หลังคืนงานเลี้ยงริมแม่น้ำ ทุกอย่างภายนอกดูเหมือนกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง แต่ความเงียบที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์เวโรจน์กลับต่างออกไป มันไม่ใช่ความสงบ หากเป็นความตึงบางอย่างที่ลอยอยู่ในอากาศตลอดเวลา เหมือนสายฝนที่กำลังจะตก เหมือนลมหายใจที่ถูกกลั้นเอาไว้ และเหมือนคนสองคนที่ต่างรู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว แต่ยังไม่มีใครเป็นฝ่ายเอ่ยถึงมันก่อน
เพลงกวีสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของอคินทีละเล็กทีละน้อย เขาโทรหาเธอบ่อยขึ้น ไม่มากจนดูผิดปกติแต่บ่อยพอให้สังเกตได้ ข้อความสั้นๆ ปรากฏบนหน้าจอระหว่างวัน... กินข้าวหรือยัง ถึงไหนแล้ว กลับพร้อมรถที่ฉันส่งไป คำพูดทั้งหมดดูธรรมดา แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกัน มันกลับคล้ายการดูแลที่เกินขอบเขตของเจ้านายกับผู้ช่วย และเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของพ่อกับลูกสาวเพื่อน
เย็นวันหนึ่ง เพลงกวีนั่งอยู่ในห้องสมุดของบ้าน หนังสือเล่มหนาเปิดค้างอยู่บนตัก แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันกำลังทอดตัวผ่านกระจกสูงจนเกิดเงาสีทองบนพรมขนนุ่ม เธอไม่ได้อ่านหนังสือมาหลายนาทีแล้ว สายตาเอาแต่มองออกไปด้านนอก ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคย อคินเดินเข้ามา ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกเล็กน้อยเหมือนคนที่เพิ่งผ่านวันทำงานอันยาวนาน กลิ่นสะอาดจางๆ ลอยตามตัวเขาเข้ามาในห้อง เพลงกวีปิดหนังสือลง
“เหนื่อยไหมคะ”
“นิดหน่อย” เขาตอบ ก่อนนั่งลงบนโซฟาอีกฝั่ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงโต๊ะเตี้ยตัวเดียว ไม่มากและไม่เหมือนเมื่อก่อน เมื่อครั้งที่อคินยังพยายามรักษาระยะห่างทุกวิถีทาง ความเงียบทอดยาวอยู่พักหนึ่ง จนหญิงสาวเป็นฝ่ายพูดขึ้น
“คุณอากำลังหลบอะไรอยู่หรือเปล่า”
ดวงตาคมเงยขึ้นมามอง “หมายถึงอะไร”
“หมายถึงหนู” คำตอบตรงเกินไป ตรงจนคนอย่างอคินนิ่งไปชั่วขณะ แสงเย็นของพระอาทิตย์สะท้อนผ่านกระจกเข้ามาในดวงตาของเขา ทำให้สีหน้าที่มักอ่านยากอยู่แล้ว ยิ่งอ่านยากขึ้นไปอีก
“เพลงกวี”
“คะ”
“อย่าถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้ว”
หัวใจของเธอสั่นเบาๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอรอประโยคแบบนี้จากเขา รอให้กำแพงสูงนั้นเกิดรอยร้าว รอให้ผู้ชายที่ไม่เคยเปิดพื้นที่ให้ใคร ยอมเปิดมันออกสักนิด
“งั้นคุณอาก็ตอบมา” เธอพูดเบาๆ “ว่าคุณอากำลังกลัวอะไร”
อคินมองเธออยู่นาน นานจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน สุดท้ายเขาจึงเอนหลังพิงพนัก หลับตาลงชั่วครู่ เหมือนคนที่ต่อสู้กับตัวเองมานานเกินไป
“ฉันกลัวหลายอย่าง... กลัวอายุที่ห่างกัน กลัวสายตาของคนอื่น กลัวพ่อของเธอจะฆ่าฉัน”
ประโยคสุดท้ายทำให้เพลงกวีหลุดหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นเบา อ่อนโยน และทำให้อคินมองเธออยู่เงียบๆ
“แล้วอีกอย่างล่ะคะ” เธอถาม “อีกอย่างที่คุณอาไม่ได้พูด”
ครั้งนี้เขาไม่ตอบทันที ปลายนิ้วของเขาแตะขอบแก้วน้ำช้าๆ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอ
“ฉันกลัวว่าเธอจะเสียใจ”
คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเพลงกวีเงียบลงทันที เพราะนั่นเป็นคำตอบเดียวที่เธอไม่คาดคิด ไม่ใช่เรื่องตัวเขา ไม่ใช่ชื่อเสียง ไม่ใช่ภาพลักษณ์ แต่เป็นเธอ อคินถอนหายใจช้าๆ
“เธออายุยี่สิบ ฉันสี่สิบ วันนี้เธออาจคิดว่ามันไม่สำคัญ แต่วันหนึ่ง—”
“มันก็ยังไม่สำคัญค่ะ” เพลงกวีพูดแทรก ดวงตาคู่สวยสบมองเขาอย่างมั่นคง “คุณอาเป็นคนเดียวที่เอาแต่คิดแทนหนู” ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง และครั้งนี้ อคินไม่สามารถหาข้อโต้แย้งได้
...
