[5] The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 5 : ดวงดาวเหนือดอย 

สายลมยามค่ำพัดผ่านแนวสนบนสันเขา กลิ่นดินหลังฝนตกยังอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าเหนือดอยสุเทพเปิดกว้างกว่ามา ดวงดาวนับไม่ถ้วนแต้มอยู่บนผืนฟ้าสีกรมท่า ขณะที่แสงไฟจากตัวเมืองเชียงใหม่ทอดประกายระยิบระยับอยู่ไกลลิบ ราวกับพื้นดินกำลังสะท้อนหมู่ดาวกลับขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง

ไอรินยืนอยู่ริมระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ มือทั้งสองวางเบาๆ บนราวกระจกใส สายตาทอดมองออกไปไกลอย่างครุ่นคิด

หลายวันที่ผ่านมาเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่าง

ไม่ใช่เพียงความเข้าใจเรื่องการลงทุน

แต่เป็นความเข้าใจที่มีต่อผู้ชายคนหนึ่ง

เสียงประตูบานเลื่อนเปิดออกอย่างแผ่วเบา

กวินท์เดินออกมาพร้อมแก้วกาแฟสองใบ เขาสวมเสื้อไหมพรมสีเทาเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย ลุคที่ผ่อนคลายกว่าทุกวันที่ผ่านมา แต่ความสุขุมในแววตายังคงเหมือนเดิม

"อากาศคืนนี้เย็น"

เขายื่นแก้วกาแฟให้เธอ

ไอรินรับมา พร้อมเอ่ยคำขอบคุณเบาๆ

ทั้งสองยืนเคียงกันโดยเว้นระยะพอเหมาะ ไม่มีใครพูดอะไรในทันที

บางครั้ง...

ความเงียบก็ทำหน้าที่แทนบทสนทนาได้ดีกว่าคำพูด

"เมื่อก่อนฉันคิดว่า..."

ไอรินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน

"...คุณเป็นคนที่เข้าถึงยาก"

กวินท์หัวเราะเบาๆ

"ตอนนี้ล่ะ"

เธอหันไปมองเขา

"ก็ยังเข้าถึงยากอยู่"

คำตอบนั้นทำให้ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกันเป็นครั้งแรก

เสียงหัวเราะสั้นๆ ท่ามกลางอากาศเย็นกลับทำให้บรรยากาศผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ

กวินท์ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ก่อนทอดสายตามองทิวเขาเบื้องหน้า

"พ่อคุณเคยเล่าให้ผมฟัง" เขาพูดช้าๆ "ว่าคุณเก่ง"

ไอรินยิ้มมุมปาก "แต่คุณคงไม่เชื่อ"

"ผมเชื่อ" เขาตอบทันที "แต่ผมรู้ด้วยว่า ความเก่งอย่างเดียวไม่พอ"

เธอพยักหน้าช้าๆ คราวนี้เธอไม่เถียง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอได้เห็นโลกอีกมุมหนึ่ง โลกที่ตัวเลขไม่ใช่แค่ผลกำไร แต่สะท้อนการตัดสินใจ ความอดทน และความรับผิดชอบของคนที่อยู่เบื้องหลัง

"ฉันเคยคิดว่า..." เธอพูดต่อพลางมองแสงไฟบนตัวเมือง "...การเป็นผู้ใหญ่คือการมีสิทธิ์ทำทุกอย่างตามที่ตัวเองต้องการ ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า การเป็นผู้ใหญ่ คือการยอมรับผลของสิ่งที่ตัวเองเลือก"

กวินท์หันมามองเธอ แววตาที่เคยมองเด็กสาวหัวรั้นในวันแรก วันนี้กลับเต็มไปด้วยความชื่นชมที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

"คุณเรียนรู้เร็ว" เขากล่าว

"เพราะมีครูดี" ไอรินตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบาง

กวินท์ส่ายหน้า "เพราะคุณยอมเปิดใจต่างหาก"

ลมหนาวพัดแรงขึ้นเล็กน้อย ปอยผมยาวของไอรินปลิวมาปิดใบหน้า เธอรีบยกมือขึ้นเก็บ แต่กวินท์กลับหยุดชั่วครู่ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

"ขออนุญาต"

เมื่อเธอพยักหน้า เขาจึงค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วปัดปอยผมที่ปลิวตามลมออกจากข้างแก้มอย่างแผ่วเบา

สัมผัสนั้นเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ไม่มีความเร่งร้อน ไม่มีความเป็นเจ้าของ มีเพียงความอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของไอรินเต้นผิดจังหวะ

เธอสบตาเขาโดยไม่รู้ตัว

ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังคงเท่าเดิม

แต่ความรู้สึกกลับใกล้กันกว่าที่เคย

กวินท์เป็นฝ่ายละสายตาก่อน ราวกับรู้ว่าบางความรู้สึก...ยังไม่ควรถูกเร่งให้เติบโตเร็วกว่าจังหวะของมัน

"พรุ่งนี้เช้า" เขาพูดพลางยิ้มบางๆ "ผมจะพาคุณไปดูไร่กาแฟ"

"เกี่ยวกับการลงทุนอีกแล้วหรือ"

ไอรินถามด้วยแววตาเป็นประกาย

"เกี่ยว" เขาตอบ "แต่คราวนี้ เราจะเริ่มจากการเรียนรู้ว่า ของมีคุณค่าที่สุดในโลก...ใช้เวลาเติบโตนานแค่ไหน"

ไอรินหัวเราะเบาๆ "คุณชอบสอนผ่านต้นไม้จริงๆ"

