คลังนิยายระดับ Luxury
กฎของผู้ปกครอง
©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 — ระยะที่สั้นลง
เช้าวันแรกของการทำงานมาถึงพร้อมแสงสีทองอ่อนที่ไหลผ่านผ้าม่านสีครีมภายในห้องพักของเพลงกวี กลิ่นฝนจากเมื่อคืนยังคงติดอยู่บนใบไม้ด้านนอก หน้าต่างกระจกสูงสะท้อนภาพสวนที่เปียกชื้นราวกับเพิ่งถูกล้างด้วยน้ำสะอาดทั้งผืน เธอตื่นก่อนนาฬิกาปลุกสิบนาที ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นกับการฝึกงาน อย่างน้อยก็ไม่ทั้งหมด ความจริงแล้วตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ หัวใจของเธอเหมือนถูกดึงให้ตื่นตัวตลอดเวลา เพียงเสียงฝีเท้าบนโถงทางเดินหรือเสียงรถของอคินแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านก็เพียงพอจะทำให้เธอรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขาได้ทันที
เพลงกวีใช้เวลาหน้ากระจกนานกว่าปกติเล็กน้อย ไม่มากจนดูตั้งใจแต่ก็มากพอให้เจ้าตัวรู้ตัวดี เธอเลือกชุดเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงตรงสีเข้ม เครื่องประดับมีเพียงต่างหูเม็ดเล็กและนาฬิกาข้อมือเรือนบาง เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร กลิ่นกาแฟสดก็ลอยเข้ามาทันที อคินนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เหมือนทุกอย่างในบ้านหลังนี้หมุนรอบจังหวะของเขา หนังสือพิมพ์ถูกพับวางข้างจานอาหารเช้า ถ้วยกาแฟสีเข้มอยู่ใกล้ปลายนิ้วของเขา แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบผ่านแนวกรามคมชัดจนเกิดเงาบางๆ บนใบหน้า เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า สายตาคมกวาดมองเธอเพียงครั้งเดียว แต่เพลงกวีรู้สึกเหมือนถูกสำรวจมากกว่านั้น
“ตรงเวลา” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้น
เธอดึงเก้าอี้ออก “แปลว่าผ่านเกณฑ์แล้วหรือยังคะ”
“ยัง” คำตอบสั้นจนเธอหลุดยิ้ม
“เข้มงวดจัง”
“เธอยังไม่ได้เริ่มงาน” อคินยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม “อย่าเพิ่งรีบภูมิใจ”
เพลงกวีมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงตัดอาหารในจาน ความจริงแล้วเธอชอบช่วงเวลาแบบนี้อย่างประหลาด ไม่มีคนอื่น ไม่มีนักข่าว ไม่มีผู้บริหาร ไม่มีโลกภายนอกที่คอยดึงตัวเขาไป เหลือเพียงโต๊ะอาหารขนาดใหญ่กับระยะห่างไม่กี่เมตรระหว่างพวกเขา ระยะที่เคยไม่มีอยู่ในอดีต
...
สำนักงานใหญ่ของเวโรจน์กรุ๊ปตั้งตระหง่านอยู่กลางย่านธุรกิจของเมือง กระจกสีเข้มสะท้อนท้องฟ้าสีครามจนตัวอาคารดูเหมือนยืนอยู่ระหว่างเมฆกับพื้นดิน เพลงกวีก้าวตามอคินผ่านโถงทางเข้า ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ผู้คนที่เดินสวนหยุดทักทาย พนักงานหลายคนก้มศีรษะเล็กน้อย เสียงพูดคุยเบาลงโดยอัตโนมัติ อำนาจของอคินไม่จำเป็นต้องประกาศ มันปรากฏอยู่ในปฏิกิริยาของคนรอบตัว และนั่นเป็นสิ่งที่เธอสังเกตเห็นมาตลอด
เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง เหลือเพียงพวกเขาสองคนภายในพื้นที่แคบเงียบสงบ กลิ่นสะอาดจากน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาลอยอยู่ในอากาศ ไม่ฉุน ไม่พยายามดึงดูดความสนใจ แต่ทำให้เธอจำได้ทุกครั้ง
“มองอะไร” เสียงของเขาดังขึ้นโดยไม่หันมา
เพลงกวีกะพริบตา “คุณอามีตาอยู่ด้านหลังเหรอคะ”
“เธอมองจนรู้สึกได้”
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองตัวเลขบนจอแทน แม้มุมปากของเธอจะยังคงยกขึ้นอยู่ก็ตาม
...
