SOVEREIGN’S CONSTRAINT
ข้อตกลงหลังเที่ยงคืน
AISOON • ไอศูรย์ | Luxury Fiction
©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
บทที่ 2: กฎของบาเอล
3.
เสียงลมหายใจของเธอคือสิ่งแรกที่เขาได้ยินเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก มันเบามากจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงกลไกของลิฟต์แก้วความเร็วสูงที่เพิ่งหยุดนิ่งบนชั้นสูงสุดของ The OWO แต่ในพื้นที่เงียบสงบเหนือกรุงลอนดอน เสียงนั้นกลับชัดพอให้บาเอลรับรู้ถึงจังหวะหายใจของหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา ราวกับร่างของเธอปล่อยสัญญาณบางอย่างออกมาโดยไม่ตั้งใจ ลอนดอนยามค่ำคืนแผ่ขยายอยู่ใต้หน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน แสงไฟของถนนและสะพานเหนือแม่น้ำเทมส์เคลื่อนไหวช้าๆ เหมือนเงาของโลหะที่ละลายในความมืด ภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวาง พื้นหินอ่อน Nero Marquina สะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมผนังเป็นเงาดำลึกที่ให้ความรู้สึกเย็นเยือกคล้ายพื้นโบสถ์เก่า
เอลอร่าก้าวออกจากลิฟต์ เสียงส้นรองเท้าของเธอแตะพื้นหินอ่อนเบาๆ แต่ทุกก้าวกลับสะท้อนก้องขึ้นในความเงียบเหมือนเสียงที่ใหญ่เกินตัวเธอเอง เธอขยับกระเป๋าเดินทางในมือเล็กน้อย ปลายนิ้วของเธอขาวจนเห็นเส้นเลือดบางๆ ใต้ผิว ชายที่ยืนอยู่หน้ากระจกยังไม่หันกลับมา แผ่นหลังของบาเอลนิ่งสนิทใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เงาของกล้ามเนื้อใต้เนื้อผ้าขยับตามจังหวะหายใจของเขาอย่างช้าๆ เส้นเลือดบนท่อนแขนของเขาเด่นชัดใต้แสงไฟสลัวราวกับลายแกะสลักบนหิน กลิ่น Diaghilev ของเขาอยู่ในอากาศตั้งแต่เธอก้าวเข้ามา มันไม่ได้แรง แต่ลึกพอให้รู้สึกเหมือนบางอย่างค่อยๆ ปิดล้อมพื้นที่รอบตัวเธอ
เอลอร่าหยุดยืน ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนประมาณห้าเมตร พื้นที่กว้างขวางของเพนต์เฮาส์ทำให้เธอดูเล็กลงอย่างประหลาด เธอรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้ามาในสถานที่ที่ทุกอย่างถูกจัดวางไว้ล่วงหน้า แม้แต่ความเงียบก็เหมือนถูกควบคุมโดยใครบางคน บาเอลหมุนตัว การเคลื่อนไหวของเขาช้าและนิ่งจนเหมือนแรงโน้มถ่วงในห้องเปลี่ยนไปพร้อมกัน ดวงตาของเขามองตรงมาที่เธอ เอลอร่ากะพริบตาหนึ่งครั้ง มือของเธอกระชับสายกระเป๋าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“วางกระเป๋าลง เอลอร่า”
เสียงของเขาต่ำ เรียบ และไม่ต้องการการย้ำซ้ำ เอลอร่านิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงวางกระเป๋าเดินทางบนพื้นหินอ่อน เสียงล้อกระเป๋าสัมผัสพื้นดังเบาๆ แล้วหยุดสนิท เธอยืนตรงอีกครั้ง บาเอลเริ่มเดิน รองเท้าหนังของเขาสัมผัสพื้นหินอ่อนด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาค่อยๆ หดสั้นลง กลิ่นน้ำหอมของเขาเข้มขึ้นตามการเคลื่อนไหวของร่างกายที่ใหญ่กว่าอย่างชัดเจน เอลอร่าไม่หลบสายตา แต่ลมหายใจของเธอสั้นลงเล็กน้อยเมื่อเขาหยุดตรงหน้า ตอนนี้ระยะห่างเหลือเพียงครึ่งก้าว แสงจากหน้าต่างด้านหลังตกลงบนไหล่ของเขา ทำให้เงาของเขาทอดยาวคลุมร่างของเธอครึ่งหนึ่ง
มือของบาเอลยกขึ้น ปลายนิ้วของเขาแตะใต้คางของเธอเบาๆ ก่อนจะดันขึ้นเพียงเล็กน้อย แรงนั้นไม่ได้มาก แต่เพียงพอให้ใบหน้าของเธอเงยขึ้น ให้ดวงตาของเธอสบกับดวงตาของเขา ใกล้เกินไป เธอเห็นรายละเอียดเล็กๆ ในดวงตาสีเข้มของเขา เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น เขามองเธออยู่นานพอให้เธอรู้สึกถึงชีพจรของตัวเองเต้นแรงที่ลำคอ