"เพราะธรรมชาติไม่เคยโกหก" เขาตอบ "คนต่างหากที่ชอบโกหกตัวเอง"

ทั้งสองยืนมองท้องฟ้าร่วมกันอีกครั้ง

ไม่มีใครเอ่ยถึงอนาคต

ไม่มีใครพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา

แต่ในความเงียบของค่ำคืน มีบางอย่างค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ

ความไม่ไว้ใจในวันแรก… กลายเป็นความเคารพ

ความขัดแย้ง… ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ

และเมล็ดพันธุ์ของความรู้สึกบางอย่าง ได้เริ่มหยั่งรากลงอย่างเงียบงัน ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเหนือยอดดอยสุเทพ

แม้มันจะยังไม่ผลิบานในค่ำคืนนี้

แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า… เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ดอกไม้บางดอกย่อมเบ่งบานได้งดงามกว่าดอกไม้ที่ถูกเร่งให้บานก่อนฤดูกาล

ตอนพิเศษ : ดวงดาวแห่งความปรารถนา

แสงดาวคืนวันเพ็ญทอดตัวลงบนระเบียงกว้างของคฤหาสน์หรู ลมหนาวปลายฤดูพัดโชยกลิ่นไอความสดชื่นเข้ามาสู่ห้องทำงานใหญ่ ไอรินเดินไปหยุดยืนอยู่ริมระเบียงกระจกใส มองออกไปด้านนอกด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง หญิงสาววัยยี่สิบปีในชุดราตรียาวสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนทบทวนทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ความขัดแย้ง ตัวเลขการลงทุน และความเอาแต่ใจที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวได้พังทลายลงด้วยความอบอุ่นและปกป้องอย่างสม่ำเสมอของชายผู้เป็นทั้งผู้นำและคนดูแลชีวิตเธอ

กวินท์ก้าวออกมาจากประตูระเบียง ชายหนุ่มวัยสี่สิบสองปีอยู่ในชุดสูทสากลไร้เนกไท เขาเดินตรงเข้ามาหยุดยืนด้านหลังของไอรินโดยไม่ส่งเสียง ร่มเงาหนาและกลิ่นกายสะอาดเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมมือทั้งสองข้างของไอรินที่จับขอบระเบียงไว้ ความร้อนจากฝ่ามือหนาและความแน่นหนาของวงแขนแผ่อบอุ่นซึมผ่านผิวกายของเธอในความเงียบยามค่ำคืน

"คุณกำลังคิดอะไรอยู่ ไอริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสัมผัสผิวแก้มเบาๆ สร้างกระแสความร้อนวูบวาบไปทั่วร่างของหญิงสาว

ไอรินเอนหลังแนบชิดกับแผงอกหนาแน่นของเขาอย่างยอมรับ ไม่มีการต่อต้านหรือก้าวหนีเหมือนในวันแรกอีกต่อไป เธอเอียงหน้ากลับมาสบตาคมกริบของกวินท์ในระยะประชิด "ฉันกำลังคิดว่า... ฉันคิดผิดเกี่ยวกับคุณตั้งแต่วันแรกที่เจอ และฉันก็ไม่เคยประเมินอะไรผิดพลาดเท่ากับความรู้สึกของตัวเองมาก่อน"

กวินท์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมฉายแววความปรารถนาและความรักอันลึกซึ้งที่เคยซ่อนไว้ภายใต้ความเข้มงวด ชายหนุ่มหมุนร่างบางให้หันกลับมารับสัมผัสจากเขาตรงๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปประคองสันกรามเรียวสวยของเธอไว้ ประสานสายตากับเธออย่างมั่นคง "ผมเองก็ประเมินคุณผิดไปเหมือนกัน ไอริน คุณไม่ได้เป็นแค่เด็กเอาแต่ใจ แต่คุณคือสิ่งเดียวที่ผมยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้อง"

ความตึงเครียดทางอารมณ์สุกงอมเต็มที่ เปลี่ยนแปลงเป็นแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน กวินท์โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากอิ่มของไอรินเบาๆ ก่อนจะแนบแน่นขึ้นด้วยความรักและความปรารถนาที่กักเก็บมานาน ไอรินยกมือขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขา ตอบรับสัมผัสอุ่นร้อนและลึกซึ้งนั้นด้วยความเต็มใจ เสียงคลื่นลมด้านนอกและความเงียบสงบของคฤหาสน์กลายเป็นเพียงฉากหลังของการตกลงร่วมกันในหัวใจของคนทั้งสอง

เมื่อกวินท์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องใบหน้าที่แดงระเรื่อของไอริน ชายหนุ่มกระชับร่างบางไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้น แสดงออกถึงความรักและการเป็นผู้ปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบ "นับแต่นี้ไป ไม่ว่าจะเรื่องการลงทุน หรือเรื่องของหัวใจ คุณไม่ต้องเดินคนเดียวอีกแล้ว"

ไอรินยิ้มตอบ พิงใบหน้าลงกับแผงอกอบอุ่นของเขาอย่างมั่นใจ บทสรุปของความสัมพันธ์เริ่มต้นจากความขัดแย้งและการบังคับอยู่ร่วมกัน ได้มุ่งสู่วิถีแห่งความผูกพันและรักแท้ที่มั่นคงที่สุดท่ามกลางแสงดาวบนยอดเขาดอยสุเทพ

- จบบริบูรณ์ -

⋆。˚ The Legacy Collection ⋆。˚

นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น

เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:


• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน

[4] The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 4 : รอยร้าวและแรงปกป้อง

