คลังนิยายระดับ Luxury
กฎของผู้ปกครอง
©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 — คนที่เริ่มทำลายกฎของตัวเอง
กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยอยู่ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของอาคารเวโรจน์กรุ๊ป แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านผนังกระจกสูงจนเกิดเงาสะท้อนเป็นริ้วบางบนพื้นหินสีเข้ม ทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเหมือนทุกวัน แฟ้มเอกสารถูกวางเรียงตรงมุมโต๊ะ ปากกาทุกด้ามอยู่ในตำแหน่งเดิม แม้แต่แจกันดอกไม้สีขาวที่แม่บ้านเปลี่ยนให้ทุกเช้าก็ยังตั้งอยู่ตรงจุดเดิมไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนเดิมคือสมาธิของอคิน สายตาของเขาหยุดอยู่บนเอกสารตรงหน้าเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะเลื่อนไปยังประตูห้องทำงานโดยไม่รู้ตัว
นาฬิกาบอกเวลาบ่ายสาม เพลงกวีควรจะขึ้นมารายงานงานตั้งแต่สิบนาทีก่อน เขาไม่ใช่คนชอบรอใคร... ไม่เคยเป็น ตลาดชีวิตที่ผ่านมาคนอื่นต่างหากที่ต้องรอเขา แต่วันนี้เขากลับพบว่าตัวเองกำลังฟังเสียงฝีเท้าด้านนอกโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งประตูถูกเคาะ หญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มในมือ แสงจากทางเดินด้านหลังโอบรอบเส้นผมสีเข้มของเธอเป็นประกายบางเบา ใบหน้าสดใสกว่าทุกวันราวกับเพิ่งเจอเรื่องที่ทำให้อารมณ์ดีมา อคินรับแฟ้มจากมือเธอ ก่อนจะสังเกตเห็นแก้วกาแฟอีกใบที่เธอถืออยู่
“ของใคร” เขาถามโดยไม่ได้เงยหน้า
“ของหนูค่ะ”
“อีกใบ”
เพลงกวีชะงักเพียงนิดเดียว ก่อนมุมปากจะขยับ “ของธาม”
ปลายนิ้วของอคินหยุดค้างบนกระดาษเพียงเสี้ยววินาที แล้วจึงพลิกหน้าต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “สนิทกันเร็ว” น้ำเสียงของเขาเรียบเกินไป เรียบจนคนฟังเริ่มจับความผิดปกติได้
“ก็ไม่ได้เร็วมากนะคะ” เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ธามเป็นคนคุยสนุก”
ความเงียบตกลงมาระหว่างพวกเขา เหมือนเงาบางอย่างค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาในห้อง อคินปิดแฟ้ม เงยหน้าขึ้นมองเธอเต็มๆ เป็นครั้งแรก “เธอมาที่นี่เพื่อฝึกงาน ไม่ใช่เพื่อหาแฟน”
เพลงกวีแทบหลุดหัวเราะ เพราะน้ำเสียงนั้นฟังดูคล้ายคำเตือนมากกว่าคำแนะนำ “ใครพูดเรื่องแฟนคะ”
“ฉันกำลังพูดอยู่” ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งจนอ่านยาก แต่ยิ่งอ่านยาก เธอกลับยิ่งอยากมอง
“คุณอาหวงเหรอคะ” คำถามถูกปล่อยออกไปเบาๆ เหมือนหย่อนก้อนหินลงในน้ำที่นิ่งสนิท
อคินเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาไม่หลบ “ฉันไม่ชอบให้คนในความรับผิดชอบสร้างปัญหา” คำตอบนั้นสมบูรณ์แบบ มีเหตุผล ปลอดภัย และเว้นระยะห่างไว้อย่างพอดี แต่เพลงกวีกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด
...
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา บริษัทจัดงานเลี้ยงรับรองแขกสำคัญที่โรงแรมหรูริมแม่น้ำ งานเริ่มหลังพระอาทิตย์ตกไม่นาน แสงไฟสีทองสะท้อนผิวน้ำเป็นระลอกอ่อนโยน เสียงดนตรีจากวงเครื่องสายคลออยู่เบื้องหลัง กลิ่นดอกไม้สดและกลิ่นอาหารชั้นดีผสมกันในอากาศอย่างลงตัว เพลงกวีมาถึงช้ากว่าแขกคนอื่นเล็กน้อย เธอก้าวลงจากรถพร้อมชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่โอบรับรูปร่างอย่างพอเหมาะ เส้นผมยาวถูกปล่อยสบายไปตามแผ่นหลัง ต่างหูเพชรเม็ดเล็กสะท้อนแสงทุกครั้งที่ขยับศีรษะ หลายคนหันมอง ไม่ใช่เพราะชุดแต่เป็นเพราะเธอ หญิงสาวรับรู้สายตาเหล่านั้นได้ทั้งหมด แต่มีเพียงสายตาเดียวที่เธอสนใจ
อคินยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องจัดเลี้ยง ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจและแขกผู้มีเกียรติ เขาหยุดบทสนทนากลางคันเพียงชั่วขณะ สั้นมากหากแต่เพียงพอให้เธอสังเกตเห็น ระยะห่างหลายสิบเมตรระหว่างพวกเขาเหมือนหดสั้นลงอย่างประหลาด ก่อนที่ผู้ชายอีกคนจะเดินเข้ามา... ธาม
“คุณสวยมากครับคืนนี้” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ เพลงกวีขอบคุณตามมารยาท จากนั้นทั้งคู่จึงเริ่มพูดคุยกันไม่ไกลจากจุดที่อคินยืนอยู่ มากพอจะไม่เสียมารยาทแต่ใกล้พอให้มองเห็น ทุกครั้งที่เพลงกวีหัวเราะ เธอรู้สึกถึงสายตาบางคู่ ทุกครั้งที่ธามโน้มตัวเข้ามาเพื่อคุย เธอรู้สึกถึงความเงียบที่เย็นลงจากอีกฟากหนึ่งของห้อง และยิ่งรู้สึก เธอก็ยิ่งไม่เดินหนี
...