“ที่นี่คืออาณาจักรของฉัน”
เสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย แต่กลับหนักกว่าเดิม
“และในฐานะที่มาร์คัสฝากเธอไว้กับฉัน”
ปลายนิ้วของเขายังอยู่ใต้คางของเธอ อุ่น และมั่นคง
“เธอต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน”
เอลอร่าสูดหายใจเข้า กลิ่นน้ำหอมของเขาอยู่ใกล้จนเหมือนผสมเข้ากับอากาศที่เธอหายใจเข้าไป เธอกะพริบตาอีกครั้ง
“ฉันมีกฎสามข้อ”
เสียงของเขาลดต่ำลง ปลายนิ้วของเขาเลื่อนลงช้าๆ จากคางของเธอ ผ่านลำคอ ช้าพอให้ผิวของเธอตื่นตัวกับทุกมิลลิเมตรของการสัมผัส
“ถ้าไม่อยากถูกลงโทษ เธอควรจำมันให้ขึ้นใจ”
นิ้วของเขาหยุดที่ชีพจรของเธอ แรงเต้นใต้ผิวชัดเจน เอลอร่ากลืนน้ำลาย ลำคอของเธอขยับใต้ปลายนิ้วของเขา เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ลมหายใจของเขาแตะข้างหูของเธอ
“ข้อแรก โทรศัพท์ของเธอจะถูกตรวจสอบทุกวัน”
ปลายนิ้วของเขากดลงเล็กน้อย ชีพจรของเธอเต้นแรงขึ้น
“ฉันต้องรู้ว่าเธอคุยกับใคร และเธออยู่ที่ไหน”
เขาหยุด ลมหายใจของเขาอุ่นที่ผิวของเธอ เขาถอนออกเพียงเล็กน้อย ระยะห่างกลับมาอีกครั้ง แต่ปลายนิ้วของเขายังไม่ขยับจากลำคอของเธอ
“ข้อสอง ทุกมื้ออาหาร เธอต้องทานพร้อมฉัน ห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียว”
ดวงตาของเขามองลงไปที่ริมฝีปากของเธอครู่หนึ่ง ปลายนิ้วของเขาลากผ่านผิวลำคอของเธอช้าๆ เอลอร่าสูดลมหายใจ แสงจากหน้าต่างสะท้อนบนดวงตาของเธอเหมือนผิวน้ำที่สั่นไหว บาเอลนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ
“ข้อที่สาม ห้ามเธอออกจากห้องนอนหลังเที่ยงคืน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน”
นิ้วของเขาหยุดที่ชีพจรของเธออีกครั้ง แรงกดเบาๆ เหมือนกำลังวัดจังหวะหัวใจของเธอ เขาโน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง เสียงของเขาอยู่ใกล้ใบหูของเธอจนลมหายใจแตะผิว
“เพราะหลังเที่ยงคืน ปีศาจในตัวฉัน อาจจะหิวโหยเกินกว่าที่เด็กน้อยอย่างเธอจะรับมือไหว”
ความเงียบในห้องตกลงมาระหว่างพวกเขาเหมือนผืนผ้าหนัก บาเอลมองเธออยู่นาน ดวงตาของเขาไม่ละจากใบหน้าของเธอแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนที่มือของเขาจะค่อยๆ ถอนออกจากลำคอของเธอ ผิวของเธอยังอุ่นตรงจุดที่เขาแตะ เขาหมุนตัวเดินออกไปทางโถงด้านในของเพนต์เฮาส์โดยไม่หันกลับมา เอลอร่ายืนอยู่ตรงนั้นกลางห้องหรูหราที่กว้างเกินไป พื้นหินอ่อนสะท้อนเงาของเธอเหมือนกรงที่มองไม่เห็น และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า สถานที่นี้อาจไม่ใช่บ้านพักชั่วคราวของเธอ แต่เป็นอาณาเขตของใครบางคนที่ตั้งกฎไว้แล้วเรียบร้อย
⋆｡˚ The Legacy Collection ⋆｡˚
นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น
เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:
• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน
⋆｡˚ The Legacy Collection ⋆｡˚
นอกจากเรื่องราวระดับมาสเตอร์พีซที่กำลังดำเนินอยู่ ของ AISOON • ไอศูรย์ ท่านผู้อ่านยังสามารถร่วมเดินทางย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นผ่าน 'The Legacy Collection' ผลงานในความทรงจำที่ถ่ายทอดความปรารถนาและอารมณ์อันลุ่มลึกไว้อย่างเข้มข้น
เชิญเลือกครอบครองผลงานฉบับสมบูรณ์ที่พร้อมจะสะกดทุกโสตประสาทของคุณได้ที่คลังบรรณนิพพานตลอด 24 ชั่วโมง ผ่านทาง Link ด้านล่างนี้:
• #LuxuryFiction • #SophisticatedRomance • #AisoonLegacy • #EroticaArt • #นิยายระดับพรีเมียม • #สุนทรียภาพแห่งการอ่าน