ค่ำคืนบนดอยสุเทพเงียบสงบกว่าทุกคืนที่ผ่านมา หลังฝนหยุดตก ท้องฟ้าเปิดเผยให้เห็นดวงดาวประปรายเหนือแนวสนที่ทอดตัวสุดสายตา ลมเย็นพัดผ่านระเบียงหินของคฤหาสน์ กลิ่นดินชื้นและไม้สนลอยเข้ามาตามช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ สร้างบรรยากาศสงบนิ่งจนได้ยินเสียงเปลวไฟในเตาผิงแตกตัวเป็นระยะ

ไอรินปิดหนังสือที่วางอยู่บนตักอย่างใช้สมาธิไม่อยู่ ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับบทสนทนาในเรือนกระจกตลอดทั้งบ่าย ทุกคำอธิบายของกวินท์เรียบง่าย แต่กลับทำให้เธอมองโลกต่างไปจากเดิมทีละน้อย

ทันใดนั้น เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ดังแทรกความเงียบ

ไม่นานนัก เสียงสนทนาที่เริ่มจากเบาๆ กลับยกระดับกลายเป็นการโต้เถียงจากโถงรับแขกด้านล่าง

ไอรินลุกขึ้นเดินลงบันไดอย่างเงียบที่สุด

เมื่อมาถึงชั้นล่าง ภาพที่เห็นทำให้เธอหยุดอยู่กับที่

หญิงสาวในชุดเดรสสีดำเข้ารูปยืนอยู่กลางห้องรับแขก ใบหน้าสวยคมแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ขณะที่กวินท์ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าสงบนิ่งไม่ต่างจากทุกครั้ง

"ฉันไม่ได้มาขอร้อง"

หญิงสาวพูดเสียงเย็น

"ฉันแค่มาเอาสิ่งที่ควรเป็นของฉัน"

กวินท์มองเธอนิ่ง

"หลังการหย่า ข้อตกลงทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์แล้ว"

"คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาจัดการทรัพย์สินหรือกิจการของผมอีก"

หญิงสาวหัวเราะหยัน

"คุณคิดว่าตัวเองตัดฉันออกจากชีวิตได้ง่ายขนาดนั้นหรือ"

เธอก้าวเข้ามาใกล้ พลางลดเสียงลง

"คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่เด็กคนนั้นเข้ามาอยู่ที่นี่"

ประโยคนั้นทำให้ไอรินรู้ทันทีว่ากำลังพูดถึงเธอ

เธอกำลังจะถอยกลับขึ้นบันได แต่เสียงรองเท้ากลับทำให้ทั้งสองหันมาพร้อมกัน

กวินท์เห็นไอรินก่อน

สีหน้าที่เคร่งขรึมเมื่อครู่คลายลงเล็กน้อย

"ยังไม่นอนอีกหรือ"

น้ำเสียงของเขาสงบจนน่าประหลาด ราวกับไม่ต้องการให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ตรงหน้า

หญิงสาวหันมามองไอรินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนเผยรอยยิ้มบางที่ซ่อนความประชดไว้ไม่มิด

"นี่สินะ..."

"คนที่คุณเสียเวลามาดูแล"

ไอรินเม้มริมฝีปาก แต่ยังไม่ตอบโต้

กวินท์ก้าวเพียงครึ่งก้าวมายืนในตำแหน่งที่บังเธอไว้โดยอัตโนมัติ

ไม่ใช่ท่าทีแสดงความเป็นเจ้าของ

แต่เป็นสัญชาตญาณของคนที่ไม่ต้องการให้ใครดึงอีกคนเข้ามาอยู่กลางความขัดแย้ง

"นลิน"

เขาเอ่ยชื่ออดีตภรรยาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เรื่องของเราควรจบตั้งแต่หน้าประตู"

"อย่าดึงคนอื่นเข้ามา"

นลินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

"คุณปกป้องเธอ"

"ผมกำลังรักษามารยาท"

กวินท์ตอบเรียบ

"และผมหวังว่าคุณจะทำเหมือนกัน"

ความเงียบกดทับห้องรับแขกอยู่หลายวินาที

สุดท้าย นลินหยิบกระเป๋าถือขึ้นจากโซฟา

"สักวันคุณจะรู้ว่าการเปิดประตูให้คนเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง มันต้องแลกด้วยอะไร"

เธอทิ้งประโยคนั้นไว้ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากคฤหาสน์

เสียงประตูไม้บานใหญ่ปิดลงช้าๆ

ความเงียบกลับเข้ามาแทนที่อีกครั้ง

ไอรินถอนหายใจอย่างไม่รู้ตัว

"ฉันขอโทษ"

เธอพูดขึ้นเบาๆ

"เหมือนฉันจะเป็นต้นเหตุ"

กวินท์ส่ายหน้า

"คุณไม่เกี่ยว"

เขาเดินไปยังหน้าต่าง มองไฟท้ายรถที่ค่อยๆ หายลับลงตามถนนบนภูเขา

"เรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นก่อนที่คุณจะเข้ามา"

ไอรินเดินเข้าไปยืนข้างๆ โดยเว้นระยะอย่างเหมาะสม

"คุณยังรู้สึกกับเธออยู่ไหม"

คำถามหลุดออกจากปากเร็วกว่าที่เธอตั้งใจ

ทันทีที่พูดจบ เธอก็รู้สึกอยากถอนคำถามนั้นกลับคืน

กวินท์หันมามอง

ไม่ได้แปลกใจ

เพียงแต่ใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ผมเคารพช่วงเวลาที่เคยมี"

เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา

"แต่ความสัมพันธ์ที่เดินต่อไม่ได้ ก็ควรปล่อยให้เป็นอดีต"

ไอรินพยักหน้าเบาๆ

คำตอบนั้นเรียบง่าย

แต่หนักแน่นอย่างน่าประหลาด

"แล้วคุณล่ะ"

กวินท์ถามกลับ

"เคยคิดไหมว่าทำไมพ่อคุณถึงส่งคุณมาที่นี่"

ไอรินยิ้มจางๆ

"ตอนแรกคิดว่าเขาอยากดัดนิสัยฉัน"

"ตอนนี้ล่ะ"

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนหัวเราะเบาๆ

"เริ่มคิดว่า...เขาเลือกคนที่ฉันเถียงไม่ชนะ"

มุมปากของกวินท์ยกขึ้นเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่

แต่เพียงพอให้ไอรินสังเกตเห็น

"ผมไม่ได้อยากชนะคุณ"

เขาพูดช้าๆ

"ผมแค่อยากให้คุณเก่งพอที่จะไม่ถูกใครเอาเปรียบ"

ประโยคนั้นทำให้ไอรินเงียบ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอเข้าใจว่าทุกคำเตือน ทุกคำถาม และทุกบทเรียน คือความพยายามควบคุมชีวิตของเธอ

แต่ในวินาทีนี้...

เธอเริ่มเห็นอีกมุมหนึ่ง

กวินท์ไม่เคยพยายามทำให้เธอตัวเล็กลง

ตรงกันข้าม เขากำลังพยายามทำให้เธอแข็งแกร่งพอจะยืนได้ด้วยตัวเอง

ลมกลางคืนพัดผ่านโถงรับแขกอีกครั้ง

เปลวไฟในเตาผิงไหวเอนเป็นจังหวะ

ทั้งสองยืนเคียงกัน มองออกไปยังความมืดนอกหน้าต่างโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไรต่อ

ความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่มีชื่อเรียก

ยังไม่มีคำสารภาพ

ไม่มีคำสัญญา

มีเพียงความไว้วางใจเล็กๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

และบางที...

รอยร้าวที่เกิดขึ้นในคืนวันนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของสายใยบางอย่าง ที่แข็งแรงกว่าความรู้สึกฉาบฉวยเสียอีก


⋆。˚ The Legacy Collection ⋆。˚

นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น

เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:


• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน

[3] The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 3 : พายุในเรือนกระจก

เรือนกระจกด้านทิศใต้ของคฤหาสน์อาบไล้ด้วยแสงบ่ายสีอ่อน หลังคากระจกสูงรับละอองฝนที่ยังตกปรอยเป็นระยะ เสียงหยดน้ำกระทบแผ่นกระจกดังแผ่วคล้ายจังหวะดนตรีเบาๆ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นดินชื้น กลิ่นเปลือกไม้ และความหอมละเอียดอ่อนของกล้วยไม้หายากที่แขวนเรียงรายอยู่เหนือศีรษะ

ไอรินเดินทอดฝีเท้าไปตามทางเดินหินแคบๆ พลางสูดลมหายใจลึก หลังจากใช้เวลาทั้งเช้ากับรายงานการเงินและคำถามที่กวินท์โยนไว้ให้ ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับประโยคเดิม

"คนที่อยู่รอดในตลาด คือคนที่รู้ว่าตัวเองยังไม่รู้"

เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดกับคำพูดนั้น หรือกำลังพยายามพิสูจน์ว่ามันผิดกันแน่

ปลายทางของเรือนกระจก ชายร่างสูงกำลังใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้แห้งออกจากต้นกุหลาบอังกฤษอย่างใจเย็น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรงจากการทำงานจริง ไม่ใช่กล้ามเนื้อที่เกิดจากการออกกำลังกายในฟิตเนสเพียงอย่างเดียว

เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า

"อ่านเอกสารจบแล้วหรือ"

ไอรินพยักหน้าเบาๆ

"บางส่วน"

"แล้วได้คำตอบไหม"

"ได้คำถามเพิ่ม"

กวินท์ยิ้มบางๆ

"ถือว่าเริ่มต้นได้ดี"

คำตอบนั้นทำให้เธอส่ายหน้าอย่างระอา

"คุณตอบแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า"

"ไม่"

เขาวางกรรไกรลงบนโต๊ะไม้

"ส่วนใหญ่เขาไม่ถาม"

ไอรินเดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ ปลายนิ้วลูบผ่านใบกล้วยไม้ที่มีหยดน้ำเกาะพราว

"ฉันยังคิดว่าคุณประเมินฉันต่ำเกินไป"

กวินท์มองเธออย่างเงียบงัน

"เพราะอายุ?"

"เพราะคุณเห็นฉันเป็นลูกสาวของเพื่อน"

เธอตอบตรงๆ

"คุณเลยคิดว่าฉันต้องมีคนคอยประคองตลอด"

กวินท์ใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนตอบ

"ผมไม่เคยประเมินคุณต่ำ"

"แต่ผมประเมินความเสี่ยงสูง"

ไอรินขมวดคิ้ว

"ต่างกันยังไง"

"ต่างมาก"

เขาเดินไปหยุดข้างต้นเมเปิลญี่ปุ่นในกระถางขนาดใหญ่ ก่อนใช้มือแตะลำต้นเบาๆ

"ต้นนี้แข็งแรง"

"แต่ถ้าผมปล่อยให้มันรับแดดเต็มวันทั้งที่เพิ่งย้ายกระถาง มันก็ตายได้"

เขาหันกลับมามองเธอ

"ไม่ใช่เพราะมันอ่อนแอ"

"แต่เพราะจังหวะยังไม่เหมาะ"

ไอรินเงียบไป

เธอรู้ว่าเขาไม่ได้กำลังพูดถึงต้นไม้เพียงอย่างเดียว

"คุณกำลังเปรียบเทียบฉันกับต้นไม้?"