ช่วงเช้าผ่านไปเร็วกว่าที่คิด อคินไม่ได้ปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกสาวของเพื่อน ไม่ได้ปฏิบัติเหมือนแขก และไม่ได้ปฏิบัติเหมือนเด็ก เขามอบงานให้จริง ตรวจงานจริง ตำหนิจริง หลายครั้งถึงขั้นไม่ไว้หน้า แต่ยิ่งเป็นแบบนั้นเพลงกวีกลับยิ่งชอบ เพราะอย่างน้อยเขาก็มองเห็นความสามารถของเธอมากกว่าการมองว่าเป็นเด็กคนหนึ่ง
ใกล้เที่ยงวัน เธอถูกส่งให้ลงไปประสานงานกับฝ่ายอื่นชั้นล่าง และนั่นเป็นครั้งแรกที่ได้พบกับธาม ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบปลายๆ รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกสุภาพและมีรอยยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกสบายใจง่าย บทสนทนาเริ่มจากเรื่องงาน ก่อนจะค่อยๆ ลื่นไหลไปเป็นเรื่องทั่วไป
“คุณเพลงเรียนจบเร็วกว่าคนอื่นนะครับ”
“ฉันไม่ชอบรอนานค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม
ธามหัวเราะเบาๆ “ฟังดูสมเหตุสมผล”
บทสนทนาไม่ได้มีอะไรพิเศษ อย่างน้อยสำหรับเธอ แต่สายตาคู่หนึ่งที่มองลงมาจากกระจกห้องทำงานชั้นบนกลับจับภาพนั้นเอาไว้ทั้งหมด อคินยืนอยู่ข้างหน้าต่าง แฟ้มเอกสารยังเปิดอยู่ในมือ ทว่าดวงตากลับหยุดอยู่ด้านล่าง เขามองเห็นเพลงกวีกำลังคุยกับใครบางคน เห็นรอยยิ้มของเธอ เห็นท่าทางผ่อนคลาย และเห็นผู้ชายคนนั้นยืนใกล้กว่าที่ควร ปลายนิ้วของเขาเคาะสันแฟ้มหนึ่งครั้งช้าๆ ก่อนหันกลับเข้ามาในห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...
ช่วงบ่ายแก่ เพลงกวีกลับขึ้นมาที่ชั้นผู้บริหารอีกครั้ง เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะของอคิน “เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“อืม” เขาพลิกดูสองสามหน้าก่อนปิดแฟ้ม “ใช้เวลานาน”
หญิงสาวเลิกคิ้ว “งานเยอะ”
“หรือคุยเยอะ”
เพลงกวีชะงักไปนิดหนึ่ง ดวงตาคู่สวยมองเขา อีกฝ่ายยังคงก้มดูเอกสารเหมือนไม่ได้สนใจอะไร แต่คำถามนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน “คุณอาหมายถึงอะไรคะ”
“ผู้ชายคนนั้น” เขาตอบเรียบๆ “ชื่อธามใช่ไหม”
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ เล็กน้อยแต่ชัดเจน “คุณอาจำชื่อเขาได้ด้วย”
อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรงๆ “ฉันจำชื่อพนักงานได้ทุกคน”
“จริงเหรอคะ”
“จริง”
“น่าประทับใจจัง”
แม้คำพูดจะดูปกติแต่บรรยากาศกลับไม่ปกติเลย ความเงียบบางอย่างแทรกอยู่ระหว่างพวกเขาเหมือนด้ายเส้นใสที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ สุดท้ายอคินเป็นฝ่ายละสายตาก่อน “กลับไปทำงานได้แล้ว”
เพลงกวีพยักหน้า ทว่าในตอนที่เดินถึงประตู เธอกลับหันมามองเขาอีกครั้ง “ธามชวนหนูทานกาแฟหลังเลิกงานค่ะ”
ปากกาที่อยู่ในมือของอคินหยุดนิ่งเพียงเสี้ยววินาที สั้นมาก... คนอื่นอาจไม่ทันสังเกต แต่เพลงกวีเห็น เห็นชัดเจน
“แล้วไง” เขาถาม
“หนูยังไม่ได้ตอบ” หญิงสาวยิ้มก่อนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ความเงียบตกค้างอยู่เบื้องหลัง
...
คืนนั้นระหว่างทางกลับบ้าน รถคันหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟของเมือง เพลงกวีนั่งข้างอคินที่เบาะหลัง ต่างคนต่างเงียบอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
“วันพรุ่งนี้”
“คะ”
“เธอมีประชุมกับฉันช่วงบ่าย”
เธอหันไปมอง “พรุ่งนี้เหรอ”
“อืม”
“แต่หนูมีนัดแล้ว”
อคินหันมาสบตา “ยกเลิก”
เพลงกวีเลิกคิ้วขึ้น “ทำไมคะ”
“เพราะงานสำคัญกว่า”
“หรือเพราะเป็นธาม”
บรรยากาศในรถเงียบลงทันที มีเพียงแสงไฟจากภายนอกที่ไหลผ่านกระจกเป็นช่วงๆ อคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง นานพอให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทีละน้อย ก่อนเขาจะตอบเรียบๆ
“ฉันไม่สนใจว่าเป็นใคร”
คำตอบฟังดูสมบูรณ์แบบ สุขุม มีเหตุผล และน่าเชื่อถือ หากไม่ใช่เพราะสายตาคู่นั้น สายตาที่นิ่งเกินไป นิ่งจนเหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง เพลงกวีหันกลับไปมองวิวด้านนอก แต่รอยยิ้มยังไม่หายไปจากมุมปาก เพราะเป็นครั้งแรก... ครั้งแรกจริงๆ ที่เธอเริ่มสงสัยว่าบางที ผู้ชายคนนี้อาจไม่ได้เฉยเมยอย่างที่พยายามแสดงออกมาตลอดหลายปี
AISOON • ไอศูรย์
