คลังนิยายระดับ Luxury
THE SCENT OF OLIVE AND SMOKE
กลิ่นมะกอกและควันไฟ
2 ♉ Taurus
AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction
©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
เรื่องย่อรวม
ตอนที่ 2 — “กลิ่นของการคุ้นเคย”
— โรงบ่มไวน์
บันไดหินขัดสีเข้มทอดยาวลึกลงไปสู่ห้องเก็บบ่มไวน์ใต้ดินอันเป็นอาณาจักรที่เงียบสงบที่สุดของคฤหาสน์ ไอเย็นจากผนังหินหนาทึบและกลิ่นอายของไม้โอ๊กเก่าแก่ที่ซึมซับหยาดน้ำองุ่นมานานนับทศวรรษโชยมาปะทะผิวเนื้อของเธอทันทีที่ก้าวพ้นบานประตูกลไกเหล็ก แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมระย้าเหล็กดัดโบราณคลี่ตัวอย่างประหยัด ทิ้งเงายาวของถังบ่มไม้ทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่เรียงรายอยู่สองข้างทางราวกับทหารยามที่ซื่อสัตย์ พื้นที่รอบตัวเงียบเชียบจนได้ยินเสียงเนื้อผ้าลินินสีครีมของริสาขยับไหวเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดินที่ช้าลงเพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสมกับชายหนุ่มใหญ่อาวุโสตรงหน้า
ภามหยุดเดินตรงหน้าชั้นวางขวดไวน์เก่าแก่ที่เรียงรายอยู่บนชั้นไม้เนื้อหนา แสงไฟดวงเล็กด้านบนส่องกระทบลาดไหล่กว้างของเขาจนเกิดเงาทอดยาวมาทับซ้อนบนร่างบางของริสาที่ขยับเข้ามายืนเยื้องทางด้านหลัง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองก้าวในความสลัว ปลายนิ้วของเขาขยับหมุนแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีทับทิมเข้มข้นอยู่ภายในอย่างเชื่องช้า กลิ่นฝาดจางๆ ของผลไม้เปลือกเข้มที่ผ่านการหมักบ่มซึมผ่านอากาศมาแตะปลายจมูกของเธอ
“ไวน์บางชนิดรีบเปิดไม่ได้”
เสียงทุ้มต่ำของภามดังแทรกผ่านความเงียบสงบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิททว่าซ่อนกระแสความราบเรียบตามวิถีของคนที่ผ่านโลกมาเนิ่นนาน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่วงล้อสีสันของน้ำองุ่นที่กำลังเคลื่อนตัวละเลียดไปตามขอบแก้วหรูหรา
“เวลาจะดึงรสจริงของมันออกมาเอง”
ริสานิ่งฟังประโยคนั้นพร้อมกับทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตกว่า ปลายนิ้วของเธอที่กุมกระโปรงลินินอยู่ขยับคลายออกช้าๆ ก่อนจะก้าวขยับเข้าไปใกล้เขาอีกครึ่งก้าวเพื่อมองดูขวดไวน์รุ่นปีเก่าแก่บนชั้นวาง จังหวะการหายใจของเธอนุ่มนวลทว่าชัดเจนในความเงียบ ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบสายตากับนัยน์ตาเรียบนิ่งของคู่สนทนาที่เบือนหน้ามามองเธออยู่ก่อนแล้ว
“คนก็เหมือนกันไหมคะคุณอา”
คำถามแผ่วเบาของริสาส่งผลให้มือของภามที่กำลังหมุนแก้วคริสตัลหยุดนิ่งไปในทันที ปลายนิ้วของเขาแข็งค้างอยู่บนก้านแก้วใสนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวคล้ายถูกตรึงไว้ด้วยกระแสอารมณ์ที่เย้ายวนช้าๆ และหนาแน่นเกินกว่าจะมองข้าม สายตาของคนทั้งสองประสานกันเนิ่นนานโดยไม่มีใครขยับตัวก้าวถอยหนี ระยะห่างทางกายภาพที่แปรเปลี่ยนไปขยับเข้าใกล้ร่องรอยของความรู้สึกลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบอันลึกล้ำนั้น
— เสื้อเชิ้ต
แสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องผ่านช่องหน้าต่างสูงของโถงทางเดินปีกตะวันออก ตกกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งที่วางอยู่ไม่ไกลจากส่วนของห้องพักขนาดเล็กของริสา กลิ่นอายความร้อนจากเตารีดและกลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาอัดกลีบผ้าลอยอวลอยู่ในอากาศบางเบา ริสายืนอยู่หน้าโต๊ะรีดผ้า ปลายนิ้วของเธอค่อยๆ บรรจงสอดเข็มและด้ายสีขาวมุกผ่านรูของกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตเนื้อผ้าคอตตอนสั่งตัดพิเศษของภาม หลังจากที่เธอสังเกตเห็นว่าแม่บ้านประจำคฤหาสน์ทำความสะอาดจนด้ายหลวมหลุดลุ่ย
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าเชื่องช้าหยุดลงตรงกรอบประตูห้อง ภามในชุดลำลองกางเกงสแลกสีเข้มทอดสายตามองการกระทำของหญิงสาวรุ่นลูกเงียบๆ สายตาของเขาจับจ้องไปยังความละเอียดอ่อนของปลายนิ้วของเธอที่กำลังผูกปมด้ายเป็นขั้นตอนสุดท้ายอย่างตั้งใจ ระยะห่างระหว่างประตูและโต๊ะรีดผ้าไม่ได้ทำให้ความคมชัดของสายตาเขาลดลง ชายหนุ่มใหญ่ขยับกายก้าวเข้ามาในห้องอีกสองก้าว ทิ้งระยะห่างไว้เพียงพอให้เธอได้รู้สึกถึงความอุ่นจากร่างกายของเขา
“เธอทำ?”