"ผมกำลังเปรียบเทียบการเติบโต"

เขาตอบอย่างเรียบง่าย

"ทุกอย่างมีจังหวะของมัน"

คำตอบนั้นทำให้เธอถอนหายใจ

"คุณรู้ไหมว่า...บางครั้งคุณพูดเหมือนคนแก่"

กวินท์หัวเราะเบาๆ

"อายุสี่สิบสอง"

เขาเหลือบมองเธอ

"ฟังดูแก่สำหรับคนอายุยี่สิบสินะ"

ไอรินเผลอยิ้ม

"นิดหน่อย"

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดคลายตัวลงอย่างไม่รู้ตัว

เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ยืนคุยกันโดยไม่มีเรื่องพอร์ตลงทุนหรือคำสั่งใดๆ เข้ามาคั่นกลาง

กวินท์หยิบบัวรดน้ำขึ้นส่งให้เธอ

"ช่วยผมหน่อย"

ไอรินรับมาถืออย่างงุนงง

"ฉันไม่เคยดูแลต้นไม้"

"ดี"

"ต้นไม้ไม่สนใจประสบการณ์"

"มันสนใจว่าคุณใส่ใจหรือเปล่า"

เธอส่ายหน้าอย่างขำๆ แต่ก็ทำตามที่เขาบอก

สายน้ำไหลช้าๆ ลงสู่โคนต้นกล้วยไม้

ไม่นานนัก น้ำเริ่มเอ่อล้นออกนอกกระถาง

"พอแล้ว"

กวินท์เอื้อมมือมาปิดหัวบัวรดน้ำ

ปลายนิ้วของทั้งสองแตะกันเพียงเสี้ยววินาที

ต่างฝ่ายต่างชะงักเล็กน้อย

ไอรินรีบดึงมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนก้มมองหยดน้ำที่กระเด็นเปื้อนหลังมือของตัวเอง

"มากไปใช่ไหม"

เธอถามเบาๆ

"ใช่"

กวินท์ตอบ

"คนส่วนใหญ่คิดว่าของดีต้องให้เยอะ"

"แต่ต้นไม้ตายเพราะน้ำมากกว่าน้ำน้อย"

เขาหยุดครู่หนึ่ง

ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

"การลงทุนก็เหมือนกัน"

"ความมั่นใจมากเกินไป อันตรายกว่าความไม่มั่นใจ"

ไอรินหัวเราะออกมาเบาๆ

"สุดท้ายก็วกกลับมาเรื่องลงทุนจนได้"

"เพราะคุณกำลังเรียนเรื่องนั้น"

เขาตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ

เธอสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่ง สุขุม และอ่านยากเหมือนเดิม

แต่ต่างจากวันแรก...

เธอเริ่มมองเห็นความอดทนที่ซ่อนอยู่ภายใต้บุคลิกเย็นชา

ชายคนนี้ไม่เคยเร่งให้เธอเชื่อ

ไม่เคยบังคับให้เธอยอมรับ

เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น คอยตั้งคำถาม และปล่อยให้เธอค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง

เสียงฟ้าร้องดังครืนอยู่ไกลๆ

ลมเย็นพัดผ่านช่องระบายอากาศของเรือนกระจก ทำให้ใบไม้ไหวพร้อมกันทั้งแถบ

ไอรินหันมองออกไปนอกกระจก

ฝนกำลังจะตกอีกระลอก

"ดูเหมือนเราจะกลับเข้าบ้านไม่ได้สักพัก"

เธอพูด

กวินท์มองเม็ดฝนที่เริ่มโปรยลงมา ก่อนพยักหน้า

"บางครั้ง"

เขากล่าวพลางมองสายฝนที่ค่อยๆ หนาแน่นขึ้น

"พายุไม่ได้มีไว้ให้เราวิ่งหนี"

"แต่มันบังคับให้เราหยุด...แล้วมองสิ่งที่มองข้ามมาตลอด"

ไอรินไม่ได้ตอบ

เธอเพียงยืนอยู่ข้างเขา มองสายฝนที่ไหลอาบกระจกใสบานใหญ่

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองยังคงเท่าเดิม

แต่ความรู้สึกที่มีต่อกัน...

ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว


⋆。˚ The Legacy Collection ⋆。˚

นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น

เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:


• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน

[2] The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

ตอนที่ 2 : บทเรียน

แสงเช้าสีทองค่อยๆ ลอดผ่านม่านโปร่งของห้องอาหารด้านทิศตะวันออก หมอกบางจากยอดดอยยังเกาะอยู่เหนือแนวสน กลิ่นกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มลอยคลอไปกับกลิ่นขนมปังอบสดใหม่และเนยละลาย บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ไอรินเดินลงบันไดด้วยชุดเดรสสีครีมเรียบหรู เส้นผมยาวถูกปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ เธอหยุดชั่วครู่เมื่อเห็นกวินท์นั่งอยู่หัวโต๊ะอาหาร

