— AISOON • ไอศูรย์ —
คลังนิยายระดับ Luxury
คลังนิยายระดับ Luxury
หุ้นหัวใจของ CEO
ตอนที่ 3 : คนของฉัน
สามเดือนผ่านไปเร็วกว่าที่พิมพ์จันทร์เคยคิด เช้าวันหนึ่ง เธอนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องนอนขณะปล่อยให้ช่างแต่งหน้าจัดการกับเส้นผมยาวสลวยของเธออย่างเบามือ แสงแดดยามสายกำลังทอดตัวผ่านม่านสีครีมเข้ามาภายในห้อง กลิ่นดอกกุหลาบขาวจากแจกันตรงมุมห้องลอยจางๆ ในอากาศ คืนนี้เป็นงานเลี้ยงประจำปีของเครือโรงแรม งานใหญ่ระดับที่รวบรวมผู้คนจากหลายวงการเอาไว้ในสถานที่เดียว ทั้งนักธุรกิจ นักลงทุน นักการเมือง คนดัง และผู้คนอีกมากมายที่พิมพ์จันทร์เคยเห็นแต่ในหน้าข่าว
"คุณหนูสวยมากเลยค่ะ" ช่างแต่งหน้าพูดยิ้มๆ
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มมองตัวเองในกระจก ชุดเดรสสีเงินอ่อนแนบลำตัวอย่างพอดี งดงามโดยไม่พยายามมากเกินไป สิงห์เป็นคนเลือกชุดนี้ หรือพูดให้ถูกกว่านั้น เขาเป็นคนปฏิเสธชุดอื่นทั้งหมดเมื่อสัปดาห์ก่อน
"ชุดนี้เปิดหลังเยอะไป"
"ชุดนี้สั้นเกินไป"
"ชุดนี้ไม่เหมาะ"
ตอนนั้นเธอหงุดหงิดจนแทบจะโยนแคตตาล็อกใส่หน้าเขา สุดท้ายจึงเหลือเพียงชุดเดียว ชุดที่เธอสวมอยู่ตอนนี้ และน่าโมโหที่สุดคือมันสวยจริงๆ
เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง พิมพ์จันทร์ก็พบว่าสิงห์กำลังรออยู่แล้ว เขาสวมสูทสีดำสนิทตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ เรียบง่าย สง่างาม และดูแพงจนไม่จำเป็นต้องมีโลโก้ใดๆ มายืนยัน ชายวัยสี่สิบเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ สายตาคมเข้มหยุดนิ่งอยู่ที่เธอ หนึ่งวินาที...สองวินาที...สามวินาที ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา ซึ่งสำหรับคนอย่างสิงห์ นั่นกลับทำให้พิมพ์จันทร์รู้สึกประหม่าเสียยิ่งกว่าคำชม
"เป็นไงบ้างคะ" เธอถามในที่สุด
สิงห์ละสายตาออกช้าๆ "ใช้ได้"
พิมพ์จันทร์หรี่ตาทันที "แค่ใช้ได้?"
มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย "เธอต้องการให้ตอบแบบไหน"
"อย่างน้อยก็ควรบอกว่าสวย"
"ถ้ารู้อยู่แล้วจะถามทำไม" หัวใจของหญิงสาวสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ก่อนที่เธอจะรีบหันหน้าหนี เพราะเกลียดตัวเองทุกครั้งที่ยังเขินกับประโยคสั้นๆ แบบนั้น ทั้งที่ควรชินได้แล้ว
โรงแรมหรูใจกลางเมืองสว่างไสวราวกับพระราชวังยุคใหม่ โคมไฟคริสตัลขนาดมหึมาส่องประกายเหนือศีรษะ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ท่ามกลางกลุ่มแขกที่กำลังพูดคุยกันอย่างสุภาพ ทันทีที่สิงห์ก้าวเข้าไปในงาน หลายคนก็เดินเข้ามาทักทาย เขาจำชื่อคนได้อย่างน่าทึ่ง จำรายละเอียดเล็กๆ ได้อย่างไม่น่าเชื่อ พิมพ์จันทร์เดินอยู่ข้างกายเขา คอยสังเกต คอยเรียนรู้ และบางครั้งก็เผลอมองใบหน้าคมคายนั้นนานเกินไป
"เบื่อไหม" สิงห์ถามขึ้นระหว่างที่เดินผ่านโถงจัดงาน
"ยังค่ะ"
"โกหก"
"อาสิงห์รู้ได้ยังไง"
"เพราะเธอเริ่มนับจำนวนโคมไฟแล้ว" พิมพ์จันทร์หัวเราะออกมา ถูกจับได้อีกแล้ว
ไม่นานหลังจากนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาแนะนำตัว อายุอาจมากกว่าเธอไม่กี่ปี หน้าตาดี พูดจาฉะฉาน และดูสนใจเธออย่างชัดเจน บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ พิมพ์จันทร์พบว่าตัวเองกำลังยิ้ม กำลังหัวเราะ และกำลังคุยอย่างสบายใจ กระทั่งสายตาของเธอเหลือบไปเห็นสิงห์ที่ยืนอยู่ไกลออกไป เขากำลังคุยกับกลุ่มผู้บริหารอีกกลุ่มหนึ่ง สีหน้ายังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่บางอย่างทำให้เธอรู้สึกว่าเขากำลังมองมาแม้จะอยู่ไกลขนาดนั้น