สองวันต่อมา วรุตเดินทางมาที่คฤหาสน์เวโรจน์ การพบกันของเพื่อนเก่าสองคนเกิดขึ้นภายในห้องรับแขกที่เงียบสงบ กลิ่นชาร้อนลอยอยู่ในอากาศ แสงบ่ายอ่อนๆ ทอดผ่านหน้าต่างสูง แต่บรรยากาศกลับหนักกว่าปกติ เพลงกวีนั่งอยู่ไม่ไกล แม้ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ แต่ทุกคนรู้ว่าการสนทนาครั้งนี้เกี่ยวกับอะไร วรุตมองเพื่อนของตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
“ฉันรู้มานานแล้ว”
อคินนิ่ง “รู้ว่าอะไร”
“รู้ว่ายัยเพลงชอบนาย” คำตอบนั้นทำให้เพลงกวีหลุดยิ้ม ส่วนอคินกลับนิ่งกว่าเดิม
“แล้วฉันก็รู้ด้วยว่านายพยายามหนีมาตลอด” ความเงียบตกลงมาระหว่างทั้งสอง เหมือนย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อนเมื่อพวกเขายังเป็นเพื่อนที่รู้จักกันดีที่สุด
“นายดูแลลูกสาวของฉันได้ดี” วรุตกล่าว “ดีกว่าผู้ชายส่วนใหญ่ที่ฉันเคยเจอ แต่ถ้านายทำให้ลูกร้องไห้...” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา “ฉันจะเป็นคนจัดการนายเอง”
เพลงกวีหัวเราะออกมา ส่วนอคินเพียงพยักหน้ารับช้าๆ เหมือนคนที่เข้าใจความหมายทุกคำ
...
เวลาผ่านไปอีกไม่กี่สัปดาห์ ปัญหาทั้งหมดที่เคยคุกคามครอบครัววัฒนากรเริ่มคลี่คลาย บ้านกลับมาปลอดภัย สถานการณ์กลับมาสงบ และเหตุผลที่ทำให้เพลงกวีต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ก็ดูเหมือนจะหมดลงแล้ว เช้าวันหนึ่ง เธอยืนอยู่กลางห้องแต่งตัว กระเป๋าเดินทางถูกเปิดวางบนเตียง เสื้อผ้าบางส่วนถูกพับเก็บเรียบร้อย เธอมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บ้านหลังนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอไปแล้ว
เสียงเคาะประตูดังขึ้น อคินเดินเข้ามา สายตาของเขาเลื่อนไปยังกระเป๋าบนเตียง ก่อนกลับมาหยุดที่ใบหน้าของเธอ
“กำลังทำอะไร”
“เก็บของค่ะ”
“ทำไม”
เพลงกวีหัวเราะเบาๆ “หนูควรกลับบ้านแล้วนี่คะ”
อคินไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้... ใกล้กว่าทุกครั้ง ก่อนวางแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนโต๊ะข้างเตียง “เปิดดู”
หญิงสาวมองเขาอย่างสงสัยก่อนหยิบเอกสารขึ้นมา เมื่อเปิดหน้าแรก หัวใจก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่สัญญาจ้างงาน ไม่ใช่เอกสารฝึกงาน และไม่ใช่เอกสารทางธุรกิจใดๆ มันคือเอกสารจดทะเบียนสมรส เพลงกวีเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง
“คุณอา...”
อคินมองเธออยู่เงียบๆ แสงเช้าสาดเข้ามาจากหน้าต่างด้านหลัง ทอดเงาของเขายาวลงบนพื้น
“เธอเคยบอกว่าจะทำทุกอย่างเพื่ออยู่ใกล้ฉัน”
น้ำเสียงของเขานุ่มกว่าที่เคย ต่ำกว่าเดิมเล็กน้อย และจริงจังจนหัวใจของเธอสั่น
“แล้วไงคะ”
มุมปากของอคินขยับขึ้นบางๆ รอยยิ้มจางๆ ที่เธอแทบไม่เคยเห็น
“ฉันกำลังเสนอวิธีที่ถาวรกว่า” โลกทั้งใบเหมือนเงียบลงในวินาทีนั้น ไม่มีเสียงอะไรเหลืออยู่นอกจากจังหวะหัวใจของตัวเอง และสายตาของผู้ชายตรงหน้า ผู้ชายที่เธอรักมานานหลายปี ผู้ชายที่เคยสร้างกฎขึ้นมามากมายเพื่อกั้นเธอออกจากชีวิตของเขา แต่สุดท้าย กลับเป็นคนทำลายกฎทุกข้อด้วยตัวเอง
เพลงกวีเดินเข้าไปหา หยุดอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างสุดท้ายระหว่างพวกเขาหายไปอย่างเงียบงัน
“คุณอาแน่ใจแล้วเหรอคะ” เธอถามเบาๆ
อคินยกมือขึ้น เกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาข้างแก้มของเธออย่างอ่อนโยน
“ครั้งนี้...” สายตาของเขาไม่หลบเธออีก “ฉันไม่คิดจะปล่อยเธอไปไหนแล้ว”
และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด เพลงกวีรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องวิ่งตามเขาอีกต่อไป เพราะผู้ชายคนนี้กำลังเดินเข้ามาหาเธอด้วยตัวเอง
จากวันนั้น เด็กฝึกงานคนหนึ่งหายไปจากคฤหาสน์เวโรจน์ แต่เจ้าของบ้านกลับมีคู่ชีวิตเพิ่มขึ้นมาแทน และสำหรับอคิน เวโรจน์ ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับกฎ ระเบียบ และการควบคุมมาทั้งชีวิต เขาเพิ่งค้นพบความจริงข้อหนึ่งว่า... คนเดียวที่อยู่เหนือทุกกฎของเขา คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกันในวันนี้ และจะยืนอยู่ตรงนั้นตลอดไป
-จบ-