วันนี้เขาไม่เหลือเค้าของชายที่ยืนเปื้อนดินท่ามกลางสายฝนเมื่อวานอีกแล้ว

เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพอดีตัวถูกพับแขนขึ้นเพียงเล็กน้อย นาฬิกาข้อมือเรือนเรียบสะท้อนแสงอ่อนๆ ขณะพลิกอ่านรายงานการเงินบนแท็บเล็ต สีหน้าเคร่งขรึมแต่ผ่อนคลาย ราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

กวินท์เงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า

"อรุณสวัสดิ์"

น้ำเสียงของเขาสุภาพ เรียบง่าย ไม่มีร่องรอยของการประชันคารมเมื่อค่ำคืนก่อน

ไอรินตอบรับเพียงพยักหน้า ก่อนดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วนั่งลง

แม่บ้านนำอาหารเช้ามาวางตรงหน้า ทั้งไข่ออนเซ็น ขนมปังซาวโดวจ์ ผลไม้สด และโยเกิร์ตกรีก ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตจนแทบเหมือนภาพถ่ายในนิตยสาร

"เมื่อคืนคุณนอนไม่ค่อยหลับ"

กวินท์กล่าวขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเอกสาร

ไอรินชะงัก

"คุณรู้ได้ยังไง"

"กาแฟแก้วที่สอง"

เขาพยักหน้าไปทางแก้วเอสเปรสโซในมือเธอ

"ปกติคนที่นอนพอจะไม่เริ่มเช้าวันใหม่ด้วยคาเฟอีนปริมาณนั้น"

ไอรินนิ่งไปเล็กน้อย

เธอไม่ชอบที่เขาสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ของเธอได้ง่ายดายเช่นนี้

"คุณชอบวิเคราะห์คนอื่นตลอดเลยหรือ"

"เฉพาะเวลาที่จำเป็น"

คำตอบนั้นทำให้เธอถอนหายใจเบาๆ

กวินท์วางแท็บเล็ตลง ก่อนเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำข้ามโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ

"เปิดดู"

ไอรินเลิกคิ้ว

"คำสั่งอีกแล้วหรือ"

"ข้อเสนอ"

เขาตอบทันที

"คุณอยากเรียนรู้เรื่องการลงทุนจริง ผมก็จะสอนด้วยข้อมูลจริง"

เธอมองหน้าเขาอย่างไม่แน่ใจ ก่อนเปิดแฟ้มออก

ด้านในเป็นข้อมูลของบริษัทจดทะเบียนหลายแห่ง งบการเงิน รายงานวิเคราะห์ และบันทึกประกอบที่เขียนด้วยลายมืออย่างเป็นระเบียบ

ไม่มีสูตรสำเร็จ

ไม่มีคำตอบสำเร็จ

มีเพียงคำถามจำนวนมากที่ถูกเขียนกำกับไว้ข้างเอกสารแต่ละหน้า

ทำไมบริษัทนี้มีกำไรเพิ่ม แต่กระแสเงินสดลดลง?

ถ้าคุณเป็นเจ้าหนี้ คุณจะปล่อยกู้ต่อหรือไม่?

ตัวเลขไหนกำลังโกหกนักลงทุน?

ไอรินพลิกดูทีละหน้า ความมั่นใจเมื่อวานเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัย

"คุณไม่ได้ให้คำตอบเลย"

"เพราะตลาดก็ไม่เคยให้"

กวินท์ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ

"หน้าที่ของนักลงทุนคือหาคำตอบก่อนคนอื่น"

ไอรินเงยหน้าขึ้นมอง

"แล้วคุณรู้คำตอบทั้งหมดหรือ"

กวินท์หัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรก

"ถ้าผมรู้ทั้งหมด ป่านนี้คงซื้อทั้งตลาดไว้แล้ว"

คำตอบนั้นทำให้มุมปากของไอรินขยับขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาแสดงอารมณ์มากกว่าสีหน้าเรียบนิ่ง

กวินท์หยิบปากกาขึ้นแล้วแตะลงบนรายงานหน้าแรก

"บริษัทนี้..."

เขาหมุนแฟ้มให้เธอเห็นชัดขึ้น

"...คุณซื้อเมื่อวาน"

ไอรินเม้มริมฝีปาก

"ผมไม่ได้จะตำหนิ"

เขาพูดต่ออย่างใจเย็น

"ผมแค่อยากรู้ว่า คุณซื้อเพราะอะไร"

หญิงสาวเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง

"ทุกคนกำลังพูดถึงมัน"

"ใครคือทุกคน"

"...นักวิเคราะห์ในโซเชียล"

"แล้วพวกเขาซื้อจริงไหม"

คำถามสั้นๆ ทำให้ไอรินนิ่ง

เธอไม่เคยตรวจสอบเรื่องนั้น

กวินท์จึงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้

"ตลาดเต็มไปด้วยคนที่หาเงินจากการทำให้คนอื่นซื้อ"

เขาพูดช้าๆ

"แต่คนที่รวยจริง ส่วนใหญ่ไม่เคยประกาศว่าตัวเองกำลังซื้ออะไร"

ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้ง

ไอรินก้มมองเอกสารตรงหน้า คราวนี้เธออ่านอย่างตั้งใจมากกว่าเดิม

กวินท์ไม่ได้พยายามทำให้เธอรู้สึกโง่

เขากำลังบังคับให้เธอคิด

และนั่นน่าหงุดหงิดยิ่งกว่าการถูกดุเสียอีก

เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที

ไอรินเงยหน้าขึ้น

"บริษัทนี้มีปัญหากระแสเงินสด"