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง งานดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งเพลงกวีออกไปสูดอากาศด้านนอกเพียงลำพัง ระเบียงริมแม่น้ำเงียบกว่าภายในห้องจัดเลี้ยงมาก ลมเย็นพัดผ่านปลายผมของเธอ แสงไฟจากฝั่งตรงข้ามสะท้อนบนผิวน้ำเป็นเส้นยาวสวยงาม เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของคนคุ้นเคยและไม่ใช่พนักงานโรงแรม สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอหันกลับไปทันที ชายแปลกหน้าสองคนกำลังเดินตรงเข้ามา เร็วเกินไปและใกล้เกินไป หัวใจของเธอกระตุกวูบ
ก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้นแทบพร้อมกัน มีมือหนึ่งคว้าข้อมือของเธอ ดึงเข้าหาตัวอย่างแรง เพลงกวีเสียหลักเล็กน้อย ปลายจมูกชนเข้ากับกลิ่นสะอาดคุ้นเคย กลิ่นที่เธอจำได้ทันที... อคิน ร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวเข้ามาขวางด้านหน้าโดยอัตโนมัติ เหมือนปฏิกิริยาที่ไม่ต้องใช้ความคิด ไหล่กว้างบดบังเธอไว้ด้านหลังทั้งหมด น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เย็นจนแทบไร้อารมณ์ “ออกไป”
ชายสองคนนั้นชะงัก มองหน้ากัน ก่อนถอยกลับอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคนของอคินที่กำลังเดินเข้ามาสมทบ ทุกอย่างเกิดขึ้นไม่ถึงนาที รวดเร็ว เงียบงัน และน่ากลัวกว่าการเผชิญหน้าตรงๆ หลายเท่า เพลงกวียังรู้สึกถึงแรงจับรอบข้อมือ แน่นกว่าปกติ แน่นจนเหมือนเจ้าของมือไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังออกแรงมากแค่ไหน
“เจ็บไหม” เขาถาม เป็นคำถามแรกหลังเหตุการณ์จบลง
หญิงสาวเงยหน้ามอง แสงไฟจากโรงแรมทอดลงบนใบหน้าคมเข้มของเขา ดวงตาคู่นั้นยังไม่กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม ยังมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ภายใน บางอย่างที่คล้ายความโกรธ... และคล้ายความกลัว
“ไม่ค่ะ” เธอตอบเบาๆ อคินปล่อยมือทันที แต่ระยะห่างที่เคยมีระหว่างพวกเขาไม่ได้กลับคืนมา ไม่อีกแล้ว
...
ระหว่างทางกลับบ้าน รถทั้งคันเงียบผิดปกติ แสงไฟจากถนนไหลผ่านกระจกเป็นจังหวะช้าๆ เพลงกวีนั่งอยู่ข้างเขา ใกล้กว่าทุกครั้งแต่ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งอคินเปิดปากขึ้น
“หลังจากนี้ห้ามไปไหนคนเดียว”
“ค่ะ”
“ห้ามแยกจากคนของฉัน”
“ค่ะ”
“และถ้าจะออกจากอาคาร ต้องบอกฉันก่อน”
เพลงกวีหันมอง “นี่เป็นกฎใหม่เหรอคะ”
“ใช่”
“เพราะเรื่องคืนนี้”
“ใช่”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเบาๆ “คุณอากลัวเหรอ”
รถทั้งคันตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง นานกว่าครั้งก่อน นานจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ชัดเจน อคินมองออกไปนอกหน้าต่าง กรามแข็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบโดยไม่หันมา “ฉันไม่ชอบความผิดพลาด”
คำตอบเดิมอีกแล้ว ปลอดภัยอีกแล้ว และหลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่ครั้งนี้เพลงกวีไม่เชื่อ เพราะตอนที่เขาดึงเธอเข้าหาตัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าที่ควร และเธอสัมผัสได้ ชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ
AISOON • ไอศูรย์
