คลังนิยายระดับ Luxury
THE SCENT OF OLIVE AND SMOKE
กลิ่นมะกอกและควันไฟ
2 ♉ Taurus
AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction
©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
เรื่องย่อรวม
ตอนที่ 4 — “ความกลัวของคนใจเย็น”
— ข้อเสนอจากต่างประเทศ
แสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องผ่านช่องหน้าต่างสูงของโถงทางเดินปีกตะวันออก ตกกระทบลงบนเอกสารแผ่นหนาที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวเตี้ย ริสานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวยาว ปลายนิ้วของเธอแตะอยู่บนขอบตราประทับสีน้ำเงินเข้มของสถาบันการบริหารจัดการไวน์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในแคว้นทัสคานี ประเทศอิตาลี จดหมายตอบรับการเข้าฝึกงานเป็นเวลาหนึ่งปีถูกส่งตรงมาถึงเธอเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา รายละเอียดบนหน้ากระดาษระบุวันเวลาการรายงานตัวไว้อย่างชัดเจน ซึ่งมันหมายความว่าเธอจะต้องละทิ้งสวนมะกอกแห่งนี้และก้าวเดินออกไปจากชีวิตของเขาชั่วระยะเวลาหนึ่ง
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าเชื่องช้าของภามดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่ง สายตาคมกริบของเขาทอดมองลงบนแผ่นกระดาษตรงหน้าช้าๆ ข้อมูลบนหัวจดหมายนั้นไม่ได้เป็นสิ่งใหม่สำหรับเขา เพราะเขาคือผู้ลงนามรับรองในฐานะพันธมิตรทางธุรกิจรายใหญ่ของสถาบันแห่งนั้น ทว่าเมื่อเห็นมันมาวางอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวรุ่นลูก ความเงียบงันกลับแผ่ซ่านเข้ามาคั่นกลางระหว่างระยะห่างของคนทั้งสองในทันที ชายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบสามปีขยับมือของเขาเข้าไปล้วงกระเป๋ากางเกงสแลกด้วยท่วงท่าที่สุขุม
“เป็นข้อเสนอที่ดีสำหรับอนาคตของเธอ”
เสียงทุ้มต่ำของภามเปรยขึ้นเรียบๆ กระแสเสียงของเขาไม่มีร่องรอยของความหวั่นไหวหรือความพยายามที่จะรั้งตัวเธอไว้แม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ดวงตากลมโตของริสาที่เงยขึ้นมองเขาเงียบๆ จังหวะการหายใจของเขาคงที่และเยือกเย็นราวกับผิวน้ำองุ่นในถังบ่มใต้ดิน
“คุณอาคิดว่าหนูควรไปใช่ไหมคะ”
คำถามแผ่วเบาของริสาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นเงียบๆ ปลายนิ้วของเธอกระชับเข้าหาฝ่ามือช้าๆ เพื่อรอคอยปฏิกิริยาจากชายหนุ่มใหญ่ผู้อาวุโส ภามไม่ได้ขยับตัวก้าวถอยหนีทว่าสายตาของเขากลับเบนออกไปทางหน้าต่าง ทอดมองแนวต้นมะกอกสีเงินที่กำลังลู่ตามแรงลมภายนอกคฤหาสน์หินโบราณ
“การเรียนรู้ระบบบริหารจัดการไวน์ในระดับสากลจะช่วยพัฒนาศักยภาพของเธอได้ดีที่สุด”
คำตอบที่เต็มไปด้วยตรรกะและเหตุผลทางธุรกิจถูกส่งออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่มีคำถามถึงความต้องการส่วนตัว มีเพียงระยะห่างทางกายภาพที่ดูเหมือนจะขยายตัวกว้างขึ้นผ่านความเยือกเย็นของประโยคเหล่านั้น ริสาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้มลงมองเอกสารในมือของเธออีกครั้งช้าๆ โดยไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับไปอีก
— เงียบเกินไป
ความมืดมิดของค่ำคืนคืบคลานเข้าครอบครองห้องอาหารยาวที่มีขนาดใหญ่โตเกินความจำเป็นอีกครั้ง แสงไฟสีวอร์มไลท์จากเชิงเทียนทองเหลืองส่องกระทบจานเซรามิกที่วางอยู่ตรงหัวโต๊ะเพียงชุดเดียว ภามเริ่มปรับเปลี่ยนตารางงานของเขาให้อัดแน่นไปด้วยการประชุมดึกดื่นในตัวเมือง และเลือกที่จะกลับเข้าคฤหาสน์หินเก่าในช่วงเวลาที่ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบ้านจนหมดสิ้น โต๊ะอาหารยาวที่เคยมีร่างบางของริสาขยับเก้าอี้เข้ามานั่งข้างกายในฝั่งเดียวกัน บัดนี้กลับคืนสู่สภาพเดิมอันเย็นเยียบและรกร้างราวกับไม่เคยมีความอบอุ่นใดๆ เกิดขึ้นมาก่อน
ริสายืนอยู่ตรงมุมมืดของโถงทางเดินปีกตะวันออก สายตาของเธอจับจ้องไปยังแสงไฟดวงเล็กจากห้องทำงานของภามที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูไม้โอ๊กบานหนา ระยะหลังมานี้ระยะห่างระหว่างเธอและเขาถูกขยายออกด้วยความตั้งใจของฝ่ายชาย บทสนทนายามเช้าเกี่ยวกับกลิ่นของขนมปังอบใหม่แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงันที่มีเพียงเสียงฝนตกภายนอกคฤหาสน์ทำหน้าที่ทำลายความสงบ หญิงสาวรุ่นลูกตระหนักรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าชายหนุ่มใหญ่อาวุโสกำลังก้าวถอยหลังกลับเข้าสู่อาณาเขตส่วนตัวของเขาเพราะความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม
ฝ่ามือบางของริสาแตะลงบนราวบันไดหินขัดช้าๆ จังหวะการหายใจของเธอแผ่วเบาทว่าหนักหน่วงด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในอก เธอไม่ได้เดินเข้าไปเคาะประตูห้องทำงานของเขาเพื่อทวงถามความใส่ใจดั่งเช่นในอดีต ทว่าเลือกที่จะหมุนตัวกลับเข้าห้องพักขนาดเล็กของเธอเงียบๆ แสงแดดและแสงเทียนในบ้านหลังนี้เริ่มลดระดับความอุ่นลงไปทีละน้อย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันจางๆ จากเตาผิงที่คอยย้ำเตือนถึงความทรงจำที่กำลังจะกลายเป็นเพียงเรื่องราวในอดีต
— แตกหัก
ลมฝนพัดกระโชกแรงส่งผลให้กิ่งของต้นมะกอกภายนอกครูดกับกระจกหน้าต่างบานสูงจนเกิดเสียงสยดสยองจางๆ ภายในห้องนอนฝั่งตะวันออก ริสายืนนิ่งอยู่หน้ากระเป๋าเดินทางหนังแท้สีเข้มที่วางอ้าอยู่บนม้านั่งปลายเตียง ปลายนิ้วของเธอจัดวางเสื้อผ้าลินินสีครีมลงในช่องเก็บอย่างเชื่องช้า แสงสว่างจากดวงตะเกียงผนังทอดเงาตัวเล็กของเธอให้ทาบทับลงบนพื้นไม้กระดานโบราณ จังหวะการหายใจของเธอขยับถี่ขึ้นเล็กน้อยเมื่อเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยหยุดลงตรงกรอบประตูห้องที่เปิดกว้างไว้
ภามยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาคมเข้มของเขาจับจ้องไปยังข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอที่เริ่มถูกเก็บกู้ออกจากพื้นที่ห้องพักขนาดเล็ก ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองในค่ำคืนนี้ลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าวเมื่อเขาขยับกายก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ทางด้านหลังของเธอ ความอุ่นจากร่างกายของบุรุษเพศแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทอเข้ามากระทบแผ่นหลังบางของหญิงสาวจนเธอรับรู้ได้โดยไม่ต้องหันไปมอง
“คุณอาเคยขอให้หนูอยู่ไหมคะ”
คำถามที่แผ่วเบาทว่าชัดเจนทำลายความเงียบงันของห้องพักลงในทันที ริสาไม่ได้หมุนตัวกลับมามองเขา ปลายนิ้วของเธอยังคงแตะนิ่งอยู่ที่ชายเสื้อเชิ้ตในกระเป๋าเดินทาง ร่างกายของเธอเหยียดตรงและเกร็งแน่นเพื่อรองรับแรงกดดันจากความเงียบที่แผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนด้านหลัง
ภามนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน นัยน์ตาคู่คมจับจ้องที่ลาดไหล่บางของบุตรสาวของเพื่อนสนิทที่สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ ความสุขุมและความใจเย็นที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบังตนเองมาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายด้วยความจริงที่ว่าบ้านหลังนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปหากปราศจากเธอ ผิวเนื้อบริเวณสันกรามของเขาขยับบดเข้าหากันจนเป็นเส้นนูนเด่นชัด ฝ่ามือหนาของเขาขยับเข้าไปใกล้ลาดไหล่ของเธอทว่าหยุดนิ่งไว้ในอากาศเพียงไม่ถึงคืบ ก่อนที่เสียงต่ำลึกและแหบพร่าจะดังขึ้นช้าๆ
“ถ้าขอแล้วเธออยู่ ฉันจะไม่ปล่อยเธออีกเลย”
ลมหายใจของริสาสะดุดค้างไปในทันทีกับคำประกาศที่เปี่ยมไปด้วยความ possessive แบบเงียบเชียบทว่ารุนแรงที่สุดเท่าที่เขาเคยแสดงออก หญิงสาวค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบสามปีอย่างเชื่องช้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของคนทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นของลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความสลัวของดวงตะเกียง ดวงตากลมโตคู่สวยสบประสานกับนัยน์ตาเรียบนิ่งที่บัดนี้เต็มไปด้วยกระแสอารมณ์ที่หนาแน่นจนแทบจะเผาผลาญความเยือกเย็นรอบตัวให้มอดไหม้ลงไปในค่ำคืนสุดท้ายก่อนการเดินทาง
ดื่มด่ำกับรสสัมผัสแห่งความเย้ายวนที่ยากจะลืมเลือน บทพิสูจน์ความหลงใหลที่คัดสรรมาเพื่อค่ำคืนที่แสนพิเศษของคุณที่นี่
.⋆｡˚ หากความเจ็บปวดในหน้ากระดาษทำให้คุณเหนื่อยล้า... ลองเปลี่ยนมาสัมผัสความหฤหรรษ์ที่ปลุกเร้าทุกความรู้สึกดูไหม? เพราะที่นี่... เราไม่ได้มีเพียงเรื่องราวที่เย้ายวนใจ แต่เรามีความเร่าร้อนที่รอให้คุณมาพิสูจน์
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
AISOON • ไอศูรย์