เธอชี้ไปยังงบการเงิน

"กำไรเพิ่ม แต่ลูกหนี้การค้าพุ่งสูงผิดปกติ"

กวินท์พยักหน้าเพียงเล็กน้อย

"ต่อ"

"ถ้าลูกค้าไม่จ่ายเงินจริง กำไรพวกนี้ก็อาจเป็นแค่ตัวเลขบนกระดาษ"

เขาไม่ตอบทันที

เพียงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบางๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น

"ดี"

คำชมเพียงคำเดียว

กลับทำให้หัวใจของไอรินเต้นแรงกว่าที่คิด

เธอรีบหลบสายตา หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อกลบความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น

กวินท์เก็บแฟ้มเอกสารเข้าที่เดิม

"หลังอาหารเช้า เราจะไปดูสวน"

ไอรินขมวดคิ้ว

"สวนเกี่ยวอะไรกับการลงทุน"

เขาหยิบกุญแจรถขึ้นจากโต๊ะ

"ทุกอย่าง"

"ต้นไม้ที่โตเร็วเกินไป มักล้มง่าย"

เขาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ

"ธุรกิจก็เหมือนกัน"

พูดจบ เขาเดินออกจากห้องอาหารด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง

ไอรินมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาอยู่ครู่ใหญ่

เธอเคยคิดว่ากวินท์เป็นเพียงผู้ชายที่ชอบควบคุมคนอื่น

แต่หลังจากเช้าวันนี้ ความคิดนั้นเริ่มสั่นคลอน

เพราะทุกคำพูดของเขาไม่ได้มีไว้เพื่อเอาชนะ

หากมีไว้เพื่อให้เธอมองเห็นสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน

และนั่น...อาจเป็นบทเรียนที่มีค่ากว่ากำไรในพอร์ตลงทุนเสียอีก



⋆。˚ The Legacy Collection ⋆。˚

นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น

เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:


• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน

[1] The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction

©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

บทที่ 1: อาณาจักรไร้รัก

เสียงฝนต้นฤดูซัดกระทบกระจกเต็มบานของคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นบนไหล่เขาดอยสุเทพดังเป็นจังหวะหนักแน่น เม็ดฝนไหลรวมกันเป็นสายยาวบดบังทิวทัศน์ของป่าสนด้านนอก เหลือเพียงภาพเลือนรางของเรือนกระจกและสวนหินที่ทอดตัวอยู่ท่ามกลางหมอกสีเทา

ภายในห้องรับแขก แสงไฟสีอำพันสะท้อนผ่านแก้วคริสตัลทรงสูงที่บรรจุไวน์แดงสีทับทิม กลิ่นผลไม้สุกผสานกลิ่นไม้โอ๊กเก่าลอยแผ่วอยู่ในอากาศ ไอรินนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีคาราเมล ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองออกไปด้านนอกอย่างไร้อารมณ์

ชายคนหนึ่งกำลังยกกระถางต้นไม้ใบใหญ่ขึ้นจัดตำแหน่งใหม่ริมทางเดินหิน เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนที่พับแขนถึงข้อศอก กางเกงยีนส์สีเข้มเปื้อนคราบดิน และรองเท้าบูตสำหรับทำสวนที่เปียกฝนจนขึ้นเงา การเคลื่อนไหวของเขาเรียบง่ายแต่มั่นคง ราวกับน้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมไม่ได้สร้างภาระให้ร่างกายแม้แต่น้อย

ไอรินมองภาพนั้นด้วยสายตาเฉยชา

เธอคิดมาตลอดว่าเขาเป็นเพียงคนสวนของคฤหาสน์หลังนี้

กระทั่งชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น

สายตาคมเข้มของเขามองทะลุกระจกหนาเข้ามาสบตาเธอโดยตรง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีหลบเลี่ยง มีเพียงความนิ่งของคนที่ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็น

เขาใช้หลังมือปาดหยดฝนออกจากหน้าผาก ก่อนจะยกกระถางใบสุดท้ายวางลงอย่างแม่นยำ

ไอรินถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกอึก

เสียงวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกดัง "กึก" หนักกว่าที่ควรจะเป็น

ไม่นาน ประตูห้องรับแขกก็เปิดออก

กลิ่นฝนเย็นปะทะเข้ามาพร้อมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ และกลิ่นไม้ซีดาร์จากน้ำหอมที่ติดอยู่บนตัวชายหนุ่ม เขาใช้ผ้าขนหนูสีขาวเช็ดหยดน้ำที่ปลายแขน ก่อนเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"ไวน์ขวดนั้น..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น "...มันควรมีไว้สำหรับงานเลี้ยงของพ่อคุณในเดือนหน้า"

ไอรินเลิกคิ้ว

"ราคาของมันไม่ใช่ประเด็น แต่ไวน์แบบนี้ไม่ควรถูกเปิดเพราะอารมณ์"

เธอหัวเราะในลำคอ

"คุณเป็นคนสวนหรือผู้จัดการบ้านกันแน่ ถึงได้มีสิทธิ์มาสั่งฉัน"

ชายคนนั้นมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ

"ผมชื่อกวินท์" เขาวางผ้าขนหนูลงบนพนักเก้าอี้ "และคฤหาสน์หลังนี้เป็นของผม"

ความเงียบตกลงมาทันที ไอรินนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที แม้สีหน้าจะยังพยายามรักษาความมั่นใจเอาไว้ แต่แววตากลับเผยความตกใจออกมาอย่างชัดเจน