หลังจบงานเกือบเที่ยงคืน รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมอย่างเงียบเชียบ พิมพ์จันทร์ยังอารมณ์ดี เธอเล่าเรื่องบทสนทนาต่างๆ ภายในงานด้วยความสนุก ก่อนจะสังเกตเห็นว่าสิงห์เงียบผิดปกติ
"เหนื่อยเหรอคะ" ไม่มีคำตอบในทันที ชายวัยสี่สิบยังคงมองถนนเบื้องหน้า
"ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร"
พิมพ์จันทร์ตาเบิกขึ้นเล็กน้อย "ใคร"
"คนที่คุยกับเธอเกือบชั่วโมง"
เธอพยายามกลั้นยิ้ม "จำไม่ได้แล้วค่ะ"
"จริงเหรอ"
"จริง"
สิงห์เงียบไป เงียบจนน่าสงสัย
หญิงสาวหันไปมองเขาเต็มๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงใสซื่ออย่างจงใจ
"ทำไมคะ"
"เปล่า"
"ถามทำไม"
"แค่ถาม" พิมพ์จันทร์หัวเราะในลำคอ เพราะนี่อาจเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา ที่เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังได้เปรียบอยู่เล็กน้อยแม้เพียงนิดเดียวก็ตาม
สองสัปดาห์ต่อมา เช้าวันหนึ่งในห้องทำงานชั้นสาม พิมพ์จันทร์กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่เงียบๆ เมื่อโทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้น ข้อความใหม่ปรากฏบนหน้าจอ เป็นข้อความจากชายหนุ่มคนนั้น เขาชวนเธอไปทานอาหารเย็น ง่ายๆ ตรงไปตรงมาและสุภาพ หญิงสาวมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยังไม่ตอบ เธอวางโทรศัพท์ลงตามเดิม โดยไม่ทันสังเกตว่าอีกฟากของโต๊ะทำงาน สิงห์กำลังมองอยู่
"ทำไมไม่ตอบ" เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากผ่านไปหลายนาที
พิมพ์จันทร์เงยหน้าขึ้น "อะไรคะ"
"ข้อความ"
หญิงสาวพยายามเก็บอาการ "คุณเห็นด้วยเหรอ"
"เธอเปิดหน้าจอสว่างขนาดนั้น" เธอหลุดหัวเราะ สมเหตุสมผลเกินไปจนเถียงไม่ออก
"แล้วยังไงคะ"
สิงห์ปิดแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ "เธอจะไปไหม"
คำถามนั้นฟังดูธรรมดา แต่พิมพ์จันทร์กลับรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาเลย
"ถ้าหนูไปล่ะ" สายตาของทั้งสองสบกันกลางความเงียบ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกสูงด้านหลัง ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศนิ่งงันอย่างประหลาด
สิงห์มองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบเรียบๆ "ก็เรื่องของเธอ"
ประโยคนั้นควรทำให้เธอสบายใจ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะน้ำเสียงของเขา และเพราะแววตาคู่นั้น ดูเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ พิมพ์จันทร์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนจะพบว่าตัวเองไม่ได้สนใจคำชวนมื้อเย็นเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอกำลังคิดจริงๆ กลับเป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า ผู้ชายที่เอาแต่บอกว่าเธอเป็นอิสระ แต่ทุกครั้งที่มีใครพยายามเข้าใกล้เธอ ความเงียบของเขาจะเปลี่ยนไปเสมอ และยิ่งเวลาผ่านไป พิมพ์จันทร์ก็ยิ่งเริ่มสงสัยว่า คนที่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอยู่ในบ้านหลังนี้ อาจไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว
© 2026 คลังนิยายระดับ Luxury
AISOON • ไอศูรย์
AISOON • ไอศูรย์