คำถามสั้นๆ ทว่าจับกระแสความแปลกใจที่ปนเปไปด้วยความพึงพอใจลึกๆ สายตาของภามเลื่อนจากตัวเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสบกับดวงตาของริสาที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจากการทำงาน ริสาขยับวางเข็มลงบนหมอนปักเข็มใบจิ๋วช้าๆ ท่วงท่าของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม แม้จะอยู่ท่ามกลางอุปกรณ์งานบ้านที่ดูไม่คุ้นเคยกับฐานะของบุตรสาวนักธุรกิจการเงินเช่นเธอ
“หนูไม่ชอบให้ของของคุณอาดูไม่สมบูรณ์ค่ะ”
ริสาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นในเจตนา ปลายนิ้วของเธอผึ่งปกเสื้อเชิ้ตตัวนั้นให้เรียบตรงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอยออกมาครึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้เจ้าของเสื้อ ภามไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณตอบกลับไปตามบุคลิกที่สุขุมของเขา ชายหนุ่มใหญ่ทำเพียงแค่ง้างมือไปรับเสื้อเชิ้ตตัวนั้นแล้วหันหลังเดินจากไปเงียบๆ ทว่าในวันต่อมา ตะกร้าหวายสานหน้าห้องพักของริสากลับมีเสื้อเชิ้ตตัวอื่นๆ ของเขาถูกนำมาวางทิ้งไว้ล่วงหน้าด้วยมือของเขาเอง
— เตาผิง
สายลมกระโชกแรงและเสียงเม็ดฝนหนาทึบที่ตกกระหน่ำตลอดทั้งคืนทำความเย็นยะเยือกให้แผ่ซ่านเข้ามาตามรอยต่อของบานประตูคฤหาสน์หินเก่า ระบบไฟฟ้าภายในบ้านดับลงชั่วคราวทิ้งให้ความมืดมิดเข้าครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ เหลือเพียงแสงสว่างสีส้มแสดและเสียงไม้ปะทุแตกเบาๆ จากเตาผิงอิฐโบราณกลางห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ริสานอนหลับใหลอยู่บนโซฟาบุผ้าลินินสีครีมหนานุ่ม ขาของเธอขดเข้าหาตัวเพื่อรักษาความอบอุ่น โดยมีหนังสือปกแข็งเล่มโตวางอ้าอยู่บนตักที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ
ภามเดินเข้าสู่พื้นที่ห้องนั่งเล่นอย่างเงียบเชียบ แสงจากเปลวไฟในเตาผิงสาดสะท้อนผิวหน้าครึ่งหนึ่งของเขาให้เห็นความคมชัดของสันกราม ชายหนุ่มใหญ่อาวุโสทรุดกายลงนั่งบนขอบโซฟาตัวเดียวกันอย่างเชื่องช้า น้ำหนักของร่างกายที่กดทับทำให้อาสนะลินินยวบลงเล็กน้อย ดึงรั้งให้ร่างบางของริสาขยับไถลเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ ระยะห่างลดลงจนผิวเนื้อบริเวณหัวเข่าของเธอสัมผัสเข้ากับต้นขาหนาของเขาผ่านเนื้อผ้าทอ
ปลายนิ้วของภามขยับเอื้อมไปจับชายผ้าห่มผืนหนาที่ตกอยู่ด้านข้าง เขาไม่ได้ปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ความฝัน ทว่าเลือกที่จะคลี่ผืนผ้านั้นขึ้นมาคลุมทับลงบนลาดไหล่บางของเธออย่างเบามือ ชายเสื้อเชิ้ตของเขาขยับไหวตามแรงเอื้อมส่งผลให้กลิ่นสะอาดจากผิวกายของบุรุษเพศลอยอวลเข้ามารวมกับกลิ่นอายความชื้นของฝน ลมหายใจของภามผ่อนออกยาวเมื่อใบหน้าเนียนของริสาขยับซุกเข้าหาความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ยังวางนิ่งอยู่บนลาดไหล่ของเธอ
เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นท่ามกลางความมืดและเสียงไม้ในเตาผิงที่ยังคงมอดไหม้อย่างช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้ายามหลับใหลของเธอเนิ่นนานเกินกว่าที่ควรจะเป็น ระยะห่างที่ชิดใกล้จนได้ยินเสียงสัญญาณหัวใจของกันและกันแผ่ซ่านความเงียบที่เริ่มแปรเปลี่ยนความหมายไปทีละน้อยในค่ำคืนอันยาวนาน
ดื่มด่ำกับรสสัมผัสแห่งความเย้ายวนที่ยากจะลืมเลือน บทพิสูจน์ความหลงใหลที่คัดสรรมาเพื่อค่ำคืนที่แสนพิเศษของคุณที่นี่
.⋆｡˚ หากความเจ็บปวดในหน้ากระดาษทำให้คุณเหนื่อยล้า... ลองเปลี่ยนมาสัมผัสความหฤหรรษ์ที่ปลุกเร้าทุกความรู้สึกดูไหม? เพราะที่นี่... เราไม่ได้มีเพียงเรื่องราวที่เย้ายวนใจ แต่เรามีความเร่าร้อนที่รอให้คุณมาพิสูจน์
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
AISOON • ไอศูรย์