เธอไม่เคยรู้ หรืออาจไม่เคยสนใจจะรู้ ว่าผู้ชายที่พ่อส่งให้ดูแลเธอในช่วงที่เดินทางไปต่างประเทศ ไม่ใช่เพียงเพื่อนสนิทของพ่อ แต่เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ทั้งหมด

"ต่อให้บ้านนี้เป็นของคุณ..." เธอตอบพลางลุกขึ้นยืน "...ฉันจะดื่มอะไร ก็เป็นสิทธิ์ของฉัน"

"จริง" กวินท์ตอบโดยไม่โต้แย้ง "แต่พอร์ตลงทุนของครอบครัวคุณไม่ใช่"

คำพูดสั้นๆ ทำให้ไอรินชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"...หมายความว่าอะไร"

กวินท์เดินผ่านเธอไปยังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กริมหน้าต่าง เปิดโน้ตบุ๊กที่วางอยู่ก่อนแล้ว พิมพ์รหัสผ่านเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอแสดงระบบติดตามการลงทุนของบริษัทครอบครัวเธอ

"เช้านี้ คุณส่งคำสั่งซื้อหุ้นเทคโนโลยีสามรายการ" เขาเลื่อนข้อมูลให้เธอดู "โดยใช้บัญชีที่พ่อคุณอนุญาตให้ทดลองบริหาร"

ไอรินก้าวเข้ามาใกล้ทันที "คุณเข้าเครื่องฉัน?"

"ไม่" กวินท์ส่ายหน้า "ผมเป็นคนออกแบบระบบกำกับความเสี่ยงของพอร์ตนี้ตั้งแต่แรก ทุกคำสั่งที่มีวงเงินเกินระดับที่กำหนด ระบบจะแจ้งเตือนมาที่ผมโดยอัตโนมัติ"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้กล่าวหา แต่ยิ่งสงบเท่าไร ไอรินกลับยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเปิดโปง

เธอมองหน้าจออีกครั้ง ตัวเลข สีแดง สีเขียว และข้อมูลเรียงเต็มไปหมด

"คุณซื้อหุ้นเพราะเห็นกราฟกำลังขึ้น" กวินท์กล่าว "แต่ไม่ได้ดูว่าสภาพคล่องของบริษัทต้นสังกัดกำลังลดลง และอีกไม่กี่ชั่วโมงจะมีการประกาศงบการเงิน"

เขาเงยหน้ามองเธอ "ถ้าข้อมูลออกมาต่ำกว่าคาด ราคาจะไม่ได้ลงแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์"

ไอรินเม้มริมฝีปาก เธอศึกษาการลงทุนมาหลายเดือน แต่สิ่งที่เขาพูด...เธอไม่ทันคิดจริงๆ

"คุณกำลังสรุปว่าฉันโง่หรือ" เธอถามเสียงแข็ง

กวินท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบาๆ "ไม่"

"ผมกำลังบอกว่าคุณรีบเกินไป"

คำตอบนั้นทำให้ไอรินเงียบ

ไม่มีคำดูถูก ไม่มีการประชด แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าเสียยิ่งกว่าการถูกตำหนิ

เธอก้าวเข้าไปจนหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่ก้าว

กวินท์หมุนเก้าอี้หันมาทางเธอ ดวงตาคมมองสบโดยไม่หลบเลี่ยง ความสุขุมของชายวัยสี่สิบสองปีตัดกับความร้อนแรงของหญิงสาววัยยี่สิบอย่างชัดเจน

"คุณคิดว่าฉันทำไม่ได้"

"ผมคิดว่าคุณยังประเมินความเสี่ยงไม่ครบ"

"ต่างกันตรงไหน"

"ต่าง" เขาตอบทันที "คนที่เก่ง มักเชื่อว่าตัวเองหาคำตอบได้"

"แต่นักลงทุนที่อยู่รอดนานที่สุด คือคนที่รู้ว่าตัวเองยังไม่รู้"

คำพูดนั้นทำให้ไอรินนิ่งไปอีกครั้ง

เธอไม่ยอมรับ แต่ก็เถียงไม่ได้

กวินท์ลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้เธอต้องเงยหน้ามองโดยอัตโนมัติ

เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดแก้วที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนใช้มันซับหยดไวน์ที่ไหลเลอะบนพื้นกระจกอย่างใจเย็น

"พ่อคุณไม่ได้ฝากให้ผมเลี้ยงเด็ก" เขาพูดโดยยังไม่เงยหน้า "เขาฝากให้ผมเตรียมคุณให้พร้อมรับช่วงบริษัท"

ไอรินกำมือแน่น "แล้วถ้าฉันไม่ต้องการล่ะ"

กวินท์จึงเงยหน้าขึ้น สายตาคู่นั้นยังคงนิ่งเหมือนเดิม

"คุณมีสิทธิ์เลือก" เขาพูดช้าๆ "แต่ก่อนจะปฏิเสธอะไร คุณควรรู้ก่อนว่าตัวเองกำลังปฏิเสธอะไรอยู่"

เสียงฝนยังคงตกหนักอยู่ด้านนอก ไอรินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความมั่นใจที่เธอพกติดตัวมาตลอดเริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ เป็นครั้งแรก

และในวินาทีนั้นเอง...

เธอเริ่มเข้าใจว่า ชายคนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เอาชนะได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค

⋆。˚ The Legacy Collection ⋆。˚

นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น

เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:


• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน

นิยายที่แนะนำ

[5] The Sovereign’s Heart ♈ อาณาจักรไร้รัก

The Sovereign’s Heart  ♈  อาณาจักรไร้รัก AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพ...

นิยายที่ได้รับความนิยม