แสงจันทร์สีเงินยวบลงบนแผ่นหลังกว้างของบาเอลที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เริ่มหนักขึ้น ความเงียบภายในเพนต์เฮาส์หรูถูกแทนที่ด้วยเสียงเสียดสีของผ้าไหมและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเอลอร่าซึ่งก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา บาเอลเลื่อนริมฝีปากจากลำคอขึ้นมาที่แนวกรามของเธอช้าๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับแผดเผาผิวเนื้อจนเธอต้องหดเกร็ง
มือหนาข้างหนึ่งที่เคยรวบข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนมาใช้เพียงฝ่ามือเดียวบดคลึงและตรึงข้อมือทั้งสองของเธอเข้ากับหมอนนุ่ม ส่วนมืออีกข้างที่ว่างลงกลับเลื่อนลงมาที่ชายเสื้อเชิ้ตของเธออย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วกร้านลากผ่านหน้าท้องนวลเนียนที่กระเพื่อมไหวจากการหายใจที่เริ่มติดขัด
“เธอควรจะกลัวฉันให้มากกว่านี้ เอลอร่า”
เสียงของเขาทุ้มพร่าอยู่ชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่เรียกร้องการอนุญาต แต่เป็นจูบที่ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด ปลายลิ้นร้อนรุกรานและช่วงชิงทุกลมหายใจของเธอไปจนสิ้นเชิง เอลอร่าครางแผ่วในลำคอ รสชาติของมัสก์และน้ำหอมราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วสัมผัส
บาเอลผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยให้เธอได้หอบเอาอากาศเข้าปอด ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง คราวนี้เขาฝังคมฟันลงบนผิวอ่อนเบาๆ อย่างตั้งใจจะทิ้งรอยตีตราไว้ใต้แสงจันทร์ ฝ่ามือของเขาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอด รั้งร่างของเธอให้บดเบียดเข้าหาความแข็งแกร่งของร่างกายเขาที่ร้อนระอุราวกับจะหลอมละลายทุกความลังเล
“มองฉัน...”
เขาออกคำสั่งขณะที่ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเธอ
“จำไว้ว่าคืนนี้... ใครที่เป็นเจ้าของลมหายใจของเธอ”
เสียงของเขาใกล้ใบหูของเธอ ลมหายใจของเขาอุ่นบนผิวเธอ เอลอร่าสูดหายใจเข้า หัวใจของเธอเต้นแรงจนเธอรู้สึกได้ที่ลำคอ เขามองใบหน้าของเธออยู่นาน ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเลื่อนลงใกล้ลำคอของเธอ จูบแรกแตะผิวเธอเบามาก แต่หนักพอให้ลมหายใจของเธอสะดุดเมื่อกดหัวเข่าของเขาแทรกเข้าไประหว่างขาของเธออย่างทรงพลัง บังคับให้เธอต้องเปิดรับตัวตนของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความนิ่งแต่หนักหน่วง เป็นความดุที่แฝงไปด้วยจังหวะที่เย้ายวนและอำนาจเหนือกว่าอย่างสมบูรณ์แบบ แสงจันทร์ยังคงทอประกายฉาบไล้ผิวของคนทั้งสองขณะที่เงาบนผนังเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ ก่อนที่มันจะสอดประสานกันรุนแรงขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอายร้อนแรงที่หอมหวานจนยากจะถอนตัว
ครู่ใหญ่ผ่านไปแต่ก่อนที่เจ้าของร่างเล็กบางขาวนวลอ่อนระทดระทวยจะเรียกคืนจังหวะของลมหายใจของเธอกลับได้ดีเพียงพอ
“รู้ไว้นะ…เด็กดี อิสระของเธอจบลงตั้งแต่วินาทีที่เปิดประตูห้องนี้เข้ามา”
เขากระซิบพึมพำต่ำพร่าพลางรั้งร่างของเธอให้พลิกคว่ำลงกับเตียงนุ่ม เอลอร่าสูดหายใจเฮือกเมื่อความเย็นของอากาศปะทะแผ่นหลังที่เปลือยเปล่า ทว่าเพียงเสี้ยววินาที ความร้อนจากฝ่ามือของเขาก็กดทับลงมา บาเอลใช้เข่าข้างหนึ่งกดทับช่วงขาของเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่ในโอวาท มือหนาข้างหนึ่งรวบผมยาวของเธอไปด้านข้าง เปิดเผยลำคอระหงและแผ่นหลังนวลเนียนใต้แสงจันทร์
เขาโน้มตัวลงมาจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ กลิ่น Diaghilev และความร้อนจากกายชายห่อหุ้มเธอไว้จนไร้ทางหนี บาเอลฝังริมฝีปากลงบนลาดไหล่ ขบเม้มเนื้อนุ่มจนเอลอร่าต้องจิกนิ้วลงบนผ้าปูเตียงเพื่อระบายความรุ่มร้อนที่พลุ่งพล่าน สัมผัสของเขาในตอนนี้ช้าลง... เย็นเยือกแต่ทว่าเผ็ดร้อนและเต็มไปด้วยการบงการ
“รอยนี้... จะเป็นเครื่องเตือนใจว่าเธอคือของของใคร”
เขาพึมพิงชิดผิวเนื้อ ก่อนจะลากปลายลิ้นร้อนผ่านแนวกระดูกสันหลังช้าๆ จังหวะที่นิ่งแต่ดุดันทำให้ร่างกายของเอลอร่าสะท้านเฮือก บาเอลเลื่อนมือลงไปรั้งสะโพกของเธอให้ยกขึ้นรับแรงอารมณ์ที่เข้มข้นขึ้น น้ำหนักตัวของเขาที่กดเบียดเข้ามาจากด้านหลังบอกชัดถึงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและไร้ขีดจำกัด
เขารวบมือทั้งสองข้างของเธอไปไไขว้ไว้ที่แผ่นหลังด้วยมือเดียว แรงบีบที่ข้อมือทำให้เธอรู้สึกถึงอำนาจของเขาที่ครอบงำไปทุกส่วน บาเอลก้มลงกระซิบชิดใบหู จูบถัดมาของเขาที่ซอกคอหนักหน่วงขึ้น รุนแรงขึ้น และลึกซึ้งจนลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันเป็นจังหวะเดียวกันอีกครั้งท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงภายใต้อาณาเขตที่บาเอลเป็นผู้ตั้งกฎแต่เพียงผู้เดียว
